In gesprek met Bianca van der Voort
Coaching met behulp van paarden is mensen laten leren door te ervaren. Door bepaalde oefeningen of activiteiten uit te voeren met paarden of pony’s worden mensen op een ongedwongen manier bewust van hoe het ook anders kan. Het mooie van deze manier van coaching is dat het voor iedereen werkt, jong of oud, individueel of in groepsverband en voor bijzondere mensen.
Al vanaf haar vijfde spelen paarden een grote rol in het leven van Bianca van der Voort, oprichtster van Horsebuddy. Naast haar werk als coach begeleidt ze licht verstandelijk beperkte jongeren (LVB). Hierbij kan gedacht worden aan jongeren met gedragsproblematiek gepaard gaand met o.a. hechtingsstoornissen, ADHD, ADD, PDD-NOS, borderline en aanverwante stoornissen in het autistisch spectrum.
Door haar persoonlijke ervaringen met paarden en wat zij voor je kunnen betekenen en haar ervaringen als begeleidster van de jongeren, kwam ze erachter dat ze deze twee aspecten het liefst zou willen combineren: mensen helpen en ondersteunen én werken met paarden. Ze volgde de opleiding Equine Assisted Coaching en realiseerde haar wens.
Equine assisted coaching
Equine assisted coaching is een ervaringsgerichte en client-based methode die zich afspeelt in aanwezigheid van een paard. Het paard geeft hierbij directe, eerlijke en oordeelloze feedback en verschaft daarmee zowel de cliënt als de coach waardevolle informatie. In deze cliënt- en ervaringsgerichte benadering gaan we ervan uit dat de coach optreedt als facilitator, die de voorwaarden schept voor persoonlijke groei van de cliënt. Door de integratie van de diverse technieken als intuïtieve coaching, systemisch werk en voice dialogue kan de coach of therapeut afstemmen op wat nodig is en het ervaringsleren van de cliënt verdieping geven. Coach en paard werken samen om de cliënt te stimuleren zijn eigen oplossing of antwoorden te vinden.
Stoplicht
“De stoplichtoefening gebruik ik vaak bij kinderen die hun woede moeilijk in de hand kunnen houden. Zo begeleidde ik een kind dat vaak automutileerde. Zodra hij boos werd en zich niet begrepen voelde, sloeg hij zijn hoofd tegen de muur. Hij kreeg de woedeaanvallen thuis, maar ook op school of in de supermarkt. De aanvallen werden steeds heviger en kwamen sneller tot uiting. Begeleiders op school en psychologen kwamen er niet achter hoe ze deze jongen konden helpen zijn woede te reguleren.
Toen hij hier kwam, hebben we de stoplichtoefening gedaan. Hierbij hebben we een rode, oranje en een groene cirkel gemaakt. Samen hebben we besproken wat er met hem gebeurt in deze kleuren: bij groen is hij rustig en ontspannen, bij oranje is hij een beetje geïrriteerd en bij rood is hij inmiddels echt wel boos. Vervolgens gingen we oefeningen doen. Als de oefening niet helemaal lukte, bouwde hij wat frustratie op. Op dat moment vroeg ik hem welke kleur hij was. Hij gaf hierop een sociaal wenselijk antwoord en zei dat hij gewoon groen was. Ik vroeg hem in de groene cirkel te gaan staan. Hierop komt pony Livia aangelopen die hem doorduwt naar de rode cirkel. Hij zei: “Kennelijk vindt de pony dat ik rood ben en misschien heeft hij wel gelijk.” Ik vroeg hem wat hij nodig had om weer ‘groen’ te worden en daar moest hij even over denken. Al denkend begon hij de pony te aaien en korte tijd later gaf hij aan dat hij de pony wilde borstelen. Terwijl hij aan het borstelen was, zag ik hem helemaal ontspannen.
Deze oefening hebben we op verschillende dagen herhaald en het ging hem steeds beter af. Hij ging ook bij zichzelf herkennen wanneer hij van groen oranje werd. Om hem vervolgens ook een tool mee te kunnen geven naar huis hebben zijn ouders een knuffelpaard voor hem gekocht dat er precies zo uitziet als Livia (ze hebben hem met textielverf vlekken moeten geven) die hij altijd in zijn rugzak bij zich heeft. Wanneer hij merkt dat hij boos wordt, pakt hij het paard uit zijn rugzak en gaat het rustig aaien tot hij weer ‘groen’ wordt. Dit heeft ervoor gezorgd dat hij minder en minder heftige woedeaanvallen heeft.”
Hindernis
“Ik heb voor coaching een meisje van 13 met een neurologische ziekte gehad. De ziekte was zo ernstig dat haar levensverwachting niet gunstig was. Op het moment van de sessies zat zij volop in de puberteit. Ze was heel veel in het ziekenhuis voor onderzoek, kijkoperaties en voor gesprekken met een psycholoog, maar ze kon niet over haar ziekte praten en wat die met haar leven deed. Ze kwam bij me omdat ze weleens naar de pony’s wilde kijken. Ze kwam alleen om kennis te maken en te kijken wat die coaching was, maar meer wilde ze niet.
Ik had een aantal hindernissen neergezet in de bak. Ik vroeg haar of er iets in haar leven was waar ze het moeilijk mee had of verdriet om had. Ze antwoordde: “Mijn ziekte.” Ik vroeg haar of ze hier meer over wilde vertellen, maar dat wilde ze niet. Ik vroeg haar of ze een rondje met de pony wilde lopen en dan over de hindernissen wilde gaan en daarmee over haar ziekte. Ze ging huilen en gaf aan dat ze dat niet wilde. Ik zei haar dat ze de tijd mocht nemen, maar dat ze toch wel die hindernissen moest nemen.
Ze nam de langste route naar de hindernis; ze bleef voor de hindernis weer stilstaan en begon weer te huilen. De pony gaf haar uiteindelijk een zetje en ze klom over de hindernis met de pony achter haar aan. Dit heeft ze nog een paar keer herhaald. De vierde keer liep de pony niet meer met haar mee. Ze zei: “De pony wil niet meer.” Ik vroeg haar of de pony misschien iets anders wilde zeggen. Ze zei: “Misschien moet ik keren?” Dus dat probeerde ze en de pony ging haar direct achterna. Ik vroeg haar wat dit kon betekenen. Toen zei ze: “Misschien betekent het dat het niet uitmaakt welke route ik neem, maar ik kan niet om mijn ziekte heen. De ziekte hoort bij mij.” Bij deze oefening hebben we het toen verder gelaten, want er was heel wat gebeurd. Later heb ik haar ouders gesproken en hoorde ik dat ze nu thuis en met de psycholoog wel over haar ziekte praat. Ze kan nu beter met haar ziekte omgaan.”
Het werkt altijd
“Coachsessies kenmerken zich door activiteiten die plaatsvinden op de grond, naast het paard. Er wordt niet op de paarden gereden en ervaring met paarden is niet nodig,” vertelt Bianca van der Voort. “Coaching met behulp van paarden is mensen laten leren door te ervaren. De cliënt leert over zichzelf en anderen door activiteiten met het paard uit te voeren. Met behulp van de coach ontdekt, herkent of verwerkt hij daarna gedachtes, aannames, gedrag, gevoelens en patronen. Het mooie is, dat het altijd werkt. En dat maakt dit werk ook zo leuk. Ik vind het mooi om iemand een waardevol inzicht mee te kunnen geven. De paarden zijn echt een spiegel. De oplossing ligt in iemand zelf en het enige wat de paarden doen, is dit laten zien en ervaren. Dat is de kracht.”
Van der Voort is inmiddels zelf ook docent aan het instituut waar zij zelf de opleiding heeft gevolgd. Ze richt zich speciaal op de lichtverstandelijk beperkte jongeren en bijzondere mensen. Op dit moment is ze bezig een landelijke specialisatiegroep van coaches neer te zetten voor bijzondere personen. Het is vrij breed getrokken en omvat onder andere de LVB-groep. “Ik ben ook bezig om samen met andere partijen een groep coaches op te leiden, speciaal gericht op kinderen die te maken hebben (gehad) met huiselijk geweld. Door middel van begeleiding met paarden willen we deze kinderen weer op pad helpen en trauma’s te verwerken.”
www.horsebuddy.nl
Meer informatie over Equine assisted coaching is te vinden op www.keulseweg.nl
Waarom paarden zo goed werken in coaching
Paarden reageren direct en eerlijk op gedrag, waardoor mensen snel inzicht krijgen in zichzelf. Meer lezen over coaching met dieren? Bekijk ook de andere artikelen op Curova, of verdiep je verder via Wikipedia.
