In balans bestaan
Door: Willem Pinksterboer – heeft een praktijk voor oosterse geneeswijzen en is als docent verbonden aan acupunctuuropleiding TCMA. Hij schrijft artikelen en geeft lezingen over filosofie, zingeving, gezondheid en de positie van de alternatieve geneeswijzen in de gezondheidszorg. www.willempinksterboer.com
Het is de avond van zes mei als ik dit stukje schrijf. Ik heb net het goede nieuws gehoord dat ik volgende week weer aan het werk mag. Dat is natuurlijk ontzettend fijn. Mijn geliefde vak weer uitoefenen, mensen ontmoeten, contact maken, verhalen horen en mensen op weg helpen in hun herstel of in hun proces. Het is ook een opluchting dat er een einde komt aan mijn financiële onzekerheid.
Maar toch, ik durf het bijna niet te erkennen, is er een stemmetje in mij dat het jammer vindt dat deze periode voorbij is en dat ertegen opziet om weer aan de slag te gaan. Ik vind het lastig om met dat stemmetje om te gaan, want iedereen juicht en schrijft vanavond blije berichten op Facebook. Even heb ik de neiging dat stemmetje te negeren en het weg te drukken. Misschien zou dat wel lukken, want het is maar een klein stemmetje. Ik voel dat ik dat niet moet doen. Ik besluit er aandachtig en geduldig naar te luisteren zoals je dat doet bij een klein kind dat ergens mee zit en dat het niet goed lukt zijn gevoel onder woorden te brengen.
Het stemmetje blijkt een hoop te vertellen te hebben. Het vertelt me hoe ik genoten heb van de nabijheid van mijn gezin en van de rust en ruimte die er was om samen dingen te doen: wandelen, lol maken, taarten bakken, een kippenhok bouwen en veel met elkaar praten.
Het stemmetje vertelt me dat het overzichtelijke leven, met weinig afspraken en beperkte keuzemogelijkheden me goed deed. Het was geen adempauze, maar eerder een ademruimte, alsof mijn hele systeem meer ruimte kreeg en kon uitdijen. Mijn creativiteit kreeg hierdoor een impuls waardoor ik veel geschreven heb. Dat voelde goed.
Het stemmetje vertelt me dat het einde van deze periode ook als een afscheid voelt en dat ik bang ben om alles weer kwijt te raken als ik straks weer volle kracht vooruit zou gaan en mijn agenda helemaal vol zou laten stromen. Ik realiseer me nu dat dit stemmetje geen ongewenste gast is, maar een belangrijke gids. Als ik het ruimte geef, wordt het een krachtige stroom die ik mag volgen.
Mijn blijdschap is de stem van mijn yang die naar buiten treedt en die weer volop wil bewegen. De kleine stem is mijn yin die me waarschuwt om mezelf en mijn innerlijke behoeftes niet te vergeten. Mijn opdracht is niet om te kiezen voor een van beide stemmen, maar om ze beide te horen. Ze lijken elkaar tegen te spreken, maar als ik goed luister, ontdek ik dat ze elkaar juist aanvullen. Als ik beide stemmen volg, ontstaat er een verrassende, zich steeds vernieuwende beweging. Dan ervaar ik lichtheid, heelheid en kan balans bestaan.
