EU claims-wetgeving benadeelt fabrikant en consument
Door: Bert Schwitters
Wie denkt dat de gezondheidsclaims die je aantreft in de advertenties die zijn geplaatst in dit tijdschrift, afkomstig zijn van de fabrikanten van de aangeprezen producten, heeft het faliekant mis.
EU-regelgeving
Sinds de inwerkingtreding van de Europese Gezondheidsclaims Verordening in december 2006 komen claims waarin een verband wordt gelegd tussen gezondheid en voeding, in “commerciële communicatie” enkel nog uit de koker van de Europese Commissie en de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA). Een panel van de EFSA brengt desgevraagd aan de Commissie advies uit over de wetenschappelijke onderbouwing van een gezondheidsclaim. Vervolgens autoriseert de Commissie de claims die door de EFSA zijn goedgekeurd, en plaatst deze op een voor iedereen toegankelijke lijst. De door de EFSA afgewezen claims gaan regelrecht de prullenmand in.
Bedrijven zijn doorgeefluik
Zo komt het dat fabrikanten in hun “commerciële communicatie” zijn gereduceerd tot niet meer dan een doorgeefluik van gezondheidsinformatie die afkomstig is van de Europese overheid. De bedrijven mogen nog wel de producten samenstellen, (laten) vervaardigen en op de markt brengen, maar mogen zelf voor de daarin aanwezige werkzame bestanddelen geen gezondheidsclaims maken die niet op de officiële “claims lijst” van de EU zijn geplaatst. Dit geldt niet alleen voor advertenties, zoals je die aantreft in dit blad, maar voor alle uitingen die afkomstig zijn van fabrikanten en aanbieders van levensmiddelen (winkeliers, horeca, e.d.).
Medische claims absoluut verboden
Wie denkt dat hiermee de kous af is, heeft het mis. Alhoewel fabrikanten van levensmiddelen nog wel de door de EU-overheid toegestane gezondheidsclaims mogen gebruiken, is het hun absoluut en ten strengste verboden om “medische” claims te maken waarin een verband wordt gelegd of gesuggereerd tussen voeding en het voorkomen of genezen van een ziekte of aandoening. Het gebruik van medische claims in wat de EU-wetgever beschrijft als “voedselinformatie aan consumenten” is simpelweg verboden om reden dat het maken van zo’n claim van een levensmiddel een “ongeregistreerd” geneesmiddel maakt. De boetes voor overtredingen zijn torenhoog.
De informatiepuzzel
De consument die wat te weten wil komen over niet-geautoriseerde maar wel degelijk onderbouwde gezondheids- en “medische” effecten van nutriënten, supplementen en zijn/haar dagelijkse voeding is dus aangewezen op redactionele artikelen, boeken, websites, e.d., waarin overigens geen enkel direct of indirect verband mag worden gelegd tussen de daarin besproken (generieke) voedingsstof(fen) en het eindproduct dat het beschreven effect bewerkstelligt. Het met naam en toenaam noemen van een “voor de eindverbruiker bestemd” product maakt de redactionele inhoud immers “commercieel”. Omgekeerd mag de fabrikant geen verband leggen tussen zijn product en de redactionele informatie.
Consument is de dupe
Al deze ingewikkelde EU-regelgeving is plechtig opgetuigd onder het mom van een “hoog niveau van veiligheid” en bescherming van de consument. Maar, omdat de fabrikanten van onze dagelijkse levensmiddelen monddood zijn gemaakt als het gaat over de gezondheidseffecten van hun producten, moet de doorsnee consument maar zien hoe hij of zij de stukjes van de informatiepuzzel in elkaar past. De diverse verordeningen stillen weliswaar de honger naar macht van de EU-wetgever en de aanhangende Brusselse bureaucratie, maar in geen enkel opzicht de honger naar gezondheid en welbevinden van de consument.
Bert Schwitters is publicist en oud-ondernemer in de supplementenbranche. In zijn boek Health Claims Censored beschrijft hij de desastreuze gevolgen van de Europese wetgeving op het gebied van de vrijheid van meningsuiting en dat van voeding en gezondheid.
