Waarom therapie soms ook over mij gaat
Ik denk weleens dat ik als therapeut alles onder controle heb. Je kent het wel: de ruimte netjes, gebrande palo santo, dampende kamillethee, kaarsjes en een zoutlamp strategisch geplaatst alsof ze een soort kosmisch wifi-netwerk aanzetten. De cliënt komt binnen, neemt plaats, en ik — de zogenaamde gids — haal diep adem, glimlach en denk: dit kan ik, dit heb ik allemaal geleerd.
En dan gebeurt er iets wat ik niet voorspel.
De cliënt vertelt haar verhaal, over een hartverscheurend verlies, vers verdriet. Ik knik, luister, stel vragen. Maar ineens — midden in een zin — voel ik een steek in mijn eigen hart. Alsof ik niet alleen naar haar verhaal luister, maar ook naar dat van mijzelf. Mijn ogen vullen zich met tranen. Eén rolt zachtjes over mijn wang.
De cliënt kijkt me aan, even verbaasd, en ik zeg: ‘Dit raakt me. Jouw woorden raken mij als mens.’
Het blijft stil, maar in die stilte gebeurt er iets bijzonders. Er is geen breuk in de rol, geen verlies van professionaliteit. Er is alleen echtheid, een gedeeld mens-zijn.
En precies daar, in dat onverwachte moment, voel ik dat therapie geen toneelstuk is waarin wij de rol van alwetende meester spelen. Het is een ontmoeting, levend, kwetsbaar, menselijk.
Ik begeleid hier, maar op een andere plek en een ander moment pak ík mijn eigen uitdagingen aan. Daar ben ik de cliënt, soms ook worstelaar en wordt ook mijn therapeut geraakt door mijn verhaal.
Ik leer elke dag van mijn cliënten. Ze laten me zien hoe geduld voelt als ik het even kwijt ben. Ze laten me ervaren hoe stiltes zwaarder kunnen zijn dan duizend woorden. Ze confronteren me met mijn eigen ongeduld, mijn valkuil om te snel te willen ‘fixen’, en zelfs met mijn behoefte om zelf begrepen te willen worden.
Soms ruikt de kamer na afloop naar zoute tranen, soms naar verfrissende opluchting, soms gewoon naar amandelolie van de energetische massage. Soms is het zonnig en helder, soms donker en zwaar in een ijzige stilte. En in al die geuren, geluiden en beelden ligt het bewijs: ik weet het niet allemaal, ik doe het niet allemaal perfect.
Maar elke keer dat ik denk: ik ben hier om te leren, net zo goed als mijn cliënt, wordt de ruimte lichter. Het voelt alsof er dan geen therapeut tegenover cliënt zit, maar twee mensen die elkaar even vinden op het pad van groei.
En dát is misschien wel de mooiste les: dat ik geraakt mag worden, dat ik een traan mag laten zien. Maar ook dat ik er niet in hoef te verdrinken, niet ontroostbaar hoef te zijn. Want geraakt worden opent de deur naar verbinding.
En ja… de tissues zijn nog steeds voor mijn cliënten bedoeld.
