In tijden van het coronavirus
Marja Tames, spiritueel therapeut, www.marjatames.nl
Het is 17 maart als er geadviseerd wordt om voorzichtig te zijn in het contact met je cliënten. Vraag of ze niet ziek of verkouden zijn of koorts hebben. Door de berichtgeving en de vele vragen die ik voorbij zag komen, besluit ik om al mijn cliënten af te bellen en ze de mogelijkheid te geven voor een telefonisch consult, al dan niet met beeld. Of een e-mail consult. Iedereen die ik aan de telefoon heb, begrijpt het.
Ik vertel ze dat ik in de week van 7 april weer contact met ze opneem. Ik ging ervan uit dat alles weer normaal zou zijn.
Het liep anders. Mijn dagen zagen er opeens anders uit. Opstaan en naar je werk fietsen is wat anders dan opstaan en samen met je man, die ook opeens 4 dagen in de week thuis moet werken, ontbijten. De eerste dagen kon ik mijn draai niet vinden. Er zat een spanning in mijn lichaam die ik niet kon thuisbrengen. Ook van het nieuws werd ik niet blij. Mijn man en ik besloten om daar niet naar te kijken en alleen de krant te lezen. Dat gaf een hoop rust. Opeens kwamen er zorgen voorbij, die ik voorheen niet had. Hoe gaat het met de kinderen? Redden die het wel in deze tijd?
Ik ben gewend om met mijzelf te praten en te reflecteren, vooral tijdens de wandelingen over de dijk (ik woon aan het IJsselmeer), die voor mij een soort pelgrimspad zijn waarop ik mijzelf al lopend vragen stel. Hoe wil ik met mijn kinderen omgaan? Waar zijn zij bij gebaat en waar ben ik bij gebaat? Wat gaat mij energie geven en wat niet? Talloze vragen en ook talloze antwoorden. Na zo’n wandeling voel ik me een stuk lichter en kan ik weer terugkomen bij mijn eigen kracht en vertrouwen.
Van 3 dagen buitenshuis werken naar thuis werken is een omschakeling. Ik houd nu telefonische consulten en geef readingen. Dat geeft veel vrije tijd, tijd die ik bijvoorbeeld ook gebruik om nieuwe cursussen te maken en oude te vernieuwen, om te lezen en om in de tuin te werken.
Vorig jaar ben ik 65 jaar geworden. De vraag: hoe ik na mijn 66e verderga, is opeens heel actueel geworden. Ik doe geen beroep op vergoedingen in deze periode, omdat ik een man heb die fulltime werkt. Maar na 30 jaar met een gezamenlijk inkomen is het wel even wennen. Ik heb daarom besloten om vanaf september alvast met pensioen te gaan. Vijf maanden eerder dan gepland. Dat geeft wel wat lucht aan de hele situatie.
Wat ga ik straks doen? Helemaal stoppen gaat het niet worden; mijn werk is mijn passie en ik heb anderen nog heel veel te geven. Waarschijnlijk ga ik heel veel cursussen geven en het nieuwe gedichtenboek dat op de plank ligt, uitgeven.
Voor nu mis ik mijn werk en het contact met de cliënten. Hoe goed ik ook met mijn tijd kan omgaan, ik mis enorm het contact met mensen. Het lichamelijke contact, de omhelzing met mijn dochter en zonen. De zoenen en knuffels van vriendinnen. De gewone aanrakingen van mensen van wie ik hou.
