Vingerafdruk

Onlangs kreeg ik van een goede vriendin een boekje cadeau: Vingerafdruk van verdriet van Manu Keirse. Het boekje had haar geholpen op verschillende momenten van rouw in haar leven en nu gaf ze het aan mij, ter voorbereiding. Want op het moment van rouw is er vaak de ruimte niet om rustig een boek te lezen, laat staan dat de inhoud van het boek doordringt. Daarom gaf ze me het boek nu alvast. Zodat ik me kon voorbereiden op het verlies dat eraan gaat komen.

En eigenlijk vind ik dat een heel mooi en ook wijs idee. Je voorbereiden op verlies is haast niet mogelijk. Ieder verlies voelt anders en rouwen voelt voor iedereen anders. Maar al lezende hoop ik dat sommige passages blijven hangen, zodat ik er troost in kan vinden of dat het me inzicht geeft in mijzelf en vooral ook dat ik begrip kan opbrengen voor mijzelf en de mensen om me heen die ook rouwen en dat doen op hun manier.

Bovendien begint de rouw niet op het moment dat iemand die je dierbaar is, overlijdt. Rouw kan al eerder beginnen, zowel voor degene die gaat overlijden als voor degene die achterblijft. Ik merk dat ook hierbij het boekje troost biedt.

Het boekje ligt naast m’n bed en ik lees er een stukje uit wanneer ik er gelegenheid voor heb. Het voelt goed om me zo een beetje voor te bereiden, maar ondertussen hoop ik dat dat voorbereiden nog heel lang mag duren. Dat definitieve moment van afscheid, daar ben ik nog niet klaar voor.