Oh…Corona…
Door: Chantal Meijerink-Jacobs – gediplomeerd en erkend Integratieve Kind- en Jeugdtherapeut. Daarnaast schrijft ze met veel plezier kinderboeken.
Het jaar begon zo mooi. 2020, wat een schitterend getal! Inspiratie borrelde in mij op. Ter ere van het 55-jarig huwelijksfeest van mijn schoonouders hadden we een prachtige high-tea georganiseerd. We maakten grapjes aan tafel en hadden het over die nare ziekte die zich manifesteerde in China. Niet wetende dat Covid-19 toen waarschijnlijk al lang onder ons was. Na een gezellige middag namen we lachend afscheid en gingen naar huis. Niemand besefte dat dit voorlopig de laatste keer was dat we elkaar in groepsverband zouden treffen. Het was de laatste dag van de voorjaarsvakantie en op maandag ontving ik gewoon “mijn” kids in de praktijk. Ook de week erna had ik gewoon praktijk….. Totdat Rutte op tv verscheen.
Het was half maart en de toon was serieus … uur ‘U’ was aangebroken. De scholen gingen dicht en daarmee ook mijn praktijk. Immers, ik kon de veiligheid van de gezinnen die ik zag, ook niet garanderen. En zo kwam het dat van het één op het andere moment aan de poten van mijn zakelijke bestaan gezaagd werd. 11 jaar praktijk…met zorg en liefde opgebouwd. Ik had nooit zonder cliënten gezeten. En nu was het in één klap stil…. geen kids, geen omzet. En nu….?
Aanvankelijk had ik, net als velen met mij, nog de hoop dat ik de praktijk na twee weken wel kon openen. Helaas, niets minder bleek waar. Ik sprak collega’s en uiteraard ouders, want laten we eerlijk zijn, iedereen moest het wiel uitvinden. Hoe zorgde je voor continuïteit in sessies? Mijn kracht ligt in contact maken en vanuit oprechte interesse en empathie aan de slag gaan met de hulpvraag van een kind of puber. Hoe moest ik dat nu vorm gaan geven? Ik beluisterde collega’s die fluitend overgingen op e-consulten. Ik kreeg er de kriebels van. Zo kon ik toch geen therapie bieden? Ik stond er niet achter en besloot wederom met de ouders in contact te gaan en ze eens voor te leggen wat ze van e-consulten vonden. En warempel, de helft vond dat een top idee. Dan hadden ze in ieder geval iets. En zo kwam het dat ik mijn aannames en negatieve overtuigingen losliet en schoorvoetend op zoek ging naar ingangen om deze therapie te bieden. Tegen gereduceerd tarief, dat dan weer wel! Want cliënten missen toch een wezenlijk deel van de normale setting.
Zo startte ik met videoconsult. En warempel, wat was dat een mooie en wonderlijke ervaring. De kinderen vonden het te gek om mij nu eens hún huis te tonen. Prachtig! Het mooie is dat ik mij nu nog beter kan verplaatsen in hun leefwereld omdat ik er daadwerkelijk bij ben tijdens dat videomoment. Zo waren we al een poosje bezig om een puber proactief te krijgen m.b.t. opruimen in huis. Met behulp van videoconsult hebben we samen in 10 minuten haar kamer opgeruimd. Dat zijn onverwachte kersen op de taart in tijden van crisis. Na deze sessie dacht ik terug aan de oprichting van mijn praktijk in 2008. ‘Bloom’ zou de naam worden… Bloom stond voor opbloeien, groei in eigen tempo. Ook ik heb even tijd nodig gehad om mijn tempo en groeirichting te vinden. Is het ideaal? Nee, natuurlijk niet. Maar voor nu is het oké. Het biedt mij ruimte en ruimte leidt tot groei.
