God ervaren: in gesprek met Joachim Vreeman

Joachim Vreeman is oprichter van Geïnspireerd Leven en begeleidt mensen bij het integreren van praktische spiritualiteit in het dagelijks leven. Meer over zijn werk en de achtergrond van Geïnspireerd Leven is te lezen op zijn eigen website. Geïnteresseerden in christelijke meditatie kunnen ook terecht bij Ignatiaanse Impuls voor achtergrondinformatie over deze meditatievorm.

Mijn naam is Joachim Vreeman. Ik ben 40 jaar en heb een relatie met Christa. Haar 7-jarige dochter Tara noemt me inmiddels een ‘soort van pappa’. In 2015 ben ik gestart met mijn eigen bedrijf Geïnspireerd Leven. Geïnspireerd vanuit mijn persoonlijke interesse, werkervaring en studieachtergrond (religiewetenschappen, geestelijke verzorging en psychosynthese), is het mijn passie om praktische spiritualiteit te integreren met persoonlijke ontwikkeling. Ik geef workshops, cursussen en counselsessies op het gebied van zingeving en inspiratie. Hierbij daag ik mezelf en anderen uit om te leven vanuit radicale liefde. Liefde in al haar aspecten: wijs, krachtig, kwetsbaar, rauw, open, gepassioneerd, vitaal, creatief, mededogend, moedig, gegrond… Dit is ook het onderliggende thema van mijn nieuwe boek God Ervaren.

Mijn christelijke opvoeding was wat ongewoon met een katholieke moeder en een protestante vader. We gingen de ene week naar de ene kerk, de andere week naar de andere. Zelf heb ik lange tijd een soort haat-liefde verhouding gehad met het geloof. Ik vond het lange, zwijgende stilzitten op de harde houten bankjes helemaal niks. En van wat er van de kansel geroepen werd door de dominee, gingen mijn rebelse nekharen recht overeind staan. Toch bleef de fascinatie. Er was iets met dat verhaal over Jezus wat mij niet losliet. Van binnen wist ik: op de een of andere manier klopt dit! De boeken van Neale Donald Walsch openden voor mij uiteindelijk de weg naar spiritualiteit. Van binnen kon ik voelen dat ik mijn levensmissie op het spoor was! Ik heb nog een tijdje gewerkt als assistent-accountant, maar ben vrij snel religiewetenschappen gaan studeren.

Mijn inspiratie haal ik vaak uit de Bijbel, maar ik beschouw mezelf niet als traditioneel religieus. De transformerende kracht van Jezus’ boodschap van onderlinge verbondenheid en fundamentele Eenheid (God), gaat wat mij betreft verder dan welke religie ook. Het gaat over zelfrealisatie in verbinding. Het innerlijk weten dat de heiligheid van het Leven op magnifieke wijze via de menselijke vorm tot uiting komt. Volgens de christelijke traditie is dit vaak alleen voorbehouden aan Jezus. Maar ik ben ervan overtuigd dat hij een staat van zijn vertegenwoordigt, die voor iedereen bereikbaar is. De verhalen over Jezus vormen een uiterst persoonlijke, concrete, krachtige en inspirerende uitnodiging aan ieder mens om te leven vanuit liefde, onschuld en onderlinge verbondenheid. Niet ‘ooit’ of ’toen’, maar nu. Niet ‘soms’ of ‘alleen bij bepaalde mensen of bepaalde gelegenheden’, maar altijd en bij iedereen. Niet ‘uit angst voor straf of vanwege een beloning in het hiernamaals’. Niet ‘omdat de omstandigheden, wetten, autoriteiten, de kerk, Jezus of wie dan ook dat van mij eisen’, maar vanuit mijn eigen doorvoelde besef van onderlinge verbondenheid. Gezien alle milieuproblematiek, de steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk, oorlogen en terrorisme, lijkt het belang van de boodschap van Jezus actueler dan ooit.

Volgens mij was mijn eerste ervaring met mediteren tijdens een cursus zenmeditatie ongeveer 20 jaar geleden. Ik leerde er ‘zitten in stilte’. Zonder doel, voorbij gedachten, los van religie, kwam ik in contact met de inherente zijnskwaliteit van leven. Na verloop van tijd kwam ik tot inzicht dat de verhalen en heel het onderricht van Jezus verwijzen naar dezelfde zijnskwaliteit van leven die ik ervoer tijdens de meditatie. Volgens mij doelt Jezus op deze zijnskwaliteit wanneer hij het heeft over ‘het Koninkrijk van God’, dat zich concreet manifesteert in en áls onderlinge verbondenheid. Persoonlijk kan ik heel gelukkig en enthousiast worden van deze Bijbeltekst: “Het koninkrijk van God zal niet op zo’n manier verschijnen dat je het kunt aanwijzen. Je kunt niet zeggen: ‘Kijk hier is het!’ of: ‘Daar is het!’ Want zie, het koninkrijk van God is te midden van jullie.” Mediteren beschouw ik als een manier om mezelf te openen en te herinneren dat het koninkrijk al hier en nu is. Wat mij in het bijzonder inspireert aan Jezus, is zijn stelling dat dit herinneren het beste tot zijn recht komt in relatie met je medemens (naaste). Dus niet ergens eenzaam op een berg of meditatiekussen, zoals je soms ziet bij oosterse religies.

Zoals ik de term ‘christelijk’ gebruik, verwijst het naar een levenshouding gebaseerd op onderlinge eenheid & verbondenheid. Ieder mens maakt onlosmakelijk en onvermijdelijk deel uit van de fundamentele eenheid van het bestaan. Daar zit wat mij betreft niet de vraag. De vraag is óf we ons realiseren dat we deel uitmaken van die eenheid en tegelijk beseffen dat ieder ander ook deel uitmaakt van die eenheid… Meditatie kan helpen om dwars door alle kunstmatige afscheidingen, oordelen en liefdeloze uitingen heen te kijken. En niet alleen kijken, maar vooral: leven! Mediteren gaat dus veel verder dan de tijd die je reserveert om de stilte op te zoeken in jezelf. Mediteren is een levenshouding gebaseerd op liefde. Liefde als het gevoelde én doorvoelde besef van de waarheid dat we met z’n allen deel uitmaken van een fundamentele eenheid.

Nee. Tenminste niet op de manier waarop ik betekenis geef aan christelijke meditatie en aan het ‘christen’ zijn. ‘Christenen’ zijn voor mij mensen die bewust leven in onderlinge verbondenheid en zich hierbij laten inspireren door de verhalen over Jezus. Omdat mijn focus ligt op persoonlijke en praktische toepassing, is christelijke meditatie voor iedereen toegankelijk, ongeacht levensbeschouwelijke achtergrond.

Ik zie op Facebook met enige regelmaat video’s voorbijkomen, waarin wordt gezegd dat de verschillende vormen van verslavingen niet op zichzelf staan. Iemand raakt verslaafd vanwege een gebrek aan gezonde, voedende relaties en verbindingen met andere mensen en activiteiten. Hetzelfde geldt volgens mij ook voor depressieve klachten. Deze ontstaan volgens mij vanwege een tekort aan onderlinge verbondenheid. Een belangrijke factor hierbij is een overmatige identificatie met ons eigen ‘ik’. Wanneer we ons totaal identificeren met een ‘ik’ dat afgescheiden leeft van andere ‘ikken’, brengen we onszelf in isolatie met alle gevolgen van dien. Dan stolt de levensstroom. Ons leven bestaat echter bij de gratie van onderlinge uitwisseling. Van lucht, van voedingsstoffen, van ideeën, van vertrouwen, van informatie en zeker ook van liefde. Aan de andere kant gaat het ook niet werken wanneer je constant met anderen bezig bent en jezelf vergeet. De onderlinge verbondenheid waar ik het over heb, omvat zowel jou als de ander in een levende, dynamische, vitale verbinding.

Laat je leiden door de geest van onderlinge verbondenheid. Laat je verrassen door nieuwe inzichten. Schort tijdelijk je eigen mening op en sta werkelijk open om de ander te ontmoeten, zonder jezelf daarbij uit het oog te verliezen. Gebruik eventueel mediteren om hier tijd voor vrij te maken. Het kan zo maar zijn dat er nieuwe inzichten aan het licht komen. Sta open voor de wijsheid van jouw hart. Het fysieke hart voorziet de andere delen van het lichaam van bloed. Maar om dat te kunnen doen, is het van primair belang ook zorg te dragen voor zichzelf.