Als je bezig bent met innerlijk groeiwerk, zoals in therapie, heb je soms het gevoel dat het allemaal niet opschiet. De eerste stappen brengen vaak snel verschil, maar op een bepaald moment lijkt de voortgang te stagneren. Toch gebeurt er juist dan heel veel, alleen de resultaten zijn nog niet zichtbaar.
De vioolplant in mijn praktijk vind ik daar een fantastisch voorbeeld van. Ken je die plant? Ik heb het nu een paar keer mogen aanschouwen en het is een klein wonder: eerst lijkt de plant tot stilstand te zijn gekomen. Maar dan ook echt hè. Maanden gebeurt er niks. Bovenaan de stam zie je enkel een verdord blaadje. Gezien mijn historie met het onderhouden van planten, en eigenlijk een fervent Ikea-plastic-plantjes aanhanger, raak ik vertwijfeld of ook deze plant misschien door mij om zeep is geholpen (terwijl ik hem toch trouw had gevoed). En dan ineens… ontrolt zich in een dag of twee een prachtig, glanzend ENORM blad!
Zo is het ook vaak met de groei in onze psychologische helingsprocessen: lange tijd werken we eraan, maar lijkt het geen centimeter verschil op te leveren. En dan ineens… ontdek je dat je al een tijd geen last meer hebt gehad van je issue! Hij speelt niet meer zo op, je hebt er gaandeweg mee om leren gaan, je hebt er rust in gekregen. Al de moeite die je erin hebt gestopt, heeft iets ontkiemd. Datgene wat diep van binnen aandacht nodig had, is genoeg aan de orde gekomen en ongemerkt stukje bij beetje verwerkt.
Tegenwoordig als ik bovenaan naar de stam van mijn vioolplant kijk en daar een verdord blaadje zie, weet ik: daar is een prachtig nieuw blad in de maak!
Die mogelijkheid van groei zit ook in ons: als we aandacht aan ons innerlijke leven besteden, het voeden, trouw zijn aan het werk dat ervoor nodig is, er zelfs voor door onze onplezierige gevoelens heen werken, én geduld hebben, dan is er iets prachtigs in de maak. En op een dag ontrolt het zich. Wonderbaarlijk!
Nelleke Petit heeft sinds 2018 een praktijk in psychosociale therapie en heeft haar opleiding gedaan bij De Roos Opleidingen. Ze is lid van Stichting Rosegarden.
In haar twintiger jaren heeft ze zelf lang op de stoel van de cliënt gezeten. Zo kent ze de praktijkkamer vanuit verschillende perspectieven.
