Door: Martine Clausen
Iedereen heeft weleens een donkere kelder in zichzelf: een plek waar onderdrukte gevoelens zich opstapelen.
Het onderwerp onderdrukken kwam ter sprake met een vriendin bij wie onlangs borstkanker werd geconstateerd. Ze is amper 40, heeft twee jonge kinderen en werd totaal overvallen door de diagnose. Ze was zo blij met haar leven. Ze volgde cursussen, was een praktijk begonnen, alles leek juist zo goed te gaan.
Vandaar dat we bezig waren uit te vissen of er soms toch dingen waren die minder goed gingen, of dat er wellicht zaken waren die zij had onderdrukt of genegeerd. Ik had in de tarotkaarten van Osho een metafoor gelezen, die zegt dat we allemaal een huis hebben met een donkere kelder waarin wij zaken opslaan die we zouden willen doen, maar niet kunnen doen. Vanwege maatschappelijke beperkingen, cultuur en onze overtuigingen. Die zaken stapelen zich op in de kelder en hebben van daaruit een onzichtbare macht over ons leven. Aangezien wij ze daar onbewust ver weg hebben gestopt, weten we niet dat zij ons vanuit het donker schade berokkenen. Osho zegt dat dit gevaarlijk voor ons is en ik weet uit ervaring dat dit waar is. Wij houden ons in. We onderdrukken van alles. Dat vreet aan een mens, we geven onze dromen op, we boeten in aan levenskracht en levensvreugde. Het beeld dat opkomt, is dat van een vulkaan die op uitbarsten staat.
Soms zit er zoveel in de kelder, dat het moeilijk is om uit de warboel wijs te worden. Maar het is al voldoende om rustig te gaan zitten en te laten opkomen wat je zou doen als er geen enkele beperking was. Het is vaak moeilijk voor mensen om vrij te luisteren naar iets wat jarenlang onderdrukt is. Daarom is het belangrijk om niet boos of wanhopig te worden. Het is voor iedereen mogelijk om een moment van rust te nemen. Een moment waarbij je even niet gestoord wordt. Met een opschrijfboekje bij de hand. Rustig je ogen sluiten en dan tegen jezelf zeggen: ‘Zou het niet heerlijk zijn als …’ Juist als je deze luchtige vraag stelt, is er geen grote druk. Dan komen er vanzelf wel dingen naar boven borrelen. Als je die opschrijft, kun je daarna onderzoeken of je iets van je lijstje kunt verwezenlijken.
Wanneer onze innerlijke vulkaan steeds meer gaat koken, moeten we een uitlaatklep vinden om een explosie te vermijden. Mijn vriendin was voor haar huwelijk een zelfstandige reislustige vrouw. Ze reisde de wereld over en genoot van haar vrijheid en het ontdekken van nieuwe culturen. Binnen het kader van haar huwelijk en als moeder van twee leuke zoons, voelde zij zich schuldig over een innerlijk stemmetje dat af en toe terugverlangde naar de vrijheid en het avontuur van vroeger. Ze begon allerlei cursussen te volgen en middels haar praktijk mensen te helpen. Zo verdrong zij haar diepe behoeften en hield zichzelf voor hoe gelukkig zij was. En dat klopte. Een deel van haar was ook gelukkig. Maar de innerlijke kelder raakte vol.
Tijdens de medische behandeling is het dan ook belangrijk voor haar dat zij tijd neemt om haar kelder binnen te stappen om te zien wat er in zit. Ondertussen heeft zij een oude hobby die ze bijna was vergeten, weer opgepikt. Ze heeft haar dwarsfluit van zolder gehaald en speelt weer bijna dagelijks.
Het gaat er in het leven om jezelf toe te staan te zijn wie je bent. Niet je conformeren aan wie je denkt dat je moet zijn. Binnen een liefdevolle relatie zal je partner je daarin alleen maar willen ondersteunen. En jij je partner. We hoeven ons niet te verontschuldigen voor onze dromen en wensen. Behoeften zijn individueel en verschillen van mens tot mens. We zijn in dit leven geboren om net als bloemen tot volle bloei te komen. De ene bloem heeft schaduw nodig, de ander gedijt in de zon. Een madeliefje hoeft geen roos te worden, maar ook een madelief mag haar gehele ruimte innemen. Nou ja, zo denk ik er dus over..
Martine Clausen, expansief.
Benieuwd naar meer verhalen? Lees ook de andere artikelen in het PSC Magazine 2014.
