Door: Marijke van den Berg
“Nee mamma, ikke hoef mijn schoentje nie te zetten,” zegt de driejarige Dion tegen mijn dochter, als het tijd is om zijn schoentje en die van zijn babyzusje voor het naar bed gaan bij de schoorsteenmantel in de huiskamer te plaatsen. ’s Ochtends was hij nog samen met zijn peutervriendjes bij de intocht van Sinterklaas geweest en helemaal enthousiast geworden toen hij te horen kreeg, dat hij diezelfde avond ook nog eens zijn schoen mocht zetten. Maar in de loop van de dag werd hij hoe langer hoe stiller. Hij kwam met de ene na de andere vraag. Het leek er warempel wel op of hij zijn moeder een derdegraads kruisverhoor aan het afnemen was. Over het waarom hij zijn schoentje bij de kachel moest neerzetten en over hoe het lekkers dan in zijn schoentje kwam. Elke keer als hij langs de nog ouderwetse kachel liep, keek hij schielijk even naar boven en kwam weer met nieuwe vragen aan over de schoorsteenpijp, over de Pieten en over de Sint die met zijn paard over het dak liep.
Elke dag had hij de spannende gebeurtenissen op het Sinterklaasjournaal nauwlettend gevolgd, maar nu de tijd daar was om zelf zijn schoentje te zetten, deinsde hij toch terug.
Voorzichtig dringt mijn dochter toch nog even aan en probeert samen te zingen, maar nee, er komt geen lied meer uit zijn keeltje. Nee, hij ziet er echt van af. “Dion wil geen Pieten door de schoorsteen, dat vindt zijn babyzusje Dunya eng,” zegt hij. Nou dan zetten we de schoentjes toch gewoon bij de voordeur, oppert mijn dochter in een laatste poging. En ja hoor, daarvoor lijkt hij wel te porren. De schoentjes worden bij de voordeur gezet en het zangritueel begint van voren af aan. Eventjes lijkt hij tevreden, maar even later rent hij weer terug naar de voordeur en haalt daar de schoentjes weer weg. “Ikke hoef nie kadootjes van Sinterklaas,” zegt hij.
Hij zal er op die manier wel even mooi voor zorgen, dat ze die nacht geen onverwachts bezoek van ‘een vreemdeling die verdwaald is’ krijgen.
En daar kan ik hem best een beetje gelijk in geven, want laten we wel wezen, die zwarte Pieten en die Sint van tegenwoordig zien er soms wel erg vreemd uit en doen daarbij soms wel heel vreemde dingen. Eigenlijk kan het allemaal niet gek genoeg zijn. Alles wordt eraan gedaan om het Sinterklaasgebeuren maar op te leuken. Alsof de Sinterklaastijd op zichzelf al niet spannend genoeg is voor die kleintjes. Ze worden van het ene naar het andere Sinterklaasfeest meegesleept, zelfs in de supermarkt mogen ze hun schoen zetten.
Het moet allemaal vooral spannend en spannender. En dan maar raar opkijken als kinderen steeds drukker en drukker worden. Het lijkt er warempel wel op, dat volwassenen zijn vergeten dat het niet hun feestje is, maar een kinderfeest.
Als we op deze overdreven manier doorgaan, krijgen we alleen maar gestresste kinderen en verdwijnt er iets wat eens een mooi, gezellig kinderfeest was.
En dat moeten we toch niet willen?
Wellicht is het een goed idee om daar volgend jaar meer rekening mee te houden!
Stress bij kinderen herkennen en verminderen
Stress bij kinderen ontstaat vaak door een teveel aan prikkels en hoge verwachtingen, zoals rond het Sinterklaasfeest. Wie de signalen van stress op tijd herkent, kan een kind helpen ontspannen voordat de spanning te groot wordt. Ook buiten de feestdagen speelt stress bij kinderen vaak een rol, bijvoorbeeld rond slaap en spijsvertering. Meer achtergrondinformatie over spanning en stressklachten bij kinderen is te vinden op opvoeden.nl.
Ik wens de lezers van PSC Magazine fijne feestdagen zonder al te veel grotemensenstress!
mail: info@praktijkvoorcounseling.nl
