Loslaten naar innerlijke zekerheid

Loslaten doen we allemaal. Dit artikel gaat over het makkelijker loslaten van wat we (on)bewust denken te moeten vasthouden. Als je alleen al kijkt naar dat we ongeveer 700 kilo per jaar eten, zal het duidelijk zijn dat we het grootste deel weer loslaten. Zelfs de dikste mens ter wereld krijgt het niet voor elkaar om dat allemaal vast te houden. Loslaten hoort bij ons bestaan. Alleen de mate waarin we loslaten, verschilt nog al eens. Wil je bepaalde, herhalende situaties, bij jezelf of bij je cliënten, loslaten, dan raad ik aan deze kijk op loslaten een kans te geven. Het maakt niet uit wat je wilt loslaten. Dit gaat over terug naar innerlijke zekerheid. Onafhankelijk van wat anderen vinden, of van wat je hebt of niet hebt. Over het ervaren van eenheid, verbonden met wat is.

Als ik kijk naar de gezondheidzorg, wordt er veel gedaan om ziektes en kwalen over te maken. Mensen weer te laten functioneren. Mee te laten draaien in de maatschappij. Dan komt het nogal eens voor dat er pleisters worden geplakt. Dat is natuurlijk goed voor acute situaties. Maar zou het niet mooi zijn, als we kijken waar zo’n situatie of klacht naar wijst? Veel van jullie zullen dat al doen. De epigenetica leert ons dat onze genen reageren op de omgeving en Bruce Lipton, celbioloog, voegt daaraan toe, dat onze celmembranen informatie doorgeven aan het DNA en daar zelfs veranderingen kunnen aanbrengen. Deze celmembranen reageren ook op onze voeding, gedachten, gevoelens en emoties.

Wij kijken met wat we hebben meegemaakt op een bepaalde manier naar de wereld om ons heen. Ook invloeden van onze omgeving en voorouders bepalen mee hoe we in elkaar zitten. We zijn hier niet aan gebonden, als we de oude opgedane belemmerende kijk kunnen loslaten. Die kijk dient zich vanzelf aan als een onvrijheid. Ik kijk vooral waar mensen vrij van willen zijn. Daar zit meestal verzet op. We willen ervanaf en verzetten ons ertegen. Zo blijft het in stand.

In mijn Qi gong-les die ik volg, waren twee vrouwen met overgangsklachten. Ze werden zwetend wakker van de opvliegers in een drijfnat bed, beiden baalden hiervan. Ik gaf aan hoe ze dit toe konden laten en konden laten wegvloeien. Daarbij gaf ik aan, dat ze een bepaald punt konden masseren als de opvlieger opkwam. De volgende week kwam een van de twee naar me toe en gaf aan dat ze geen last meer had van de opvliegers. De ander, ze is huisarts, zei dat het niet hielp. “In de loop van de jaren zijn de opvliegers steeds maar erger geworden. Ik moet steeds harder wapperen om de hitte de baas te kunnen.” Het toelaten kon ze niet, want het moest weg. Ze zag dat het in de loop der jaren steeds erger geworden was. Ik gaf haar wat extra oefeningen om de weerstand los te laten. Na een paar weken zag ik haar weer. Ze vertelde: “Het gaat goed, vandaag heb ik maar één opvlieger gehad. Dat was toen ik vanmorgen heel vroeg een jonge man op mijn spreekuur had, die wilde dat ik keek of hij geen soa-zweertjes had op zijn geslachtdelen. Een emo-opvlieger”, zei ze.

Bij een ongewenste situatie lijkt het soms dat de wereld, de ander, ons lijf ons dwarszit. We proberen de ander, ons lichaam, de wereld te veranderen. Door je te verzetten verlies je energie aan het verzetten. Het verzet gaat vaak gepaard met emoties. Zo’n emotie op zich is niet slecht. Een emotie is een soort golf die in ons opkomt en weer uitrolt, om zo weer in balans te komen. Er zijn vele manieren om dat uitrollen te bevorderen. Een heel natuurlijke is om het er te laten zijn. Dat vindt de mind vaak geen feestje.

De mind heeft allerlei structuren in werking gezet om te overleven. Bijvoorbeeld iemand heeft een nare opmerking over je gemaakt en de mind schiet in de verdediging of in een slachtofferrol. En bedenkt hierbij een manier om er mee om te gaan. Wordt deze manier meerdere keren toegepast, dan kan het een structuur worden. Zo kun je je al bij voorbaat afzetten tegen mensen die misschien kritiek zouden kunnen hebben. Dit maakt je minder open. Om naar verbinding met de ander en alles wat is, toe te gaan is het handig om oude, schijnbaar beschermende, structuren los te laten. De mind zal zich ertegen proberen te verzetten, omdat het daar zijn zekerheid op baseert. Maar de mind wil ons op de eerste plaats dienen. Als je die meeneemt in het rustig ontvouwen van de “gekte” van de structuren, zal ze mee gaan. Laag na laag wordt zo ontvouwen. De omgeving, de mensen en situaties in je leven brengen jouw structuren boven, zodat je ze los kunt laten. Veel situaties en klachten vallen hieronder, de wake-upcalls op je pad naar eenheid, heelheid. Zolang die er nog niet is, word je geraakt door wat anderen zeggen, vinden of doen. Dit om jou te ondersteunen deze lagen los te laten en je essentie weer toe te laten.

Loslaten is heel natuurlijk. Elke dag laten we stoffen uit ons lijf los en doen we weg wat we niet meer nodig hebben. Het denken is vaak gericht op uiterlijke zekerheden. Het houvast zoeken in de externe wereld. Wat vroeger zekerheden waren (een relatie die voor altijd duurt, een baan, banken) worden meer en meer schijnzekerheden. De mind houdt daar niet van. Maar door vragen te stellen en de mind zo “inzicht” te geven, kunnen oude “vertrouwde” ideeën losgelaten worden.

Het uitgangspunt: Neem iets in je aandacht waar je vrij van wilt zijn. Enkele beginvragen zijn: Zou je dit kunnen verwelkomen of toelaten? Zou je alle gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties hierover kunnen toelaten? Zou je alle oordelen en conclusies hierover kunnen toelaten? Zou je het willen loslaten? En wanneer?

Deze vragenserie stel je een aantal keren achter elkaar, en je laat de ervaring toe. Het maakt niet uit of je ja of nee zegt, het heeft het loslaatproces in werking gezet. Hoe zou het zijn als je in je dagelijks leven kunt toelaten wat er is, waardoor het verzet en de spanning weg kan stromen? Dat geeft meer helderheid, zodat je goed kunt anticiperen op uitdagingen in je leven. Je bent dan zeker geen deurmat, maar juist krachtig. Je focus is dan gericht op wat je wilt en wordt niet meer verstoord door de spanning en het verzet tegen wat je niet wilt.

Door deze en nog veel dieperliggende vragen te stellen, heb ik mensen uit een depressie zien komen. Hun leven weer op zien pakken en uit de eenzaamheid zien komen. We hebben een groot zelfgenezend vermogen. Deze vragen, een gezonde voeding en natuurlijke ondersteunende middelen, steunen het lijf en de mind om tot rust te komen en dit vermogen toe te laten.

In het najaar geef ik een weekend over hoe je diepere vragen stelt en hoe je zelf een andere dimensie kunt beleven van meer en meer vrijheid en innerlijke zekerheid.

Marja van Oosterom is epigenetisch en natuurgeneeskundig therapeut, www.marjavanoosterom.nl