Lachende wolkjes

Alweer heel wat jaar geleden was ik op vakantie op Mallorca. We waren met het oude treintje van Palma de Mallorca naar Sóller gereden en vandaar uit wilden we een stuk van de GR221 wandelen. Het was april of mei, dus nog niet te warm. Op dag 1 liepen we langs een citrusboomgaard. Wat een geuren! Bij de citroenbomen rook het zo heerlijk fris en bij de sinaasappelbomen kreeg ik het idee dat ik op lachende wolkjes liep!

Ik nam een takje met bloemetjes mee en liep de rest van de weg al snuffelend door het prachtige landschap.

Onlangs liep ik tijdens de vakantie weer langs een citrusboomgaard. Daar was het weer, die heerlijke geur! Ik moest meteen weer denken aan die vakantie zoveel jaar geleden en brak een klein takje af om mee te nemen.

‘Dat mag toch niet mama!’, zei mijn dochter achter mij. Ik zeg altijd tegen haar dat je niet van planten of bomen mag plukken die iemand anders heeft geplant, dus daar had ze gelijk in.

Ze snapte wel waarom ik het gedaan had. Het rook zo lekker!

Je mag dan misschien niet plukken, maar je mag wel oprapen wat er op de grond is gevallen. Buiten het hek dan. Dus daar stonden we dan: alle gevallen bloemetjes moesten opgeraapt worden en mee naar huis. Nieuwe ideeën ontstonden. Dan kunnen we daar parfum van maken. Ik had geen idee hoe je dat moet doen, maar met een paar broekzakken vol gingen we op huis aan.

Thuis hebben we het meest simpele parfumrecept gevonden op de website van Natuurmonumenten. Het enige dat we nodig hadden, waren koffiefilters, water en een spuitflesje. En geduld, want de blaadjes moesten een nachtje in het water blijven staan.

De volgende dag hebben we onze parfum afgemaakt. Het rook inderdaad lekker! Lachende wolkjes in een flesje.

Elke keer dat ik langs het flesje loop, snuffel ik even aan onze lachende wolkjes. Wat een geur niet met je kan doen!

Veel leesplezier gewenst en mocht je een makkelijk uitvoerbaar parfumrecept kennen, dan horen mijn dochter en ik dat graag!