Misschien heb je gemerkt dat in het vorige nummer mijn column ontbrak. Toen het tijd was die te schrijven, was ik net uit het ziekenhuis ontslagen. Prioriteit was mijn rust te pakken. Inmiddels gaat het goed met me en ben ik alweer een poosje aan het werk.
Als je gezondheid het laat afweten om wat voor reden ook, kan dat een schok betekenen. Je hebt een beeld van jezelf, hoe je in het leven staat, wat je allemaal wilt doen, wat je aankunt… Dat beeld moet je ineens bijstellen. Je kan even niet meer zoals je dat graag zou willen. Een persoonlijke crisis. Of die klein of groot is, maakt nog niet eens zoveel uit, het is hoe dan ook een veranderproces, het doet wat met je. Ga je dat proces op een goede manier aan en sta je ervoor open, dan kan het je veel moois opleveren. Ik prijs me gelukkig dat ik zo in elkaar zit. Hoe negatief iets ook kan zijn, ik heb altijd oog voor de positieve kanten die een situatie eveneens in zich draagt. En ja, ik ben veranderd. Ik kan nu nóg meer van het leven genieten en nog meer relativeren, ook al heb ik een stapje terug moeten doen. Zoals de meesten van jullie vast weten, woon ik op het platteland en heb ik me omringd door vier- en tweevoeters van verschillende maten en soorten. Helaas heb ik van mijn kippen en cavia’s afscheid moeten nemen. Ze voeren was geen probleem, maar hokken schoonhouden is een zwaar werkje dat ik beter niet meer kan doen. Ik mis ze enorm, maar ik weet dat ze in goede handen zijn bij hun nieuwe verzorgers en daar ben ik dan weer heel blij om.
Het leven draait nou eenmaal om verandering. Niet alleen op persoonlijk niveau, maar ook in de hele maatschappij én in de gezondheidszorg. Wie had ooit kunnen denken dat de reguliere geneeskunde zich zou gaan bezighouden met een onderwerp als leefstijl, waar wij als complementair zorgverleners al jarenlang mee bezig zijn? Sommigen vinden het een soort plagiaat, maar ik zou het liever een mooie ontwikkeling noemen. Een bewijs dat we zoveel sterker zijn als we onze kennis en vaardigheden combineren door ons te verbinden met elkaar. Er is nog een lange weg te gaan, maar het begin is er, denk aan Integrative Medicine.
Toen ik in het ziekenhuis lag, viel het me eens te meer op hoe kundig de artsen daar zijn en hoe goed en gestroomlijnd alles geregeld is. Daarentegen vormt het grote aanbod van ongezonde snacks en toetjes beslist geen bijdrage aan iemands herstel. Dat bevestigde mijn idee dat er nog altijd veel is wat de complementaire en reguliere zorg van elkaar kunnen leren. Aan beide zijden hebben we daarvoor een open mind nodig, de wil om samen te werken en respect voor elkaars expertise. En we zouden iedere vorm van starheid achter ons moeten laten. Heldere toekomstmuziek die zo snel mogelijk gaat klinken, als het aan mij ligt.
Ann Jurriëns-Velthorst
Voorzitter
