In de TCC nr. 4 2023 stond een zeer relevant verhaal van collega Debby Versteege getiteld Een onaf proces, (ten onrechte met mijn naam eronder). Dat ging onder andere over samenwerken met anderen, in haar geval de huisarts en de GGZ. Samenwerken in de psychosociale zorg is een hot item op dit moment. Het RBCZ organiseert er een webinar over, er wordt over gesproken op de socials en cliënten vertellen dat ze lang moeten wachten op de juiste hulp. Dit ondanks het feit dat er goed opgeleide mensen zijn die beschikbaar zijn om die hulp wel te kunnen bieden.
Waar gaat het mis? Zijn we in de gezondheidszorg allemaal bezig ons eigen veld te beschermen tegen anders opgeleide hulpverleners? Weten we misschien niet af van het bestaan van andere mogelijkheden of valt niet (volledig) verzekerde zorg buiten het gezichtsveld en dus buiten de boot.
In dat kader wil ik graag twee zienswijzen onder de aandacht brengen die een goed aanknopingspunt kunnen zijn voor betere samenwerking: stepped care en positieve gezondheid.
In mijn optiek is het idee van de stepped care (passende zorg – niet te veel, niet te weinig en afgestemd op de behoefte van de cliënt) een heel mooi uitgangspunt voor samenwerking. Het model richt de zorg in aan de hand van de benodigde zorgzwaarte, trapsgewijs.
Zoals in het model duidelijk gemaakt wordt, kunnen therapeuten, counselors en coaches goede ondersteuning bieden bij stap 1 t/m 3. Daarvoor moeten hulpverleners wel te vinden zijn. Niet alleen door de hulpvragers zelf, maar juist ook door de verwijzers (huisartsen, arbodiensten, GGZ).
Omdat niemand een verwijzing nodig heeft, komen de meeste cliënten na zelf googelen bij ons (de TCC’ers) terecht en niet omdat ze bijvoorbeeld verwezen zijn door een huisarts. Dat is een gemiste kans. Mensen die hulp zoeken, willen niet een paar maanden moeten wachten en dat is dus ook niet nodig. Die wachttijd kan worden ingevuld door andere hulpverleners, soms ook -of juist- als overbrugging naar meer gespecialiseerde zorg.
Samenwerking is dus cruciaal: als een stap in de stepped care. En binnen het concept van stepped care zouden counselors, coaches en andere therapeuten een belangrijke rol kunnen vervullen en op die manier het beste aansluiten bij de cliënt en zijn wensen en noden.
De wensen van de cliënt horen centraal te staan in het aanbieden van zorg. Dat stelt ook huisarts Machteld Huber. Zij heeft het begrip positieve gezondheid geïntroduceerd waarbij de centrale gedachte is dat mensen zoveel mogelijk hun eigen regie moeten kunnen voeren over hoe zij om kunnen gaan met de uitdagingen in het leven op ieder vlak: fysiek, emotioneel en sociaal. Waarbij dan altijd de vraag is: wat heb ik nodig op dit moment in mijn leven?
Samengevat: samenwerken met andere hulpverleners is mogelijk en nodig om de wachtlijsten terug te dringen en de gevraagde hulp te kunnen bieden. Daarmee neem ik mogelijk een voorschot op het webinar van de RBCZ dat deze week gegeven wordt.
Mijn eigen ervaringen met verwijzingen zijn divers: van heel terughoudend tot mooi overleg over het overnemen van cliënten (beide kanten op: van GGZ naar mij en andersom) en zo zullen veel ervaringen zijn. Het verhaal van Debby is daar een mooi voorbeeld van. Mijn wens is dan ook dat onze plaats in de stepped care duidelijk wordt beschreven en gebruikt gaat worden.
Laten we uitgaan van de behoefte van de cliënt en van daaruit de hulp aanbieden die gewenst, nodig en gepast is.
