Door: Martine Clausen
Mijn kinderen zitten allebei op een kunstacademie; mijn zoon in Nederland en mijn dochter in Londen. Onlangs, tijdens een moeder-dochtermoment, al wandelend over de groene kliffen langs de kust van Devon, vertelde zij dat een medestudente haar tekeningen ‘al’ verkocht. De dames zijn eerstejaars. ‘Zij is zo opdringerig, mam, ze bestookt die mensen gewoon net zo lang tot ze een opdracht krijgt.’ Ze klonk afkeurend en bewonderend tegelijk. ‘Misschien kun je een voorbeeld aan haar nemen’, zei ik. ‘Het leven in Londen is duur, het extra geld kun je goed gebruiken. Je kunt hartstikke goed tekenen, anders had je laatst die opdracht bij die uitgever niet gewonnen.’ Een uitgever had de academie om een illustratrice gevraagd en uit het aanbod mijn dochter gekozen. Goed voor het zelfvertrouwen zou je toch denken. ‘O nee hoor, daar ben ik nog niet aan toe. Ik voel me helemaal niet zeker genoeg over mijn werk. Ik ben maar heel af en toe tevreden.’ De schat, zo jong en nu al zo perfectionistisch.
Terwijl ik na zat te denken over het thema professionalisering, kwam bovenstaand gesprek weer bij mij boven. Ik vind het woord een mondvol. Het klinkt gewichtig officieel. In mijn oren, dat spreekt vanzelf. U leest het al, ik heb het er niet op. Zo zat ik dus te mijmeren over dat woord en hakte er eerst maar eens een stuk af. Over bleef professie (profession). Natuurlijk betekent dit beroep. Maar professie betekent ook gelofte. In religieuze zin is professie een gelofte, een belijdenis. In feite leg je aan jezelf ook een gelofte af wanneer je een bepaald beroep kiest. Het geeft de richting van een deel van je levenspad aan. Mooi toch? Zo kiezen wij mensen voor een ambacht. In het Keltisch was een ‘ambactos’ iemand die zich in de buurt van zijn meester ophield. Om hem bij te staan. Het woord ambacht komt van ‘ambactos’. Ergo: middels ons ambacht willen wij een dienst leveren. Zo staan wij de wereld ten dienste.
Om deze diensten te kunnen aanbieden leren we een vak. We volgen een opleiding en zijn net als vroeger een ‘apprenti’, een leerling. De leerling volgt de lessen en leert in de praktijk bij een meester. Dan gaat de leerling oefenen en daar volgt dan de hamvraag: Wanneer is de leerling ‘goed genoeg’ ofwel professioneel genoeg om zijn diensten ook daadwerkelijk aan te bieden en te gelde te maken? Is dit als de leermeester het ons zegt? Is het wanneer de school ons een diploma uitreikt? Is het als wij zelf zeker genoeg zijn van ons kunnen? In het geval van dochterlief: zij vindt nu nog niet en ik vind nu al wel.
Hoe nu verder? Tja. Ooit las ik in een boek van supercoach Anthony Robbins iets wat mij is bijgebleven. Namelijk dat je niet hoeft te wachten totdat je iets perfect kunt, je ontwikkelt perfectie door ervaring. Ervaring komt met vallen en opstaan. Gewoon beginnen. Met aandacht, intentie en focus komt een mens een heel eind. Ik ben het met hem eens. Angst weerhoudt ons. Dat is jammer. Ik eindig met een gevleugelde uitspraak van Robbins: live with passion!! Nu nog even mijn dochter oppeppen…
Martine Clausen, ambachtelijk enthousiast.
Je eigen professie serieus nemen
Je professie waarderen begint met vertrouwen in je eigen ontwikkeling, ook als je nog leert. Benieuwd naar meer persoonlijke columns? Bekijk ook de andere artikelen op Curova, of lees meer over de herkomst van het woord via Wikipedia.
