Ben je als therapeut gedreven of juist geroepen? Stichting Rosegarden heeft 115 (student)leden. Tijdens de jaarlijkse ledenavond op woensdag 12 maart heeft Bert Reinds een lezing gegeven met het volgende thema: Geroepen of Gedreven.
Bert Reinds (o.a. orthopedagoog, coach en schrijver) begint de avond met dat er geen concurrentie is voor ons als therapeuten, ook al zijn er meerdere gevestigd in je omgeving. Er is er maar 1 zoals JIJ. Het hoogst haalbare van de andere therapeut is jou te imiteren. Het is belangrijk om niet alleen de cliënt te spiegelen, maar ook jezelf. Liggen de wenselijkheid en de werkelijkheid nog wel dichtbij elkaar? De cliënt heeft recht op een echte therapeut in plaats van op een perfecte.
In Colossenzen 3:23 lezen we: doe dat wat je doet, van harte, met geest, ziel en lichaam. Een dag heeft 24 uur; vaak hebben we niet genoeg aan deze uren. Maar voor God is het genoeg. Er komt veel op je af, ook als therapeut zijnde. Waar kies je voor? Kies je vóór iets, dan kies je tegelijk ook tegen iets anders. Waardoor laat je je leiden? Door het kijken naar en vergelijken met anderen of door je uniek zijn? Door JIJ te zijn. Langzaamaan mogen wij ontdekken dat er maar 1 is van jou.
Wat maakt een therapeut gedreven of juist geroepen? We lezen Jeremia 17:5-8, over een struik en een boom. Er kunnen droge periodes in ons leven zijn, bijvoorbeeld geen of nauwelijks cliënten in je praktijk, maar als je geworteld bent in de juiste bron, kom je tot je bestemming.
Gedreven mensen
1. Zijn als een struik. Zij zijn geen slechtere mensen, maar betalen een hoge prijs voor hun bijdrage. In onze samenleving is ons mens-zijn zo gekoppeld aan kunnen en kennen, aan bezig zijn met prestatie. Dit geeft een valse, innerlijke overtuiging: ik mag er zijn.
2. Zijn drukker met zichzelf dan met de ander. Als iemand een vraag aan je stelt, gaat het eigenlijk niet om jou, maar het gaat erom dat deze persoon zelf zijn verhaal kan doen.
3. Denken dat God pas tevreden is als ze veel doen. Maar werkt Gods liefde zo?
4. Voelen zich eigenaar van het werk; het is mijn caseload; ik heb hier recht op. Maar op grond waarvan heb je eigenlijk bestaansrecht? Je praktijk? Durf je deze vraag aan jezelf te stellen? Wie ben ik als niemand kijkt?
Geroepen mensen
1. Zijn als een boom. Deze mensen zijn niet beter dan gedreven mensen, maar ze zien zich als rentmeester in plaats van eigenaar. Zij beheren iets totdat de Eigenaar terugkomt en het overneemt.
2. Leven en werken met open handen. Hun innerlijke leven blijft hetzelfde ondanks de omstandigheden.
3. Weten wie ze zijn en vereenzelvigen zich niet met hun positie. Ze kunnen genieten van het succes van collega’s, in plaats van eerst de vraag te stellen: waarom ik niet?
4. Hun toewijding komt van binnenuit en is belangrijker dan de buitenkant.
Het is belangrijk om vrienden of andere belangrijke mensen in je leven mee te laten kijken in je leven, zodat je transparant blijft. En je vermindert het gevaar om een kokervisie te krijgen en te denken: mijn manier is de beste. De accountability maakt dat je je binnenkant blijft laten zien. Zo blijf je door de Rode Zee gaan als het nodig is, in plaats van eromheen te gaan.
En waar sta jij? Ben je alsmaar druk, druk en nog eens druk en bezig met de omgeving en heb je niet door dat er parels op je weg liggen? Verbinden komt vaak terug; met jezelf, je omgeving en met God. Het is belangrijk om hier acht op te blijven slaan, om je zijn steeds te bevestigen. Dit staat haaks op anno 2014, waarin de moeite met verbondenheid groot is. Mensen raken de verbinding kwijt en daarmee hun bestaansrecht.
Andere vragen die Bert ons stelde: Wat doe je wanneer je ontdekt dat je collega iets kan wat jij niet kunt en er succes mee scoort? Wat doe je als een collega jou kritiek geeft? Zonder wrijving geen glans? Durf je je succes te delen? Waar liggen de accenten; bij zijn of bij kunnen? Wat is je motivatie? Is dit applaus? Is er balans tussen je binnen- en buitenkant?
In kleine groepen zijn diverse stellingen met betrekking tot dit thema besproken. Aan het einde was er tijd voor ontmoeting met andere therapeuten van Rosegarden en zo kwam deze leuke en leerzame avond ten einde.
Foto: Kirsten Riepma, 3e jaars student Psychosociale therapie, Bureau De Roos
Meer verhalen over persoonlijke en professionele groei? Lees ook de andere artikelen in het PSC Magazine 2014.
