Onschuld en verantwoordelijkheid
Zo ongeveer drie keer per dag zie ik als ik mijn tuin in kijk, vlak voor het raam, een vrouwtjeseend reikhalzend mijn woonkamer in kijken. Dat is zo’n leuk gezicht; ze rekt zich helemaal uit en kijkt mij als het ware naar zich toe. Ze komt even foerageren, vaak met partner in haar kielzog. Ik reageer onmiddellijk, heb op het aanrecht voer, speciaal voor deze dame aangeschaft, klaarliggen, en geef ze daar een paar handjes van. Zij werkt alles zo snel mogelijk naar binnen en je ziet dat ze het eten opslaat in haar krop. Vervolgens vliegen ze snel weg. Zo gaat het elk jaar in de broedtijd. Even snel wat voedsel halen en dan weer terug naar de eieren.
Als ik haar dan zo zie, verwachtingsvol en haastig, dan welt er in mij een enorm warm gevoel op. Zo onschuldig dat beestje.
Een paar dagen geleden zag ik ineens een kleine egel rondscharrelen. Aha, winterslaap over. Ik ging naar buiten en pakte hem (of haar) voorzichtig op met mijn mouwen, even snel aan Eega laten zien. Wat een schat van een beestje. Ook totaal onschuldig.
Het woord onschuld is eigenlijk een lastig woord, het is het tegenovergestelde van schuld, maar dat bedoel ik eigenlijk niet te zeggen. Als ik die dieren zie, zie ik een uitstraling van ongereptheid, van onbevangenheid, van totale onwetendheid van het kwaad in de wereld.
Onlangs heb ik voor het eerst naar Boer Zoekt Vrouw gekeken. Ik had er veel over gehoord, er nog nooit naar gekeken en vond er toch iets van. Dus dacht ik: oordeel niet over iets dat je nog niet eens gezien hebt. Vandaar dat ik keek naar BZV internationaal. Ik zag mensen die op zoek waren naar een partner, omdat ze zich eenzaam voelden. Ik zag een aantal heel aandoenlijke mensen. En ik zag Yvon, die telkens zulke goede vragen stelde. Echt een verademing. Yvon is wat mij betreft de beste interviewster die ik ken. Maar wat ik ook meermalen zag, was hoe het in de wereld gesteld is met de afstand naar de natuur. Het gaat nota bene in dit programma om boeren. Mijn idee van een boerderij blijkt totaal achterhaald. Ik zag dieren op een ‘carrousel’ om gemolken te worden. Dieren die nooit buiten kwamen. Kalfjes die bij de moeder weggehaald waren en in hun eentje in een plastic hok stonden. Duizenden kippen bij elkaar in een hok. Ik zag melkveehouders die vreemd opkeken van mensen die vegetariër waren, terwijl zij biefstuk aten.
Dieren die als product uitgebuit werden voor melk en vleesproductie. Hoe leuk ik het programma ook vond, dat raakte mij heel erg. Ik heb zoveel respect voor Alberdien, die haar eigen waarheid niet verloochende en uit dierenliefde de aftocht uit Texas blies. Good for you, Alberdien!
Er is fundamenteel iets verkeerd met onze wereld. De natuur en de aarde worden uitgebuit. Dat iemand uit onwetendheid een boom kapt voor het hout, daar kan ik nog inkomen. Maar dat mensen willens en wetens dieren behandelen alsof het geen levende wezens zijn. Dat kan ik niet begrijpen.
Hoe zit het met ons verantwoordelijkheidsgevoel? Hoe smaakt die kip als je weet wat voor leven die beestjes hebben gehad? Varkens die vastliggen in een ruimte waarin ze zich niet eens kunnen omkeren, met biggetjes die amper door de tralies door bij de tepels kunnen. Hoe kun je dat dieren aandoen?
Waarschijnlijk zullen mensen mij naïef vinden, of ouderwets of overgevoelig. Maar voor mij alleen nog maar boter, kaas en eieren van een boerderij waarvan de koeien in de wei zijn geweest. Ik wil, gelijk Alberdien, de waarheid van mijn gevoel niet verloochenen. De macht van de mens brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Hoog tijd daar eens aandacht aan te besteden.
Martine Clausen is mantelzorger, counselor en creatief therapeut.
