NWP-lid Joyce Vermeeren is acupuncturist, natuurgeneeskundige en taalkundige en heeft sinds 1997 een praktijk in Heiloo. Ze is als docent verbonden aan het CNE (Centrum voor Natuurgeneeskunde en Educatie) en de DSA (Dutch Shiatsu Academy), schrijft artikelen en geeft regelmatig lezingen en workshops.
Vanuit haar ervaring op het gebied van communicatie en voorlichting heeft zij een aantal jaren het NWP-Nieuws gemaakt. We spraken met haar over haar werk, haar ervaring in het vakgebied en over haar betrokkenheid bij de NWP.
Hoe lang ben je al lid van de NWP en wat heb je in die tijd zien veranderen?
Ik ben in november 22 jaar lid van de NWP. Wat ik vooral heb zien veranderen is de groei in professionaliteit, zowel van het bestuur als van de leden. Concreet heeft dit geleid tot actuele documenten zoals Het Beroepsprofiel Complementair Therapeut en een goed doordacht beleid met betrekking tot klachten, visitatie, nascholing, intervisie en toelatingsvoorwaarden. Daarnaast hebben we nu een fris logo en een modernere naam. Bij de leden zie je het besef dat een goede, brede scholing en permanente bijscholingen noodzakelijk zijn om als therapeut kwaliteit te kunnen blijven leveren. Ik kan mij nog de ledenvergadering herinneren waarbij het bestuur het voorstel deed om bijscholingen verplicht te stellen. De NWP had hierin weer een voortrekkersrol, de andere beroepsverenigingen deden hier nog niet aan. Er kwam bijna een opstand in de zaal. De ene helft van de leden was zwaar verontwaardigd en beschouwde de verplichte bijscholingen als een motie van wantrouwen in hun kunde en kennis, de andere helft ondersteunde het voorstel. Over en weer werd er geschreeuwd. Sommige leden dreigden de NWP te verlaten als het voorstel aangenomen zou worden en hebben dat inderdaad ook gedaan. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.
Waarom het NWP Nieuws en iets doen voor de vereniging
Er was net een financiële crisis geweest binnen de NWP waarbij het oude bestuur voltallig was opgestapt. Het nieuwe bestuur moest de puinhopen opruimen met het gehijg van morrende leden in de nek. Ik zag hoe moeilijk het nieuwe bestuur het had. Spontaan bood ik aan om de communicatie te doen met onder andere het NWP-Nieuws. Een oud-bestuurslid bracht alles wat ze kon vinden over het NWP-Nieuws in een verhuisdoos naar mijn huis en vertrok meteen weer, zichtbaar opgelucht. Het nadeel dat ik alles zelf moest uitzoeken, gaf wel het voordeel dat ik het NWP-Nieuws op mijn eigen manier kon inrichten met betaalde advertenties, grote foto’s, interviews met therapeuten, wetenschappers en artsen en een column met lekkere en gezonde recepten. Ik was altijd op zoek naar nieuwe ontwikkelingen in de complementaire geneeswijzen en reisde het hele land door om gesprekken te voeren. Ik ontmoette een professor die onderzoek deed naar een geneeskrachtig kruid, een kinderarts die mindfulness toepaste bij haar patiëntjes vlak voor een operatie en een therapeut die een futuristische computerscan introduceerde in haar praktijk. Daardoor heb ik de complementaire geneeskunde in een breed perspectief kunnen zien.
Hoe ben je ertoe gekomen om te gaan werken als natuurgeneeskundig zorgverlener?
Ik zat aan het diner tijdens een meerdaags congres voor managers in de volkshuisvesting. Uiteraard was ik weer de enige vrouw. De mannen om mij heen schepten op over de targets die ze hadden gehaald en over hun megaprojecten. Er werd flink gerookt, toen mocht dat nog. Ik voelde mij steeds beroerder worden en vertrok nog voor het dessert naar buiten. Het enige wat ik wilde, was weggaan en niet meer terugkomen. Met gebalde vuisten in mijn zak liep ik langs het strand, het congres was in hotel Kijkduin. Het was inmiddels aardedonker en ik liep en liep en werd steeds bozer en bozer, waarom wist ik niet. Plotseling viel ik bijna in zee, blind was ik een pier opgelopen. De ijskoude wind rukte aan mijn lichaam, ik kon nog net mijn evenwicht bewaren, de golven beukten tegen mijn natte voeten, de meeuwen krijsten boven mijn hoofd. Ik voelde de enorm krachtige energie van de zee, de wind, de vogels en ik wist: deze energie wil ik in mijn handen krijgen zodat ik er iets mee kan doen. Daarna heb ik mij aangemeld bij de Natuurgeneeskunde Academie in Hilversum en vervolgens bij de Anglo-Dutch Institute for Oriental Medicine.
Hoe ziet jouw werk eruit en wat maakt dat je plezier ervaart in je werk?
Mijn werk in de praktijk is eigenlijk een soort mindfulness. In dat ene uur van het consult concentreer ik mij volledig op de cliënt, ik kom in een bepaalde flow en vergeet helemaal mijn eigen sores. Iedere cliënt heeft zijn eigen verhaal, eigen problematiek en ook eigen mogelijkheden. Ieder uur van mijn werk is anders, bij de ene cliënt ben ik bezig met overgangsproblematiek terwijl de volgende cliënt een jongeman is met een sportblessure. Hoe leuk is dat? Als dan ook nog de cliënt opknapt, is dat helemaal mooi.
In het begin van mijn praktijk waren de klachten nog merendeels fysiek: een frozen shoulder, hooikoorts, tenniselleboog. Nu komen er steeds meer cliënten met vermoeidheid en gevoelens van onwelzijn zonder aanwijsbare oorzaken, waar de reguliere geneeskunde niets mee kan. Vanuit de verschillende disciplines in de complementaire geneeskunde kun je bij deze cliënten veel bereiken, maar er komen steeds nieuwe cliënten bij met hetzelfde klachtenpatroon, ook jongeren.
Amerikaanse wetenschappers hebben enige tijd gedacht dat het vermoeidheidssyndroom mogelijk veroorzaakt wordt door een virus. De klachten zouden dan behandeld moeten worden als een virale infectie en niet als “iets tussen de oren” of “te veel werkstress”. Deze virushypothese is echter weer door recente onderzoeken in twijfel getrokken. Het baart mij wel zorgen. Hoe moet dat als in een land als Nederland, een welvarend land met een hoog opleidingsniveau en ondanks alle bezuinigingen toch nog een redelijk goede medische zorg en sociaal opvangnet, de een na de ander omvalt van vermoeidheid terwijl er nog zoveel te doen is in de wereld? Afgezien nog van de persoonlijke ellende voor de cliënt en zijn/haar omgeving.
Hoe zie jij persoonlijk de toekomst van de natuurgeneeskunde in Nederland?
Voor de complementaire geneeswijzen verwacht ik steeds meer integratie met de reguliere geneeskunde. Nu al zie je verpleegkundigen die ook orthomoleculaire adviezen geven en fysiotherapeuten die acupunctuur doen. In de wachtkamers van huisartsen zijn folders over het nut van cranberry’s bij een blaasontsteking te vinden en vrijwel standaard wordt yoga bij stress geadviseerd, terwijl yoga in de jaren ’60 alleen nog voorbehouden was aan hippies. Er zijn psychiaters die met hun patiënt hardlopen. Deze tendens zal steeds sterker worden ondanks het bestaan van verenigingen zoals de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Het publiek raakt steeds beter geïnformeerd en wordt steeds mondiger. Uiteindelijk zal dit uitmonden in complementaire modules op reguliere hbo- en universitaire medische opleidingen zoals in Amerika en Engeland. Hoe is dan de positie van de traditioneel opgeleide complementaire therapeut? Je kunt twee dingen doen: je tandknarsend verzetten en mopperen dat de ‘regulieren’ jouw beroep hebben ingepikt of beseffen dat het ideaal, een natuurlijke gezondheid als algemeen goed, eindelijk bereikt gaat worden en dat je je door middel van om- en bijscholingen kunt meten met de regulieren.
Hoe zie je jouw eigen toekomstvisie?
Mijn eigen toekomstvisie? Op tijd stoppen en iets anders doen. Ik voel al geruime tijd iets in mij borrelen, maar ik weet nog niet wat. Misschien moet ik maar weer bijna van een pier afkukelen om daarachter te komen.
www.acupunctuurheiloo.nl
