Zoon in de rouw

Door Astrid Waernes

Mijn vader moet naar de gevangenis! Daar zit hij dan, een jongen van 13 jaar recht voor zich uit starend. Zijn vader op wie hij gek is, die altijd met hem mee naar voetbal ging, zijn grootste fan was, moet een aantal jaren zitten door een stomme stap die hij heeft gemaakt.

Dit is toch niet wat wij als therapeut elke dag meemaken. Maar zijn moeder heeft gevraagd of hij zijn emoties met mij mag bespreken. Uiteraard!

Al vanaf het begin heeft hij zichzelf geankerd met: “Ik ga aan papa laten zien dat ik het heel erg goed doe, ik zal hem niet teleurstellen.”

Oei! Voel je hem al? Dat is best een grote rol die hij op zich neemt.

Ik vraag hem hoe hij zijn papa dan zou kunnen teleurstellen? Want hé, en dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar volgens mij moet het andersom zijn: vader heeft door een verkeerde stap zijn zoon teleurgesteld waardoor zoon zijn vader 8 jaar niet kan zien.

Er is één jaar voorbij en nu gaat hij wat voelen. Nu pas gaat hij een gemis voelen en er komen nog 7 jaren aan. Het is als een rouwverwerking. Hij weet dat zijn vader nog leeft en toch is hij er niet. Op alle mooie momenten kan zijn vader er niet bij zijn en dat gaat hij nu beseffen.

Hoe sterk hij in het begin stond “ik doe dat wel eventjes”, ontstaat er nu langzamerhand een innerlijke boosheid bij hem.

Het proces van rouw begint eerst met ongeloof. Dat was dan ook zijn eerste reactie, hij kon het niet geloven. Zijn vader??

De volgende fase van rouw wordt gevolgd door ontkenning: het is niet waar! Maar hij weet nu dat het wel echt waar is waardoor hij nu in de fase komt van boosheid.

De volgende fases kunnen bestaan uit het gevecht aangaan/onderhandelen, schuldgevoel, depressie en uiteindelijk acceptatie.

Rouwen is hard werken, vooral wanneer bij zijn rouwen, zijn vader nog in leven is. Hij moet extra zijn best doen om zijn vader niet teleur te stellen, want dat heeft hij beloofd. En al dat extra heeft hij helemaal niet nodig en dat leg ik hem uit. Ik leg hem uit dat hij zijn vader niet kan teleurstellen, hij kan zijn vader alleen maar trots maken. Zijn vader mocht ook fouten maken op school vroeger, snapte ook niet gelijk alles.

Dus, zeg ik, laten we het vandaag eens hebben over welke fouten jij allemaal mag maken. Hij kijkt mij aan en begint te lachen: “Haha, zo had ik het nog niet bekeken”, zegt hij! “In ieder geval zou ik niet dezelfde stomme fout maken die mijn vader heeft gemaakt.” We bespreken wat simpele dingen waarin hij fouten mag maken en ik zie dan een grote opluchting bij hem, alsof er even een zware last van hem afvalt. Bij het weggaan zegt hij: “Ik verheug mij al op de volgende keer”. Ik geef een grote glimlach terug en zeg: “Ik ben trots op jou!”

Astrid Waernes is psychosociaal therapeut en runt al 15 jaar ‘WAERNES’. Ze heeft zich jarenlang verdiept in het gedrag van kinderen en volwassenen en begrijpt steeds meer hoe belangrijk de taal is die we tegen elkaar spreken. www.waernes.nl