…….Er was er eens een prachtige, levenslustige jonge vrouw, die midden in het leven stond. Ze was bevlogen in haar baan. Had een fijne relatie, een groot sociaal netwerk en vooral, ze had heel veel plezier in het leven, ik hoor nog zo haar gulle lach. Ze was erg perfectionistisch, dat was een zegen in haar werk, af en toe een beetje lastig voor haarzelf, maar ach, ze deed er vooral haar voordeel mee. Negativiteit, psychologisch gedoe, het kwam in haar vocabulaire niet voor.
Haar leven was net een sprookje, tot het noodlot toesloeg. Na een kwakkelige periode werd ze gediagnosticeerd met een ernstige, degeneratieve ziekte. Het noodlot was onomkeerbaar. Ze moest stoppen met werken, haar relatie ging voorbij, het sociale netwerk werd meer dan gehalveerd. Gelukkig bleven er een paar dierbare mensen over. Maar toch, ze was steeds meer alleen, werd steeds meer met zichzelf geconfronteerd en haar hulpbehoevendheid werd steeds groter, daarmee ook haar afhankelijkheid. Ze haatte dat.
Ze was boos op het leven en gefrustreerd dat ze de controle over alles moest loslaten. Zoveel tranen, zoveel verdriet. Ze liep tegen haar perfectionisme aan, het maakte haar razend, niets was goed genoeg, vooral zij zelf niet. We hebben de kenmerken van diverse stoornissen voorbij laten komen, maar wat maakt dat in zo’n stadium eigenlijk allemaal nog uit. We hadden het vooral over aanvaarding, lichtheid, heling, met welke waarden en gevoelens wil je dit leven verlaten.
Want dat ze in de laatste fase was aanbeland, was voor haar heel duidelijk. Ze wist precies wat voor haar onacceptabel zou zijn, wat haar grens was. Op een gegeven moment moest er gehandeld worden. Vele gesprekken hebben we gehad over hoe zij het wilde en over hoe het daarna zou moeten. Alles heeft ze zelf geregeld tot in alle perfectie. Ze had het toverstokje van de regie zelf in handen.
De datum werd vastgesteld, ze wou een mooie datum, een symbolisch moment. Ze vroeg of ik erbij wilde zijn. Het was sprookjesachtig mooi weer die dag, de kleuren van de voorjaarsbloemen en het gekwetter van de vogels leken indringender dan anders en het voelde alsof de tijd vertraagd was.
Ze leek wel een sprookjesfee toen ze afscheid nam van haar dierbaren, zo mooi, zo sereen. Ze was klaar om te gaan. Ik was de laatste die ze omhelsde voordat ze haar ogen sloot en haar laatste woorden klonken als een sprookje in mijn oren….
Anita Laumann
