De invloed van onze preconceptie, zwangerschap en geboorte op ons leven

Ze komt binnen, samen met haar zus, ziet er verwilderd uit en een beetje afwezig, niet met de beide benen op de grond lijkt het.

Ze komt op advies van haar schoonmoeder; de hele familie weet zich geen raad met deze dame, die sinds een aantal weken ernstige paniekaanvallen heeft, met benauwdheid en echt het gevoel dat ze doodgaat. Eten binnenkrijgen/houden is een grote opgave en ze is dan ook al in zeer korte tijd 7 kilo afgevallen.

Als ik vraag of ze haar klachten kan omschrijven, vertelt ze wat er gebeurt. Ze is echt helemaal in paniek en heeft het gevoel geen adem te krijgen, dat ze gaat stikken. ‘Heb je dit weleens eerder gehad?’ Meteen komt het antwoord: ‘Op vakantie met mijn ouders en zus. Toen ik het vakantiehuisje binnenging, kreeg ik vanuit het niets, zo’n zelfde paniekaanval. Er is nooit duidelijk geworden wat dat geweest is; maar misschien door een bepaalde geur’, zegt ze. Haar moeder (zo vertelt haar zus) zei toen: ‘Het voelt hier unheimisch.’

Mijn vraag: ‘Weet jij iets over de periode waarin jouw moeder zwanger van je was? Hoe was de bevalling?’ ‘Ja, mijn geboorte, met de navelstreng om mijn hals. Er was grote paniek en angst op dat moment. Ik liep helemaal blauw aan en ze waren bang dat ik zou stikken. Ik ben direct bij mama weggehaald en ben echt op gang geholpen om zelfstandig te gaan ademen.’

Blauwdruk

Ons ontstaan, de omstandigheden in de 9 maanden voor de conceptie, de conceptie, de zwangerschap en bevalling zijn veel meer van invloed op ons leven, dan we geleerd hebben. De puzzelstukjes van haar huidige situatie vinden we hier terug bij haar geboorte. Haar ‘blauwdruk’, haar inprenting tijdens de geboorte is: ‘Angst, paniek en blauw aanlopen, bijna stikken.’ De ouders zijn uiteraard gerustgesteld in die situatie, maar welke aandacht is er aan de baby zelf besteed? Hebben ze haar verteld dat ze nu veilig is bij papa en mama en dat dit niet meer kan gebeuren?

Nee, en dit is het ’trauma’ dat ze nog steeds bij zich draagt en haar manier van leven is geworden.

Inzicht

‘Hoe oud was je, bij die vakantie en de paniekaanval bij het huisje?’ ’13’, zegt ze. ‘En, hoe oud ben je nu?’ ’26 jaar.’ Het trauma dat bij haar geboorte geen aandacht heeft gekregen, niet aangekeken/geheeld is, laat zich op 13-jarige leeftijd opnieuw zien. Ook daar kreeg het niet de aandacht die het nodig had en bij de verdubbeling van haar leeftijd, 26 jaar, toont het zich nog een keer.

Nu kan het geheeld worden, met aandacht, inzicht en bewustwording: ‘Je wordt niet nóg een keer geboren met de navelstreng rond je hals.’

Ik zie de enorme opluchting en ontspanning in haar gezicht en lijf. Er zit een totaal andere vrouw voor me, dan degene die binnenkwam. Ze kijkt haar zus aan en vraagt: ‘Wat eten we straks?’