Door: Marijke van den Berg
‘Erik’, ik vind het dapper wat je doet.
Erik is de zwager van mijn dochter. Hij is 29, studeert geschiedenis en doet veel op de doelen die wij graag de wereld een beetje beter willen maken.
Ik herken hem op de foto als ik in de krant een artikel lees over vrijwilligers bij een project van de reclassering –COSA, een methode om daders van zedenmisdrijven veilig te laten terugkeren in de maatschappij.
‘Erik, vrijwilliger bij COSA’ staat eronder.
Erik… Erik zonder achternaam. Ook in het onderstaande verslag van een gesprek met hem staat zijn achternaam niet. Bewust. Want in de krant komt het wel bij mij op met wat wat hij doet, niet graag te koop. Niet dat vrienden of familie rechtstreeks in zijn gezicht er iets lelijks over hebben gezegd, maar weet hij graag hoe gevoelig dit onderwerp in de maatschappij ligt.
Alleen al het woord ‘pedoseksueel’ roept de nodige emoties op, iedereen heeft er wel eens een mening over –van genuanceerd tot aan ‘die lui moeten tegen de muur gezet of gecastreerd worden’. Denk bijvoorbeeld maar even aan de volksmenner Henk Bres die graag deze onderbuikgevoelens aanwakkert. Een ware pedohetze!
Natuurlijk keurt Erik seks met kinderen af. Het blijven kindermisbruikers. Ook hij begrijpt niet hoe mensen dat nou kunnen doen. Maar hij vindt wél dat, als iemand eenmaal z’n straf heeft uitgezeten, er mensen moeten zijn die ervoor zorgen, dat zo iemand goed begeleid wordt en een veilige terugkeer in de maatschappij, zo ver mogelijk, gewaarborgd is.
Daarom heeft hij zich als vrijwilliger aangemeld en vormt samen met drie anderen een cirkel rond een veroordeelde pedoseksueel. Een buddy-systeem voor pedoseksuelen. De mensen uit de cirkel helpen het nieuwe leven van een pedoseksueel om nieuwe sociale contacten aan te gaan en proberen bijtijds te signaleren, als het weer mis dreigt te gaan en te voorkomen dat de ex-delinquent weer in de fout gaat en nieuwe slachtoffers maakt.
Bij eenzelfde project in Canada zijn met deze nieuwe vorm van begeleiding al goede resultaten geboekt –een vermindering van de kans op recidive met 70%. En ook in Nederland zijn de eerste resultaten veelbelovend.
‘Erik’, ik vind het mooi en dapper van je. Zelf zou ik dit werk niet kunnen opbrengen. Misschien ben ik daar ook wel te veel moeder en grootmoeder voor.
Dank je wel Erik, dat je op deze manier helpt om onze samenleving voor kinderen beter en veiliger te maken.
