Een zaadje dat uitgroeit tot een levensboom
Lyn is iemand die altijd op zoek gaat naar de diepere betekenis van dingen. “Waarom overkomt mij dit nou?” is een vraag die je haar niet snel zult horen stellen. Wat zij veel interessanter vindt, is ontdekken wat het gebeurde haar wil vertellen. Want als je die boodschap weet te doorgronden, kun je er ook wat mee.
Deze keer lukt het haar niet om zelf door de lagen heen te zakken. Daarom vraagt zij of ik met haar mee wil kijken, zodat we samen kunnen doordringen tot de diepere kern. Omdat zij door een knieblessure niet zo mobiel is, doen we een Reis naar Binnen via de telefoon. Haar vraag luidt: “Waarom moest ik een knieval maken en werd ik letterlijk op mijn knieën gedwongen?”
Lyn gaat in gedachten bij haar keel naar binnen en komt terecht in een gebied dat donker is. “Het voelt alsof je erin verdwaalt”, zegt zij. Een gevoel dat zij herkent vanuit haar eigen leven. Zij wil het hele gebied strippen en dat gaat makkelijker dan zij verwacht. Er zijn strippen bij die pijn doen en die stopt zij, samen met de rest, in plastic zakken. Daarna richt zij het gebied opnieuw in met frisse, vrolijke kleuren.
In plaats van een donker gebied waarin je kunt verdwalen, geeft haar keel haar nu een vakantiegevoel. Dat komt omdat het aan één kant open is, met uitzicht op de vrije natuur. Het is er zo licht, gezellig en warm dat zij er eigenlijk niet meer weg wil. Om het te beschermen tegen pottenkijkers creëert zij een tuintje met struiken, zodat niet iedereen erin kan. Een lantaarn zorgt voor een extra lichtbron, zodat het nooit meer zo donker wordt in haar keel.
Nu is zij klaar om verder te gaan. De reis voert haar naar een stuk van haar hart dat troebel is. Binnenin haar hart zitten spinnenwebben, alsof je op een zolder bent. Zij pakt een stofzuiger en zuigt ze allemaal op. Daarna voelt het leeg, maar niet op een vervelende manier. “Ik wil het eigenlijk wel zo leeg houden, want ik heb die extra ruimte niet nodig. Het is een fijn gevoel om de ruimte te hebben.”
Omdat zij eerder aangaf dat er een muur tussen haar denken en haar gevoel staat, gaan we daarop inzoomen. Bij nader inzien blijkt het geen muur te zijn, maar een dam ter hoogte van haar middel. Aan de onderkant bevindt zich een groot bassin met water, aan de bovenkant is het hartstikke droog. Die dam staat er al twintig jaar en hij zorgt ervoor dat de energie niet kan doorstromen. Daar mag nu verandering in komen.
Om niet in één keer een doorbraak te forceren, besluit zij een aantal buizen aan te leggen die zich langzaam openen, zodat het water rustig zijn weg kan vinden. Het gebied komt tot leven en ziet er idyllisch uit. Nu heeft zij drie gebieden in haar lichaam waar het fijn is om te zijn. Haar keel waar het licht, zonnig en veilig is, haar hart dat opgeruimd en schoon is en haar middel waar een idyllisch landschap te vinden is.
Dat is op zich al een mooi resultaat, maar de kernvraag is nog niet beantwoord. “Waarom moest ik een knieval maken en werd ik letterlijk op mijn knieën gedwongen?” Zoals dat gaat tijdens een Reis naar Binnen dient het antwoord zich vanzelf aan. Lyn: “Ik moest een knieval maken om een zaadje uit de grond te halen. Dat zaadje stond op een plek waar het niet kon groeien. Ik breng het naar het tuintje in mijn keel en plant het daar in vruchtbare aarde.”
Waar staat dat zaadje voor? “Ik voel dat het een boompje gaat worden. Een levensboom die vruchten draagt als hij eenmaal volwassen is. Deze vruchten mogen geplukt en gegeten worden. Iedereen kan ervan nemen, want er is overvloed. Dáárom moest ik een knieval maken want anders had ik dat zaadje, dat zal uitgroeien tot een levensboom, niet ontdekt.”
Anita Matheij
