Onvoorwaardelijke liefde legt de illusie bloot

Tony Parsons – interview door Han van den Boogaard

Tony Parsons (1933) kwam spontaan tot realisatie van zijn ware natuur toen hij door een park in Londen liep en besefte ‘dat er niemand was’. Later gaf hij zijn riante leven en gezin op om in een Osho-commune te gaan wonen. Zijn pogingen om zijn boodschap onder woorden te brengen waren niet succesvol, totdat hij begin jaren ’90 The Open Secret schreef, waarin de boodschap heel direct en bondig werd geformuleerd. Sindsdien houdt hij bijeenkomsten, eerst in Engeland, later ook in Europa en Amerika, en heeft hij nog enkele boeken geschreven. Hij was en is een grote inspiratiebron voor zowel zoekers als spirituele leraren. Momenteel is hij bezig met een nieuw boek.

Tony schrijft en spreekt op zeer toegankelijke en natuurlijke wijze over het leven ‘zoals het is’. Hij brengt zijn boodschap van authentieke spirituele realisatie met een onpersoonlijke autoriteit die geworteld is in absolute helderheid. Zijn uitnodiging is het leven vanuit het perspectief van het Open Geheim te leven, waarin geen plaats meer is voor welke vorm van persoonlijke identiteit dan ook. Tony houdt met regelmaat bijeenkomsten en residentials in Nederland (zie agenda).

Alles wat ik of wie dan ook kan doen, is de illusie van de zoeker blootleggen, zijn dilemma belichten en voorkomen dat het gevoel van afgescheidenheid in de zoeker versterkt wordt.
Mensen leven het grootste deel van hun bewuste dag in de individuele identiteit, maar zonder het te beseffen zijn er ook momenten zonder identiteit. Iedereen heeft momenten dat er niemand is, in extreme situaties, maar ook in heel gewone.

Tony Parsons sprak met InZicht over zuivere non-dualiteit, de rol van de spirituele leraar en het energetische aspect van afgescheidenheid en ontwaken. ‘Weg met het ego’ is zeker niet het motto van zijn bijeenkomsten. ‘Dat is het meest betekenisvolle deel van deze boodschap: de energie die vastgehouden wordt en de mogelijkheid dat die zich plotseling ontlaadt tot iets wat onbegrensd is.’

Non-dualiteit verwijst naar een heelheid die er al is. En als er al heelheid is, en er niets buiten die heelheid valt, niets dat van iets anders is, dan valt er ook niets te bereiken. Zodra je tegen iemand zegt: ‘Wat je moet doen is je ego vernietigen’, heeft dat wat mij betreft helemaal niets met non-dualiteit te maken. Dat is een leer die dingen voorschrijft, een weg van A naar B loopt. Binnen zuivere non-dualiteit is er sprake van A noch B en is er niemand die zich daartussenin kan bewegen.

Als de zoeker geboren wordt, of de droom van het zoeken, als de illusie van individualiteit ontstaan, is er individu alleen naar zoeken. Maar als hij gevoed wordt met ideeën over wat hij kan zoeken en vinden en de leraren die aangeven ‘hoe het moet’ uitdragen, wordt zijn gevoel van afgescheidenheid alleen maar versterkt. Als zo iemand een bijeenkomst bijwoont waarin er niets te halen valt, kan er iets anders gebeuren. Dan kan er sterven, iets uit elkaar vallen. Aan het begin van een residentials is vaak druk vol, gespannenheid: ‘Ja, maar hoe zit dan met…’, maar geleidelijk aan wordt het rustiger, steeds rustiger. Op het eind is het vaak helemaal stil.

Dat is eigenlijk heel mooi. Ben je daar ook op uit?

Nee, daar ben ik niet op uit. Als ik daar wel op uit was, zou dat geen non-dualiteit zijn. Alles wat er is, is wat er is. Soms is dat een vraag die geen antwoord is. Er komt iemand met een antwoord op, want er is niemand die anders ergens heen wil brengen, want er niemand die er ergens zou kunnen komen. Wat het Open Geheim betreft is er absoluut geen agenda om de zoeker op wat voor manier ook te helpen of tevreden te stellen. Ze komt uit niet worden gegeven. Andere boodschappen zijn vaak persoonlijk en geven de persoon iets te doen, adviseren mensen hun leven, hun persoonlijke ervaring te veranderen.

Is dat de boodschap die meestal gegeven wordt?

O ja, absoluut. Daarom sta ik er misschien wel zo om non-dualiteit noemt maar alles wat zichzelf non-dualiteit noemt maar mensen geven boodschap die heelheid brengt, houdt de mensen gevangen. Veel leraren doen water bij de wijn. Dat vinden mensen fijner. Het gooien op een akkoordje met de zoeker.

Maak je er zo niet een strijd van?

Het is geen strijd, ik maak alleen iets duidelijk, zichtbaar. Sommige mensen zeggen tegen me: ‘Waarom zeg je dat, dat er iets mis is met mensen die andere iets voorschrijven?’ Dan zeg ik op mijn beurt: ‘Ik zeg niet dat er iets mis is met hen, is het wat er gebeurt.’ Maar er is ook niets mis zichtbaar maken hoezeer de zoeker vast kan komen te zitten in zijn zoektocht. Ik denk dat het heel verhelderend kan zijn voor een zoeker om dit hele verhaal plotseling vanuit een volkomen ander perspectief te zien. Ik denk zeker dat het heel dramatisch is voor iemand om te merken dat de hele wereld die hij zo zorgvuldig had opgebouwd, in elkaar klapt.

Ja, maar dat is ook heel confronterend en beangstigend.

Ja, dat klopt. Een hoop mensen zeggen dat de mijn boodschap niet waarderen omdat ze te confronterend is.

Bovendien geef je hun niets.
Nee, helemaal niets.

Mensen worden boos op je.

Ja, dat weet ik. Ze zeggen dat ik niet liefdevol ben. Gisteren zei iemand tijdens een bijeenkomst: ‘Ik voel me zo hopeloos. Ik verlang ergens naar en ik merk dat ik niets kan doen.’ Het is hopeloos.’ Ik heb dan gezegd: ‘Ja, het is hopeloos.’ Daarna vulde de ruimte zich met een soort verbaasde stilte, en toen stond er iemand anders op die zei: ‘Weet je, heel vreemd, maar dat heeft iets moois, want ik ben tot het inzicht gekomen dat vrijheid ligt besloten in de hopeloosheid.’ Dat vond ik mooi gezegd.

Of doet geen water bij de wijn, en noemt dat waarlijk erbarmen waarin alleen maar de illusie van de zoeker wordt blootgelegd, of je gaat mee in de illusie en versterkt die daarmee. Voor mij is dat ware erbarmen: erbarmen dat de illusie vernietigt. Ik voel echt mee met de zoeker, want de zoeker houdt er zijn eigen pijn na over wat er verlichting is. De zoekt naar iets heel erg bijzonder en verbazingwekkend, terwijl de vrijheid die iedereen ter beschikking staat, juist heel gewoons is. Als iemand bent die deze boodschap wil overbrengen en ze vindt het belangrijk dat mensen dit idee loslaten dat ze het te krijgen of het idee dat ze verwachtingen moeten koesteren’, zijn is ze jeweer wat komen. Wat wist je in elk geval om te lukken hoe het zei: ‘Nou, ik moet ze in elk geval om te lukken hoe het gaan hoop meer te koesteren’, zijn is ze jeweer wat komen. Wat wist je in elk geval om te lukken hoe het zei.
Er is niemand, dus voel ik me niet geroepen om de zoeker te helpen, want er is niemand en er zijn geen verwachtingen. Die komen allemaal voort uit de illusie.

Toch blijven er mensen naar je bijeenkomsten komen.
O ja, want ergens is er sprake van een bepaalde resonantie met iets niets wil bereiken. Ik geloof dat mensen er op de of andere manier al weet mee hebben. Ze worden aangetrokken tot iets wat onbekend is, onkenbaar. Deze boodschap verschilt radicaal van welke spirituele leer dan ook. Mensen zijn geschokt als ze haar horen, maar ze worden er ook door gefascineerd.

Omdat het geen leer is?

Nee, mensen geen leer. Het is niet meer dan een beschrijving, een aanduiding. Er wordt aangeduid dat er mogelijkheid is, dan andere manier van kijken.

Maar hebben mensen niet de neiging om het woord ‘mogelijkheid’ te vertalen in iets wat ze kunnen doen?

Natuurlijk. Maar tegelijkertijd komt het te bekend voor, weten dat dit over iets heel eenvoudigs en directs gaat, wat aanwezig is in wat er is. Ze herkennen die kinderlijke verwondering die ze hadden en die ze kwijtgeraakt zijn toen ze volwassen zijn geworden. En die kinderlijkheid komt weer tot leven als dit horen krijgen. Dat is bevrijding wat mij betreft. Dit heeft te maken de kinderlijke verwondering over dit alles. Zo simpel is het. Wat het denken heeft toevoegd macht, zoveel dat het zich afsluit voor wat er wordt gezegd of iets heel anders van maakt.

Ja, maar dat is ook heel confronterend en beangstigend.

Ja, dat klopt. Een hoop mensen zeggen dat ze mijn boodschap niet waarderen omdat ze zo confronterend is.

Bovendien geef je hun niets.

Nee, helemaal niets.

Voor mij was het krachtigste element tijdens de bijeenkomsten niet wat er wordt gezegd, maar iets energetisch. Soms wordt de energie op de een of andere manier vastgehouden en dan gaan mensen naar huis en voelen ze een enorme ontspanning. De verkramping verlaat het lichaam als de bijeenkomst verlaten. Wat laten zichzelf achter als ze de bijeenkomst verlaten. Dat interessant vind, is dat er vaak enige tijd na een bijeenkomst of residential gebeurt. Dat is het meest betekenisvolle deel van deze boodschap: de energie die vastgehouden wordt en de mogelijkheid dat die zich plotseling ontlaadt tot iets wat onbegrensd is. En dat is niet gebonden aan welke omstandigheid dan ook, ook al komen naar mijn bijeenkomsten of die van iemand anders. De energie kan plotseling zomaar tot ontlading komen.

Is dat iets wat je uit eigen ervaring kent, wat er met Tony Parsons gebeurd lijkt te zijn, in het begin, in zijn kinderjaren, helemaal geen identiteitsgevoel aanwezig was. Er was alleen maar wat ik ‘zijnheid’ noem. Dan gevoel dat identiteit te bezitten lijkt te zijn opgekomen, toen de onbegrensde energie zich ogenschijnlijk lokaal terug trekken in het lichaam, sslIrrr (maakt slurpend geluid). Dan is er ineens identiteitsgevoel en dat wordt vastgehouden. Het gevoel dat je vele jaren tan aanzien van mezelf had, was ,dat ik werkelijk binnen de begrenzing van mijn lichaam leefde. ‘Ik’ was begrensd door de huid, en al die delen van mijn lichaam bij elkaar hield. Dat gevoel van begrensd zijn is volkomen gekoppeld aan het hele lichaam. Het zit in het hele lichaam. Het zit in het hele lichaam. Het is geen gedachte of overtuiging of ‘idee’.

Het zit eigenlijk meer in de spieren verankerd dan in de hersenen.

Ja, absoluut. Je kunt het een soort gespannenheid noemen. Het lichaam zit gespannen in een soort gespannenheid. In jouw optiek is bevrijding het ophouden van die gespannenheid, die verkramping?
Ja. Bevrijding is voor mij het einde van de illusie dat er een zelf is. En die vindt in het lichaam plaats tijdens het sterven. Het is energetisch.

En dat vertaalt zich in een ontkramping van het lichaam.

Ja, dat klopt. Het is het loslaten van de ogenschijnlijke verkramping van het lichaam. Dat vindt plaats in het lichaam of in de dood. De dood is niets anders dan de beëindiging van de illusie van afgescheidenheid.

Mensen leven het grootste deel van hun bewuste dag in de individuele identiteit, maar zonder het te beseffen zijn er ook momenten zonder identiteit. Iedereen heeft momenten dat er niemand is, in extreme situaties, maar ook in heel gewone. Want elke nacht tijdens de diepe slaap is er natuurlijk niemand.
Het kan gebeuren als je naar muziek luistert. Muziek is iets waar het denken geen grip op kan krijgen. Ik denk dat het daarom vaak gebeurt, dat de verkramping afneemt, als je naar muziek luistert.
Ja, omdat muziek vloeiend is, stroomt altijd. Er is dan niets anders wordt niet herkend.
Ze verzacht je verkramping.
Ja, muziek is vloeiend altijd. Er is dan niets anders dat wordt niet herkend.
Maar dat is wel datgene waar mensen naar op zoek zijn.
Daar verlangen mensen naar. Sport, kunst, de liefde bedrijven zijn allemaal dingen waarin het gevoel van een zelf volledig verloren kan gaan. Dat is waar mensen het meest naar verlangen: er niet meer zijn. Het is ook het engste dat ze zich kunnen voorstellen.

Denk je dat het fysieke aspect van de verkramping de lichamelijke identiteit zo overtuigend maakt?

Ja, zonder twijfel. De meeste mensen lopen in de volledige overtuiging rond dat ze echt zijn. Die verkrampte energietoestand is onophoudelijk gevoeld, die leidt tot een enorme gespannenheid en vermoeidheid. Elke morgen worden we wakker en verkrampen we tot een persoon die de wereld ingaat en die strijd rol moet spelen. Dat is ongelooflijk vermoeiend, want op een bepaalde manier is er een enorme strijd aan de gang. Voor de meeste afzonderlijke individuen bestaat de werkelijkheid uit een wereld vol andere afzonderlijke individuen en in zo’n wereld vormt iedereen voor iedereen een potentiële bedreiging. Een individu ziet nooit een boom of een ander individu zoals die werkelijk is, hoort nooit muziek zoals die werkelijk is. Ze zien die als afzonderlijke dingen of gebeurtenissen. Dat geeft een gevoel van leegte, dat laat het leven niet zien zoals het werkelijk is: naakt, onschuldig, passievol. Ze leven een soort ‘halfleven’. Daarom verlangen mensen uiteindelijk altijd naar heelheid.

Omdat het leven eruit is gezogen, omdat het altijd ik tegen dat is.

Je voelt de je dan nooit één met iets of iemand. Je ziet een boom dan nooit zoals hij werkelijk is. Een boom is gewoon wat hij is. Die leeft absoluut zonder enig doel. Die is gewoon wat hij is. Maar het individu is altijd in staat om dat te zien. Het individu altijd een verhaal eromheen.

Dat is wat er in bevrijding gebeurt: het geheel wordt gezien, wordt als werkelijkheid ervaren dat alles zich voordoet, niets is dat zich voordoet, niets is dat zich voordoet als vol beeld. Die leegte die zich voordoet als volheid, is dat zich voordoet als alles. Het is liefde, de onvoorwaardelijke liefde die alles omarmt.

Het niets is tegelijkertijd het geheel.
Absoluut. Mensen spreken over het absolute en het relatieve. Maar dat klopt niet. Het relatieve is het absolute.

Woorden en onderscheid als ‘relatief’ en ‘absoluut’ kunnen nogal verwarrend zijn.

De woorden die in de bijeenkomsten blijven mij behoorlijk aan de oppervlakte. Ze kunnen valse ideeën ten aanzien van je identiteit absoluut over.
Ja. Maar die energie is eigenlijk altijd al aanwezig.
O ja, zonder meer. Er is altijd een onbegrensdheid.
Woorden zouden dat gevoel die de energie er altijd al is, misschien wat meer naar de oppervlakte kunnen brengen.
Dat is zo. In woorden zit ook kracht.
Ja, maar dan om dingen af te breken, niet om dingen op te bouwen.
Nee, er wordt iets afgebroken. In zekere zin zijn er twee dingen aan de hand. Het oude verkrampte zelfgevoel wordt afgebroken en tevens is een liefdesrelatie gaande, en die is energetisch. Het gaat over liefde.

Liefde richt zich in de meeste gevallen op een individu. Dat doe jij niet.

Nee. Het individu wil getroost worden en dat gaat niet gebeuren. Soms zeg ik wel eens tijdens een bijeenkomst: er is een moordenaar onder ons! En eigenlijk is dat ook zo. Dat ben ik niet, of wie dan ook, maar er is wel een moordenaar aanwezig. Want liefde doodt de illusie.

Met toestemming gepubliceerd.
Dit artikel komt uit het blad Inzicht Jaargang 12 – Nummer 3 – September 2010