In elk hokje moet je precies passen, of je nu wilt of niet.
Gek worden we ervan. Helemaal gek. Knettergek zelfs. Van die markt waarin wij ons bevinden. De markt van professionals waarin wij, coaches en trainers, ons bewegen. De markt die drie basale behoeften van de mens in mij losmaakt.
Erbij horen. Invloed hebben. Aardig gevonden worden.
Twee van die drie worden niet bevredigd waardoor wij in een enorm conflict tussen Es en Super Ego zijn beland. Dat heet frustratie.
Ons bureau blijkt namelijk niet in een Hokje onder te brengen. Wij zijn raar. Merkwaardig. Wij horen nergens bij. En dat Hokje is in deze markt nodig om te bepalen welke mensen erin passen. En of organisaties hun mensen daar wel aan kunnen toevertrouwen. Aan iemand in dat Hokje.
Je weet het maar nooit.
Zo’n Hokje moet voldoen aan bepaalde criteria, want anders zou de deur kunnen klemmen, het dak gaan lekken of in het ergste geval volledig ineenstorten. En dat is natuurlijk niet fijn voor de mensen die zich toevallig net op dat moment in jouw Hokje bevinden. Dus gaan allerlei organisaties zich buigen over strakke criteria waar een Hokje aan moet voldoen, wil het een plekje op de markt krijgen. Een soort bouwvergunning. Binnen het bestemmingsplan.
Tot zover geen raar idee. Veiligheid en betrouwbaarheid staan voorop. Ook bij ons. Maar nu komt het. Hier volgt ons dilemma. Hier volgt de spagaat waarin wij ons bevinden.
Want wie bepaalt die criteria? Wat de optimale lengte, hoogte en breedte van zo’n Hokje is? Wie bepaalt welk bouwmateriaal verantwoord is? Wat de juiste fundering is? Wie bepaalt of die criteria wel kloppen of volledig zijn? Waarom zien wij nooit criteria waar wij waarde aan hechten? Zoals hersenloos kunnen werken. Heel hard om je eigen fouten kunnen lachen. Jezelf in onmogelijke situaties kunnen manoeuvreren.
En, heel fundamenteel, jezelf vooral niet serieus nemen.
Criteria zoals wij die hebben geformuleerd toen wij, in het kader van een niet-normaal-uit-je-strot-te-krijgen-Blik-Op-Werk-keurmerk (kunt u dit uitspreken?), onze functie-eisen moesten omschrijven van personeel-dat-wij-niet-in-dienst-hadden binnen een organigram-dat-uit-twee-stippen-bestond. Een andere benadering.
Voor de wiskundigen onder ons: laten we ons lichte Einstein-gehalte inzetten en teruggaan naar de logica. Als ‘A dan B’, geldt niet automatisch ‘Als niet-A, dan niet-B’. Concrete vertaling: Wanneer geldt dat ‘Als je aan de criteria voldoet, dan ben je goed’, geldt niet automatisch dat ‘Als je níét aan de criteria voldoet, dan níét-goed bent’.
Een uitleg voor de minder wiskundigen onder ons. Een appel is groen en gezond. Dat wil niet zeggen dat een rode aardbei níét gezond is.
De afgelopen vijf jaar hebben wij ons voortdurend met bovenstaande kwestie beziggehouden en we zijn tot de volgende conclusie gekomen.
Koemerken zijn het.
Merken bedacht voor de Koe. Niet voor Haas. Niet voor Konijn. Merken die ons klemmen aan de oren. Merken waar wij zo snel mogelijk vanaf willen. Dan maar geen opdrachtgever.
Autonomie heeft haar prijs. Eigenheid is kostbaar. Vrijheid is onbetaalbaar.
Daarom hebben we een besluit genomen. Wij wórden een merk. Ons eigen merk.
Haas & Konijn®
Merkwaardig.
Sinds 10 september 2011 staat Haas & Konijn® als merk geregistreerd bij BBIE.
Wilma de Haas richtte Haas & Konijn® op, een bureau voor persoonlijke en professionele ontwikkeling.
Buiten het hokje denken
Niet iedereen past precies in een hokje, en dat is niet erg. Juist wie buiten het hokje durft te denken, onderscheidt zich vaak van de rest van de markt. Meer columns over ondernemerschap en identiteit vind je bij de NFG. Meer columns van Wilma de Haas lees je in PSC Magazine op Curova.
