Iedereen kent wel het fenomeen dat dingen je pas opvallen zodra je je erop focust. Ik kan me nog goed herinneren dat ik, toen ik net zwanger was, ineens overal kinderwagens en dikke buiken zag. En toen ik autorijles had, regende het ineens leswagens. Peinzend over het fenomeen focus, realiseerde ik mij dat het in voornoemde gevallen zo was, dat ik ze opmerkte zodra ik er zelf mee te maken kreeg.
Nu las ik onlangs een zeer intrigerend boek over een vrouw die op sterven lag. Zij had terminale kanker en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht, omdat ze in coma raakte. De artsen konden niets meer doen en de familie werd snel opgebeld dat ze nu moesten komen, omdat de vrouw de nacht niet meer zou halen. Maar de vrouw haalde niet alleen de nacht, sterker nog, toen zij uit de coma was, bleek de kanker verdwenen. Al haar vreselijke wonden genazen binnen een paar dagen, maar bovenal voelde zij zich prima. Zij bleek een bijna-doodervaring te hebben gehad en kon dingen vertellen die de doktoren hadden gezegd ergens anders in het ziekenhuis. Het belangrijkste dat ze tijdens haar BDE had ervaren, was een gevoel van onvoorwaardelijke, pure liefde. Ze voelde zich omringd door en doordrenkt van de meest liefdevolle energie die ze nog nooit eerder had gevoeld. Ook zag zij haar overleden vader en vriendin, die haar zeiden dat het haar tijd nog niet was en haar terugzonden.
Helaas ontbreekt het mij hier aan ruimte om dat ongelofelijke verhaal te vertellen. Daarvoor raad ik het boek aan. Maar wat mij enorm raakte in haar relaas (en bij het horen op YouTube in interviews met haar), waren haar uitstraling en manier van praten. Ze zei: “Het is mijn taak om te vertellen dat we met zijn allen veel te hard bezig zijn met ‘goede mensen’ te zijn. We zijn doordrenkt van schuld en schaamtegevoelens, maar dat hoeft helemaal niet. We worden allemaal zo diep liefgehad. Zo onvoorwaardelijk.”
En toen dacht ik weer aan focus. Ik dacht: het verhaal van deze vrouw is waar, want de artsen in het ziekenhuis stonden paf over haar genezing. Ze hadden haar al jaren onder behandeling, dus hadden allerlei bewijzen van haar ziekte, en nu waren alle kankercellen zomaar verdwenen. Als dat waar is, bedacht ik, dan is dat verhaal van die liefde ook waar. Dus toen vroeg ik mij af: hoe kan het dat wij deze onvoorwaardelijke liefde niet ervaren? Een van de redenen is waarschijnlijk dat, waar ik het aan het begin van dit stukje over had: focus. Wij richten ons niet op onvoorwaardelijke liefde.
Ik besloot een experiment uit te voeren: ik nam mij voor om overal waar ik mij bevond, mijn focus te richten op het zien en opmerken van onvoorwaardelijke liefde. Dus toen ik op de fiets naar de stad ging en moest wachten bij een stoplicht, merkte ik op hoe een kindje door haar moeder geroepen werd om samen over te steken. En hoe het kindje haar handje in dat van haar moeder legde en naast haar mee huppelde. Ik glimlachte. Ik zag liefde. En toen ik een stukje verderop langs een sloot reed, zag ik een oudere heer met grijs haar eendjes voeren. Zo rustig, zo eenvoudig. Dat was ook liefde. Toen ik in de middag bij mijn ouders langsging, stond mijn vader net op het punt om een stukje te gaan wandelen. ‘Wim, neem de plu mee, voor de zekerheid’, zei mijn moeder, terwijl ze een opvouwbare paraplu aan hem gaf. Weer liefde. Toen ik mijn fiets in de schuur zette en er een vlinder voorbij fladderde, zag ik weer liefde. Liefde bleek overal te vinden, als ik maar keek.
Liefde is de grondslag van het universum. Wij zijn erin geboren, wij zijn ervan doordrenkt, we ademen erin. Als we liefde vergeten zijn, dan hoeven we ons er alleen maar op te focussen en dan voelen wij haar ook. Niet de voorwaardelijke liefde die iets van je terug wil, nee, de onvoorwaardelijke liefde die je wordt geschonken. Zomaar, omdat het Universum niet anders kan.
PS. het boek heet Ik moest dood gaan om mezelf te genezen door Anita Moorjani
