Emmy (8 jaar oud) komt vrolijk binnen. Ze komt bij mij omdat ze de lat voor zichzelf erg hoog legt. Bij spelletjes ‘moet’ ze van zichzelf winnen. Ze kan er niet tegen als ze foutjes maakt in haar werk op school. Emmy heeft last van boze buien bij tegenslag.
Vandaag wil ze een penalty wedstrijdje doen. Zij staat op doel en ik schiet de ballen. Daarna wisselen we. Het is een spannende wedstrijd. Ik benoem de spanning bij mezelf en probeer haar op die manier het voorbeeld te geven. ‘Oh wat spannend. Ik moet even goed uitademen om rustig te worden. Ik zet een helpende gedachte in! Ik doe mijn best.’ Langzaam kom ik voor te staan. Ik zie haar lang uitademen voordat ze schiet. ‘Het voelt spannend, zie ik. Kan je het aan?’ Ze knikt en gaat grimmiger schieten. ‘Kan je een helpende gedachte bedenken?” vraag ik. ‘Ik doe mijn best en meer kan ik niet doen’, zegt ze. Uiteindelijk win ik het spel. ‘Je kan het aan’, zeg ik.
Emmy loopt rond en schiet de bal hard alle kanten op. Ze lacht, maar aan alles is te merken dat ze het lastig vindt. Ze gooit kaartjes op de grond. Ze stampt en alles wat ze doet is intens en heftig. ‘Je wordt er boos van’, benoem ik. ‘Wijs eens aan, waar zit jij op de emotiethermometer (van 1 tot 10)?’ Stampend loopt Emmy ernaar toe en wijst plaatje 6 aan. ‘Zes’, benoem ik. Ik lees voor wat onder de emoticon staat: geïrriteerd. Gelukkig zit je in ‘oranje’ want dan kan je nog nadenken.
‘Wat helpt jou om rustig te worden?’ vraag ik haar. Ze weet het niet. Alles wat ze doet is naar buiten gericht. Hoe krijg ik haar naar binnen gericht, vraag ik mezelf af. ‘Wil je schommelen in de hangmat?’ ‘Nee’, ze stampt en gaat zitten in het tuimelzitje. Ze zet zich af en draait heel hard rondjes. ‘Wil je onder de zware mat liggen?’ ‘Nee!’, zegt ze resoluut. ‘Wil je racen over de grond?’ vraag ik vervolgens. ‘Dan moet je wel een kleedje pakken en zo’n ding voor mijn ogen doen’, antwoordt ze bozig. Meteen pak ik een kleedje en een blinddoek. Terwijl ik haar rondsleep, leg ik haar uit dat ze zo mag raden waar ze is in de ruimte.
‘Waar denk je dat je nu bent?’ vraag ik haar. Even blijft ze stil. Ze weet het niet… ‘Ik wil een tip!’ roept ze. Ik voel de spanning oplopen en ik begrijp haar… Waarom heb ik er nou toch een wedstrijdje van gemaakt, bedenk ik me. Ik realiseer me dat ze nog een verlies nu niet aan kan. Ik pak haar vinger en laat haar de harige tochtstrook onder de deur voelen. Met enige tegenzin laat ze het gebeuren. Opeens roept ze: ‘De deur! We zijn bij de deur!’ ‘Dat klopt’, zeg ik, terwijl ik de blinddoek weghaal. Opgelucht en blij staat ze op. ‘Emmy, waar zit je nou op de thermometer?’ vraag ik. Ze wijst nummer 3 aan. ‘Mooi, je bent tevreden. Je zit weer in groen.’ Tevreden gaat ze naar haar moeder toe en zeggen we elkaar gedag.
