Let's Dance
Ken je die uitdrukking ‘na zeven vette jaren volgen zeven magere jaren’? De uitdrukking is afkomstig uit de Bijbel, waarin na zeven jaar met grote oogsten zeven jaren volgden van hongersnood.
In de Bijbel is dit verhaal wat uitgebreider natuurlijk, maar ik houd me nu even bij de korte versie. Voor mijn gevoel zitten we nu in onze huidige wereld, na jaren van overvloed waarin alles mogelijk was en ’the sky the limit’ leek, in de zeven magere jaren. De balans is ver te zoeken op dit moment. Niet alleen de balans van de maatschappij in het algemeen, maar ook de persoonlijke balans van vele mensen met mij, heb ik het idee.
Geregeld heb ik het vermoeden dat we de wereld waarin we leven, niet meer werkelijk zien zoals die is. Misschien omdat we niet goed kijken en er zo ontzettend veel te zien is, maar ook omdat onze kijk op de wereld gemanipuleerd wordt. Wanneer ik het nieuws kijk of de krant lees, neem ik niet meer alles klakkeloos voor waar aan. Misschien worden we wel onbewust afgeleid van de werkelijkheid. Vermoedelijk gebeurt dat om de werkelijkheid te verbloemen of een nieuwe werkelijkheid te creëren.
Het lijkt wel of Nederland een proeftuin aan het worden is om zaken uit te proberen en die vervolgens ongemerkt in te weven in onze levens. Steeds meer worden mensen zoals jij en ik volgens protocollen, richtlijnen en wetten in het nauw gedreven. Naar mijn beleving heeft dat op den duur niet veel zin. Mensen gaan daardoor grenzen opzoeken en er ontstaat steeds meer onvrede, meer geweld en meer gedragsproblemen.
Gelukkig is er meer te zien op de televisie dan het nieuws. Al weken volg ik het Duitse showprogramma Let’s Dance. Een Duitse bekendheid, zonder danservaring, wordt gekoppeld aan een professionele danser en samen voeren de verschillende koppels iedere aflevering een dans uit. De jury en het publiek beoordelen ieder koppel en elke week valt er eentje af.
De deelnemers leren niet alleen de danspassen, maar er is ook veel oog voor houding en attitude. De balans tussen geest en lichaam krijgt veel aandacht en iedere week wordt er weer een schepje bovenop gedaan. Na een week of 10 dansen de overgebleven paren als echte professionals en zijn ze in balans. Maar bovenal hebben ze plezier in wat ze doen!
Waarom ik hier nu over begin? Ik denk dat we hier als therapeuten iets van kunnen leren. Natuurlijk zijn de danspassen, in ons geval de feitelijke kennis van ons vak, belangrijk. Deze vormen de basis van ons werk. Maar ook voor ons is die balans zo belangrijk. Balans tussen geest en lichaam, balans tussen werk en privé, balans tussen regulier en complementair: de lijst is oneindig.
Laten we proberen de balans weer te vinden en laten we vooral plezier hebben in wat we doen!
