Lieve vrede
Lieve vrede bewaren binnen het gezin heeft soms een prijs, zoals deze column laat zien. Meer columns en achtergrondartikelen zijn te vinden op het PSC Magazine platform. Wie meer wil lezen over familiedynamiek en communicatie kan ook terecht bij het Nederlands Jeugdinstituut.
Eenmaal in de week mag niemand mij storen. Dan kan ik eindelijk het programma zien dat ík leuk vind. In plaats van die afgrijselijke actiefilms of komedies waarnaar de rest van het gezin, twee mannen, graag kijkt. Elke avond is het hetzelfde. Wát gaan we zien? ‘Kijk mam, er komt een heel goede actiefilm op. Met wel vier sterren!’
Omdat die sterren uit de gids van Canal Digital komen, hecht ik daar weinig waarde aan. Ik pak bij zo’n beoordeling direct mijn VPRO-gids, waar van die sterren weinig overblijft. Meestal één. Minder dan drie sterren, in de VPRO-gids, betekent voor mij niet de moeite waard om te kijken. Dat geldt ook voor die stomme komedies. Ik moet nog de eerste tegenkomen waar ik echt om kan lachen. Man en zoonlief zijn echter voor niets anders te porren. Dus slijt ik mijn avond poetsend en lezend tussen crashende auto’s, piepende remmen, knallende schoten of geautomatiseerde lachsalvo’s.
Zo vergooi je je leven toch?
Ik heb nog geprobeerd mijn zoon naar VPRO op Nederland drie te trekken, maar hij is echt in de voetsporen van zijn vader getreden. Samen laat ik ze hun tijd verdoen en laat die waardeloze televisie achter me.
Behalve op die ene avond. Dan is er een detective. Die moet Engels of Zweeds zijn. Anders vind ik er niets aan. Een detective moet ik alleen kijken. Die wil ik met niemand delen. Er moet absolute stilte heersen en het enige geluid mag van de televisie komen. Of van mij. Want ik kan er zó in opgaan dat ik heel hard ‘Pas op!’ schreeuw wanneer een belager iemand van achteren nadert. Het geluid doe ik uit wanneer de scène op het randje van het draaglijke is.
Vingers in de oren werkt ook goed.
Mijn ogen knijp ik dicht op het moment dat zelfs de beelden niet meer te verdragen zijn. Om de spanning te kanaliseren, wring ik mijn lichaam in allerlei bochten waarbij ik bij voorkeur mijn benen in stretchstand tegen mijn neus druk. Dat helpt heel goed.
Wanneer ik zo televisie zit te kijken, met vingers in de oren, ogen dichtgeknepen en knieën tegen de neus gedrukt, zou je je kunnen afvragen waarom ik überhaupt kijk. Die vraag stelt mijn man mij ook als hij me zo ziet. Dat vindt hij belachelijk. Daarom kijk ik het liefst alleen. Dan kan ik kijken zoals ik wil.
Wil je me echt pissig krijgen, dan moet je me storen terwijl ik een detective kijk. Dat doet mijn zoon dus. Op een of andere manier kunnen kinderen er niet tegen wanneer hun moeder zich aan hun gezichtsveld onttrekt. Dan moeten ze hun bestaansrecht opeisen. Net zoals op momenten dat jij telefoneert. Wanneer jij belt, hebben kinderen opeens héél belangrijke en urgente vragen. Stellen ze de meest onmogelijke vragen en vooral díé vragen waar jij nee op wilt zeggen. Maar omdat je een ander aan de lijn hebt, probeer jij je in te houden en je heel vriendelijk jegens jouw kind op te stellen. Waarbij je het ultieme voorbeeld bent van de inconsequente ouder. ‘Goed, we eten vanavond patat. Oké, pak maar een snoepje. Ja, je mag vanavond een uurtje later naar bed. Afgesproken, je mag die laptop een uurtje van mij lenen. Natuurlijk, vanaf volgende week krijg je wat meer zakgeld. Ja, je krijgt een brommer als je zestien bent. Vooruit, pak mijn auto maar.’
Om de lieve vrede maar te bewaren.
Lieve vrede heeft een kostbare prijs.
Wilma de Haas is eigenaar van Haas & Konijn®, een bureau voor persoonlijke en professionele ontwikkeling en auteur van K-therapie.
