Door: Marja van der Ende
In dit artikel beschrijf ik graag een nogal wonderlijk verhaal. Een avontuur bijna… Een verhaal waarbij je je kunt afvragen hoe gek en snel dingen in de huidige tijd kunnen verlopen. En hoe belangrijk het voor de zelfstandig therapeut is dat deze ontwikkelingen er zijn. Ontwikkelingen waar wij allemaal gebruik van kunnen, bijna zouden moeten, maken om ons mooie werk beter zichtbaar te maken en te verspreiden onder een grote groep mensen, die daar baat bij kan hebben.
Sinds drie jaar begeef ik mij in de wereld van de Social Media. Websites waar mensen met elkaar communiceren over wat ze vandaag aan het doen zijn, over wat ze in het verleden allemaal gedaan hebben en met elkaar discussiëren over onderwerpen die hen bezighouden. De meest gebruikte netwerksites zijn Twitter, Linked-in, Facebook.
Twitter is een medium waar ontzettend veel over gediscussieerd is en wordt. Iedereen heeft er een eigen mening over, meestal niet gebaseerd op langdurige, eigen ervaring ermee. Hierdoor is er een negatief beeld van Twitter ontstaan dat in mijn optiek niet terecht is. Als Twitter op de manier gebruikt wordt waar het voor bedoeld is, kun je in een zeer korte tijd, met zeer weinig inspanningen, in contact komen met mensen met wie je in het verleden door de bureaucratie zelden of nooit in contact kon komen. Politici bijvoorbeeld…
De bedoeling van Twitter is om met anderen te delen wat jou als mens in het hier en nu bezighoudt. Het is een ultiem platform voor kennisdeling. Je maakt een profiel aan, bestaande uit een foto van jezelf en vult je ‘bio’ (biografie) met steekwoorden over jou en je werk. Vervolgens kun je mensen gaan volgen die je persoonlijk kent en ook mensen die je niet persoonlijk kent, maar wel interessant vindt. En dan… kunnen mensen jou gaan volgen. Je bouwt hiermee sociaal kapitaal op. Iedereen die jou volgt, heeft een eigen netwerk aan kennissen en volgers achter zich. Van Dalai Lama, Deepak Chopra en Oprah Winfrey tot politici, bijna iedereen is tegenwoordig op Twitter te vinden en plaatst voor jou interessante en wellicht minder interessante berichten.
Een bericht op Twitter, een tweet genaamd, mag niet langer zijn dan 140 karakters. De hele dag door worden deze korte berichten de wereld in gestuurd. Als twitteraar is het dus zaak om goed te bedenken wat je in dit korte bericht kwijt wilt. De intentie die achter mijn eigen tweets zit, is meestal: een bijdrage leveren aan de maatschappij. Ik bedenk eerst even of mijn volgers wel zitten te wachten op wat ik schrijf. Ik zit zelf niet te wachten op berichten als “ik ben nu een boterham met pindakaas aan het eten”. Echter, word je gevolgd door de directeur van een pindakaasfabriek, dan vindt deze dat wellicht wel interessant om te lezen, vooral wanneer de tweet wordt aangevuld met een link naar de website van zijn bedrijf. Mijn berichten bestaan heel vaak uit een combinatie van: beschrijven wat ik aan het doen ben en vervolgens een doorverwijzing naar de website en het Twitterprofiel (wanneer dit er is) van degene met wie ik in gesprek zit of over wie ik tevreden ben en voor wie ik reclame wil maken.
Twitter biedt nog een groot voordeel: het is tevens een vraagbaak en zoekmachine. Wanneer je namelijk een hekje (een ‘hashtag’) voor een woord plaatst, wordt dit woord een zoekterm. Een tip hierbij is om gebruik te maken van een softwareprogramma, zoals TweetDeck, zodat je kolommen kunt aanmaken van deze zoektermen. Een door ontzettend veel twitteraars gebruikte zoekterm is #durftevragen (of tegenwoordig ook #dtv). Wanneer je een vraag hebt waar je antwoord op wilt, kun je deze zoekterm in je bericht zetten en iedereen die deze zoekterm volgt (dus niet alleen jouw eigen volgers), kan antwoord geven op deze vraag. Je hoeft tegenwoordig dus niet meer te zoeken via bijvoorbeeld Google, wat je veel tijd kan kosten, maar je hoeft alleen de vraag duidelijk te formuleren en je krijgt meestal antwoord.
Tweede Kamer en ADHD
Er was eens… een dag in 2011 waarop ik de impuls kreeg om een kolom aan te maken in TweetDeck met de zoekterm #adhd. ADHD is een onderwerp waar ik mij sinds 2006 actief mee bezighoud in mijn eigen praktijk. Op het moment dat ik de kolom aanmaakte, kwam er een tweet voorbij van Lea Bouwmeester, PvdA-lid in de Tweede Kamer. Er stond een bericht in de trant van: “Commissie aan het samenstellen over andere aanpak van ADHD dan medicatie, op zoek naar input.” Het kon geen toeval zijn dat ik deze tweet voorbij zag komen en ik reageerde. Ik stuurde haar een kort berichtje over het feit dat ik ADHD behandel op een natuurlijke manier en dat deze aanpak medicatie vaak overbodig maakt.
Lea Bouwmeester stuurde vervolgens een DM (Direct Message, een persoonlijk bericht dat alleen zichtbaar is voor de geadresseerde) met haar e-mailadres en het verzoek om meer informatie. Ik stuurde haar een e-mail met een korte uitleg over de natuurgeneeskundige aanpak bij ADHD, die ik in mijn praktijk hanteer. Daarbij heb ik tevens vermeld dat er ontzettend veel therapeuten zijn, die op hun geheel eigen manier ADHD in hun praktijk behandelen, en mijn persoonlijke wens geuit om deze grote groep therapeuten te verenigen en informatie te verzamelen.
En daarna ging het snel… Ik werd uitgenodigd om eind juni 2011 zitting te nemen in een rondetafelgesprek rondom ADHD-problematiek. Lea Bouwmeester stelde de richtlijnen rondom ADHD ter discussie, betreffende de sterke toename van het aantal diagnoses en de richtlijnen rondom de inzet van medicatie bij de behandeling. In de periode voor het rondetafelgesprek moesten de kandidaten drie verbeterpunten indienen.
Mijn verbeterpunten waren: eerst een natuurgerichte behandeling toepassen en uittesten, voordat medicatie wordt voorgeschreven; meer voorlichting over een bredere visie op ADHD aan schoolbesturen, leerkrachten en ouders (van ziekte met pilletje naar combinatie van gedragsuitingen); en ADHD gaan zien als talent en niet als stoornis, probleem of ziekte.
De discussiegroep bestond uit een gemêleerd gezelschap praktijkbehandelaars. In de voorstelronde gaf eenieder de eigen reden aan waarom hij of zij aanwezig was. Ik heb hierin direct gepleit voor meer aandacht voor de natuurlijke aanpak van ADHD, naast de bestaande reguliere wegen. Lea Bouwmeester stelde een aantal onderwerpen ter discussie, waar wij vanuit onze invalshoek op konden reageren. De hoofdthema’s waren: ADHD anno 2011 (wat is ADHD in onze optiek eigenlijk?), Diagnostiek en Behandeling. Vanuit alle hoeken werden visies met elkaar gedeeld, al dan niet ondersteund door wetenschappelijke onderzoeken.
De conclusies uit drie hoorzittingen met vakexperts/onderzoekers, praktijkprofessionals en ouders/ervaringsdeskundigen zouden door Lea Bouwmeester aangeboden worden in een initiatiefnota aan minister Edith Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Bij navraag half februari 2012 blijkt dat men nog steeds werkt aan deze initiatiefnota. “Timing is in de politiek erg belangrijk”, schrijft Lea Bouwmeester… Wat er in de tussentijd sinds de val van het kabinet en de nieuwe verkiezingen is gebeurd, is onduidelijk. Navraag levert nog geen reactie op.
In de tussentijd heb ik uiteraard niet stilgezeten. Mijn wens om een grote groep therapeuten bij elkaar te brengen, is realiteit geworden in de vorm van het netwerkplatform ‘Anders ADHD’. We organiseren een aantal bijeenkomsten per jaar waarin we onze visie en kennis delen en met elkaar bouwen aan de basis van het platform zelf. Ons doel is om een groot publiek te laten kennismaken met een andere visie op ADHD door middel van lezingen en gezamenlijk foldermateriaal.
Conclusie uit het Twitterverhaal
Uit deze Twitteractie en het getwitter en getweet over het rondetafelgesprek is nog veel meer voortgekomen. Ik werd uitgenodigd om afgelopen januari een lezing over mijn visie op ADHD te geven bij een ontmoetingscentrum in Schipluiden. Door hier ook weer gezamenlijk druk over te twitteren, is het ons gelukt om bijna 75 bezoekers binnen te halen, terwijl er normaal gesproken gemiddeld 40 op een lezing af komen. En the story continues… in juni heb ik op een basisschool over ADHD gesproken tijdens een inloopochtend voor ouders en in oktober heb ik opnieuw een publieke lezing gegeven, uiteraard weer flink ondersteund door de Social Media om het nieuws te verspreiden.
Door deze ervaringen kan ik alleen maar zeggen tegen iedereen die de ambitie heeft om aandacht te vragen voor zijn of haar speerpunten: ga twitteren! Begeef je in de wereld van de Social Media en laat die personen voorbijkomen die jou verder kunnen helpen om zaken die van klein belang lijken, in het grotere geheel te zetten. Verdiep je er even in en maak er optimaal gebruik van. In het belang van de natuurgerichte Gezondheid en Welzijn….
www.AndersADHD.nl
