Het zes stappen-proces voor emotionele vrijheid

Boekfragment uit: Choose Again, Diederik Wolsak, www.samsarabooks.com

Stap Een: Ik voel me ontdaan

Dagelijks ervaren we dat onze innerlijke vrede verstoord wordt. Als eerste moet ik erkennen dat ik dat voel, dat ik een conflict met mezelf heb. Dat ik me niet lekker voel. En dat dan volledig toelaten. Als ik geen vrede ervaar, ervaar ik dus onvrede; ik kan ze niet allebei tegelijk ervaren. Ofwel: een beetje onvrede bestaat niet – net als dat het niet mogelijk is een beetje zwanger te zijn.

Iedere verstoring van mijn vredige gevoel geeft me de kans om te ontdekken waar een barrière ligt die me de weg verspert naar mijn innerlijke vrede, en om die barrière te slechten. Wat een opwindend idee! Zo kan ik verstoringen verwelkomen als heilzame katalysatoren. Wanneer ik onvrede ervaar, is dat een gouden kans om het bijbehorende gevoel te ervaren en dat gevoel te volgen als gids terug naar de bron.

Alle gevoelens van onvrede en emotionele verstoringen dienen hetzelfde doel: bevestigen dat mijn misplaatste overtuigingen ten aanzien van mijzelf waar zijn.

Stap Twee: Dit gaat alleen over mij

Stap Twee leert me dat iedere keer wanneer ik onvrede of een conflict ervaar, de oorzaak nooit ligt bij een andere persoon of de externe situatie. Het gaat nooit over datgene waarover ik denk dat het gaat, hoezeer ik ook gelijk wil hebben als ik onvrede ervaar. Integendeel, het gaat alleen maar over mij. Maar mijn oude vertrouwde stem zal daartegen protesteren: Ja, maar dit keer wel, hoor! Dit keer is het écht de schuld van iemand anders en niet van mijzelf – en wel hierom! Het ‘hierom’ wordt dan de rechtvaardiging van de onvrede. Maar als ik toegeef aan die rechtvaardiging loop ik het geschenk mis: de bevrijding van de overtuiging die deze verstoring heeft gekozen.

Bij Stap Twee gaat het erom niet langer dat wijzende vingertje te hanteren. Het is veel comfortabeler de rol van slachtoffer aan te nemen dan om de volledige verantwoordelijkheid voor mijn ervaringen in het leven te accepteren. Wanneer ik accepteer dat ik de auteur van mijn eigen leven ben, en de auteur van alle omstandigheden in mijn leven, moet ik ophouden met beschuldigen. Ik mag dan niets en niemand meer ergens van beschuldigen. Wanneer ik anderen en/of mezelf ergens de schuld van geef, dient dat alleen maar ter versterking van een negatieve overtuiging die ik koester ten aanzien van mijzelf. Ik moet het verhaal loslaten. In het verhaal heb ik gelijk. Wat dit eigenlijk wil zeggen, is dat ik mijn verhaal ben geworden, en daarbinnen is mijn gevoel van onvrede terecht. Stap Twee is de belangrijkste en lastigst te nemen stap van allemaal.

Stap Drie: Ik focus op mijn gevoel

Vervolgens stel ik mijzelf de vraag: Wat voel ik? Het is verbazingwekkend hoe moeilijk het soms is om te weten wat ik werkelijk voel. Dit is het punt waarop het belangrijk is om volledig eerlijk te zijn. Bij Stap Drie moet ik de tijd nemen om vast te stellen wat op dat moment mijn dominante gevoel is, of mijn twee of drie krachtigste gevoelens, en mijzelf gunnen dat ik ze ten volle ervaar door mijn gevoel heel diep te beleven.

Bedenk dat onder ieder negatief gevoel een emotioneel geladen herinnering schuilgaat waarop ik een onjuiste overtuiging ten aanzien van mijzelf heb gebaseerd. Dit is allemaal gebeurd toen ik nog heel jong was. Dus om ieder gevoel werkelijk te ervaren voor wat het is, moet ik me er met aandacht op focussen – ik moet het gevoel zo groot maken als ik maar kan – en het echt, ten diepste voelen.

Stap Vier: Ik herinner mij dit gevoel

Zodra ik ‘in het gevoel’ ben, stel ik mijzelf de vraag: Komt dit gevoel me bekend voor? Zijn er eerder omstandigheden geweest waaronder ik dit precies zo gevoeld heb? Het is onmogelijk dat dit de eerste keer is dat ik me zo voel, omdat emotionele reacties in feite slechts herhalingen zijn van gebeurtenissen uit mijn verleden. Dit besef helpt me ook aanvaarden dat het gevoel dat ik heb gekozen niets van doen heeft met de huidige omstandigheden van mijn gevoel van onvrede. Deze omstandigheden hebben alleen maar het gevoel getriggerd of geactiveerd, maar het gevoel is ‘gekozen’ door een kernovertuiging.

Wanneer ik eenmaal besef dat er patronen bestaan in de manier waarop mijn gevoelens tot uiting komen, ga ik als een detective te werk. Ik ben op zoek naar de bron van het gevoel, dus stel ik mijzelf de vraag: Wanneer voelde ik dit voor het eerst? Na enig zoeken zal dit gevoel een herinnering triggeren. Ik kan me plotseling een gebeurtenis in het verleden herinneren waarbij iemand iets zei of deed waardoor ik datzelfde gevoel kreeg, dat ik nu ervaar. Ik moet misschien behoorlijk diep in mijn geheugen graven naar het moment dat ik dit bepaalde gevoel had, maar ik zal het zeker vinden.

Stap Vijf: Welke overtuiging(en) heb ik toen over mijzelf bedacht?

En zo ben ik midden in mijn proces terechtgekomen: ik ervoer een onmiskenbare onvrede, ik heb de onvrede toegelaten, en daarmee is al mijn ‘bagage’ naar boven gekomen. Ik ben vastbesloten het werk te doen, en daarom blijf ik in het gevoel en laat ik de vroege herinnering aan een overeenkomstige emotionele situatie zich in mijn hoofd afspelen, net als bij de herhaling van een sportwedstrijd op tv. Nu gaat het erom dat ik mij focus op de herinnering en me afvraag: Hoe heb ik de situatie en de omstandigheden waarin dit gevoel zo’n grote rol speelde destijds geïnterpreteerd? En, het allerbelangrijkst: Hoe oordeelde ik over mijzelf op dit doorslaggevende moment?

Stap Zes: De waarheid over mijzelf omarmen

Bij deze laatste stap corrigeer je het negatieve zelfoordeel dat je over jezelf hebt afgeroepen bij Stap Vijf, middels een proces van vergeving dat uit twee delen bestaat. In het eerste deel stel je je beeld bij over die omstandigheden in je jeugd, en wat jij ten onrechte dacht dat het over jou zei. De overtuiging die je vormde over wie je op dat moment was, was niet terecht en heeft je nooit enig goed gedaan. Het tweede deel van de vergeving is dat je weer gaat beseffen dat degene die je in Waarheid bent – Liefde – onveranderd en onveranderbaar is.

Het tweede deel van dit proces van vergeving is het bevestigen van de Waarheid over mijzelf. Hierbij vergeef ik mijzelf voor het vergeten van de Waarheid over wie ik ben. Wat ik daarbij zeg is bijvoorbeeld: Ik vergeef mezelf dat ik vergeten ben dat ik onschuldig ben. Ik vergeef mezelf dat ik vergeten ben dat ik een onveranderbaar onderdeel ben van de Eenheid van Liefde. Mijn antwoord hierop (aan mijzelf) is: Godzijdank is dat de Waarheid.

Het is belangrijk om iedere overtuiging te corrigeren die ik zo via mijn gevoelens heb ontdekt. Als ik dus de overtuiging had dat ik machteloos was, zal ik me er nu weer van bewust zijn dat ik zelf de auteur ben van mijn eigen ervaring, en dat mijn kracht (de kracht van de Liefde) geen einde kent.