Pablito en Estrellita

Ik kijk naar buiten en daar zit hij weer.

Tegenover ons huis staat een leegstaande schuur en in die schuur is een zwaluwnestje. Ieder jaar komen de kleine, mooie vogeltjes terug naar hetzelfde nest.

Vanaf april zit altijd één van de twee zwaluwouders voor de schuur op een kabel te zingen. Dat is onze theorie. Een vogel op de eitjes en de andere vogel die de omgeving op de hoogte houdt met zijn of haar gezag. Soms is het vrolijk getjilp, soms indringend en soms is het meer een langgerekte tjilp die waarschijnlijk ook wat betekent.

Mijn dochter zegt dat ze het verschil ziet tussen de papa en de mama zwaluw en heeft ze namen gegeven. Pablito (Spaanse invloed bij de naamgeving) heeft meer rood op z’n kopje en Estrellita (sterretje) is meer blauw gekleurd.

Zelf zie ik dat verschil niet, ook niet met bril en ik weet zelfs niet of deze Pablito en Estrellita nog wel dezelfde zijn als die van vorig jaar of een paar jaar geleden. Dat laatste zet ik ook snel weer uit m’n hoofd, want ik zie altijd graag het mooie en wonderlijke in de natuur. In dit geval is het wonderlijke dat ons zwaluwechtpaar jaar in, jaar uit op en neer vliegt tussen Afrika en ‘onze’ schuur.

Straks als de eitjes uitgekomen zijn, zie je de ouders op en neer vliegen met eten voor de hongerige kleintjes. Dat gaat de hele dag door en beide ouders zijn druk in de weer.

Daarna kun je, als je goed oplet, de kleintjes voor het eerst zien uitvliegen. Dat gaat natuurlijk niet altijd goed. Soms vinden we er een op de grond die we dan plechtig begraven.

Vanaf september vertrekt de hele boel weer en is het ineens stil. Geen gezang meer en geen gesprekken meer tussen Pablito en Estrellita. Ook geen vogelpoep meer op mijn drogende was.

Zover is het nog niet. Ik kijk nog een keer naar buiten en ja hoor, hij zit er nog steeds. Wat een wonder is de natuur.