Chronische depressie
Door Anita Laumann
“Ik kon altijd blijven functioneren, al was het soms erg zwaar. Het is me mijn hele leven gelukt, qua werk en ook privé, maar ik kan niet meer. Ik heb geen empathie meer, ik voel geen compassie meer, alles wat zo vanzelfsprekend natuurlijk bij mij hoort, is op, is weg.”
Ik zie deze dame al jaren. Ze is begin 60. Zo nu en dan komt ze voor een filosofisch reflectiegesprek. Ze is zelf psycholoog, en volgens mij een hele goeie. Ze is oprecht, warm en empathisch. Ze is Rogeriaans geschoold en heeft een spirituele en filosofische kijk op haar werk en op het leven.
Ze heeft een gediagnosticeerde dysthyme depressie en ADD-kenmerken. Ondanks de slechte periodes en haar zware persoonlijke context, weet ze precies wat ze nodig heeft om te kunnen blijven functioneren. Ze kent haar kwaliteiten en grenzen en weet haar tijd goed te doceren. Wat ze doet om te kunnen functioneren, is geen kunstje, het is doorleefd en echt. Haar moeilijke persoonlijke omstandigheden waren in haar werk eerder een voordeel dan een nadeel.
En nu kan dit mooie mensen-mens, plotseling even helemaal niets meer. Daar waar ze normaal gesproken zo goed in is, lukt haar gewoon niet meer. Ze heeft geen burn-out, eerder een existentiële levensfasecrisis. Ondanks haar relativeringsvermogen, kennis en kunde om het leven positief te bezien, is de realisatie van het hebben van een ziekte plotseling een groot verdriet. Het is groter en heviger dan ooit. Ze vraagt zich af hoe ze verder moet, of ze nog door kan gaan met haar werk.
Ze blikt terug op haar leven en voelt de pijn van gemiste kansen, dat niets vanzelf ging en dat dat in de toekomst niet veel anders zal zijn, omdat zij zij is en die ziekte blijft. Na een aantal gesprekken ebt het grootste verdriet weg. En eigenlijk weet ze zelf wel wat ze moet doen en wat ze nodig heeft om uit deze impasse te komen. Ze is dapper en wijs. Ik heb in de paar gesprekken die we hadden, weinig gezegd. Alleen met bewondering geluisterd naar haar inzichten, wijsheden en reflecties. En steeds dacht ik: de wereld heeft haar nog nodig. Wat gun ik mensen die het echt nodig hebben, deze bijzondere warme wijze vrouw.
Anita Laumann is integratief therapeut, poh-ggz, docent social work, schreef in 2020 het boekje De kunst van veerkracht, schildert, schrijft theaterstukken, woont samen met Joop en poes Isabelletje en is Omanita van 5 bonuskleinkinderen. www.authenticum.nl
