Door: Martine Clausen (Counsellor)
Ze is nog jong, de cliënte die op maandag voor het eerst op mijn bank plaatsneemt. Ze ziet er fris uit en blijkt welbespraakt. Gedecideerd vertelt ze dat ze de laatste tijd zichzelf niet begrijpt. Ze is moe en kortaangebonden en het lijkt wel alsof ze nergens plezier in heeft. Ze loopt zelfs te vitten op haar 3-jarige zoontje. Ze wil het uitvissen en oplossen want dit gaat zo niet, aldus cliënte.
Kort en bondig vertelt ze haar verhaal. Het komt erop neer, dat ze een aantal tools van mij wil leren om dit even snel de baas te worden omdat het haar kinderen belast en dat wil ze absoluut vermijden.
Ik zie hoe de tranen haar hoog zitten. Ze staat dit niet toe en slikt ze steeds weer weg. Ze voelt zich ongemakkelijk nu ze zich blootgeeft. Aan de andere kant moet ze dit van zichzelf. Ze is gewend om over zichzelf te reflecteren en zegt ineens dat ze het moeilijk vindt om hier te zijn. ‘Ik merk dat ik bang ben dat ik zit te klagen en vraag me af, wat jij van me denkt.’ Ik knik begrijpend. Het is heel lastig als je je afvraagt wat een ander van je denkt. Het raakt je in je kwetsbaarheid, omdat je je onzeker voelt. Zo begrijpelijk. De meeste mensen zullen het wel een beetje herkennen, denk ik zo. Ik stel haar gerust en zeg dat het mij niet gaat om oordelen, maar om haar vrijelijk haar verhaal te laten vertellen. Ik geef aan dat we samen zullen kijken naar haar situatie om zo samen inzichten te vinden en remedies die passend zijn voor haar.
‘Ik vind het moedig van je dat je op deze jonge leeftijd al besluit om aan iets waar je in jezelf tegen aanloopt, te werken. Het getuigt van daadkracht.’ Ze kijkt me aan. Ze had het zo niet bekeken. In haar beleving was er een probleem en dat wilde ze oplossen. En wel zo snel mogelijk.
Ik laat haar vertellen wat er zoal gebeurd is de afgelopen jaren. Vijf jaar geleden verloor ze haar vader aan kanker (cliënte is enig kind). Daarna kreeg ze twee kindjes en ze werkt. Ze is verhuisd en heeft nu net weer een andere baan. Bovendien heeft ze een eigen bedrijfje.
Dat is nogal wat, zelfs voor een jonge vrouw van 25. Aangezien ze alles nogal zakelijk opsomt, vermoed ik dat ze hiermee een emotie verdringt. Het is voor een hulpverlener uiteraard belangrijk om niet te oordelen, maar er dienen zich altijd vermoedens aan over waar de schoen nu werkelijk wringt. In dit geval vermoedde ik dat het hier een geval van uitgestelde rouw betrof. Nadat ze iets meer verteld had, begon dat vermoeden steeds sterker te worden.
Ik vertelde het haar niet onmiddellijk. Gezien haar manmoedige pogingen om haar emotie de baas te blijven, was ik niet van plan haar iets rauw op haar dak te laten vallen.
Inmiddels zijn we 4 sessies verder. Cliënte had vandaag foto’s van haar vader meegebracht. Ze vertelde zijn hele ziekteproces. Regelmatig schoten tranen in haar ogen. Nog altijd houdt ze een deel van de emotie binnen, maar ze slaapt weer hele nachten. Ze vit niet meer op de kinderen. Ze is zich bewust van het feit dat ze geen tijd heeft gehad om het verdriet om haar vader te ervaren.
Daar is ze nu mee bezig. Ik zei toch dat ze moedig was.
martineclausen@gmail.com
