Door: Martine Clausen
Durft u actie te ondernemen? Via via ken ik een dame van 54 uit Genève; zij groeide in weelde op als dochter van een diplomaat. Inmiddels 30 jaar getrouwd heeft zij drie kinderen van wie er een in New York studeert en een in Londen. Haar man leidt een goedlopend bedrijf waardoor zij nooit buitenshuis heeft hoeven werken. Het moederschap gaf invulling aan haar leven en haar doel was een goed echtgenote zijn. Zo organiseerde zij de juiste diners, droeg de juiste kleding alsook een welwillende glimlach. Met een echtgenoot die veel weg was, vond zij vervulling in schilderen en tekenen. Zij volgde vele cursussen over de hele wereld om haar kunst te vervolmaken. Haar huwelijk is een farce, haar man heeft een vriendin, zij worstelt met haar identiteit en zou hem willen verlaten maar dit staat haaks op wat een welwillende echtgenote van een gevierd zakenman doet.
Dan heb ik een vriendin van 52. Getrouwd, kinderen rond de 19, echtgenoot met pensioen. Zij werkt op een kantoor. Ook zij schildert en tekent. Heeft minder cursussen gevolgd, vindt dat zij aardige tekeningetjes kan maken voor tussen de schuifdeuren, maar voelt wel dat hier haar hart ligt.
Beide vrouwen zouden hun werk willen verkopen. De Zwitserse dame voelt zich echter miskend. Zij zegt dat ze erkenning zoekt. Dat men haar werk niet op waarde weet te schatten. De Nederlandse dame vindt haar werk ‘wel leuk, maar het stelt vergeleken bij .. niet veel voor’. U voelt het al: beide dames erkennen hun eigen werk niet. Zij onderschatten zichzelf, zijn bitter over het feit dat anderen hun werk blijkbaar ook niet waarderen en voelen zich ontoereikend. Beiden hebben een gevoel van onvermogen. Ze zeggen wel te willen, maar niet te weten hoe. Alsof ze twee linkerhanden hebben, wat, als je hun werk bekijkt, niet klopt.
Nu liep ik laatst een ‘Witte Boekenhal’ binnen. Dat is zo’n winkel die uitpuilt van de goedkope boeken, waarvan vele geïllustreerd. Door illustratoren van wie we de namen niet kennen, maar die wel hun boterham verdienen, of dan toch in elk geval het beleg, met tekenen en schilderen. Sommige tekenstijlen die ik daar zag, vond ik nu niet echt heel bijzonder. In elk geval wist ik zeker dat het werk van mijn twee bovengenoemde dames zeker ook een plaats in een boek of galerie verdient, omdat het niet onderdoet voor menig ander werk, eigenlijk zelfs in mijn ogen mooier is. Wat is dan het verschil tussen de gepubliceerden en de gefrustreerden?
Twee dingen: het eerste is het gebrek aan zelfwaardering. Het tweede is het gebrek aan ondernemerschap. En dan niet in de zin van: start je eigen onderneming, maar meer in de zin van het ondernemen van actie. De eerste handeling, de eerste stap, is al een onderneming. Wat maakt nu dat verschil tussen de succesvolle ondernemer en de gefrustreerde thuisblijver? Eén ding: geloof in zichzelf.
In feite hoeven de dames om te beginnen maar een proeve van hun werk naar een galerie of uitgever te sturen. Dat is die eerste stap. Maar dat doen zij niet. Waaraan ligt dat? De Zwitserse doet het denkelijk niet omdat ze bang is voor zelfstandigheid. De Nederlandse doet het niet omdat zij bang is om afgewezen te worden. Bevroren door hun angsten voelen zij zich ontevreden. Zonde, nietwaar? Niet alleen weerhouden ze zichzelf, maar onthouden zij anderen het plezier om van hun werk te genieten.
Durft u actie te ondernemen?
Zo zijn er in mensenlevens talloze zaken die men eigenlijk diep van binnen wel zou willen ondernemen, maar die worden weggewoven. Geen tijd, geen geld, te lastig binnen het gezin, mijn man wil het niet, mijn vrouw staat er niet achter, mijn ouders zijn al oud, ik ben te oud. Noem alle smoezen maar op die mensen aanvoeren. Mijn vraag aan u is dan ook: Durft u actie te ondernemen?
Martine Clausen, vragend.
Meer columns en persoonlijke verhalen? Lees ook de andere artikelen in het PSC Magazine 2014.
