Tom komt vrolijk binnen. Zijn dag tot nu toe? Een 8,5 omdat hij bij het buitenspelen beter met vrienden had kunnen spelen. Tom vertelt me niet wat goed ging maar wat nog beter zou kunnen. En ‘oh ja’ gisteren is er wat gebeurd. Ik vraag of hij dat wil vertellen waarop Tom zegt: ‘Nou, daar ben je toch voor?’
Tom vertelt dat hij een pet op had bij de buitenschoolse opvang en dat Daan hem uitschold voor ‘Ali Expres Pet’. ‘Ik negeerde het eerst’, zegt Tom, ‘maar toen ging hij door en zei ik hem dat hij op moest houden. Even later kwam hij met Lewis naar buiten met een blad waarop ze ‘Ali Expres Pet’ geschreven hadden. Toen heb ik hem een enorme beuk verkocht.’
Tom vertelt vaker dit soort incidenten. Hij heeft temperament. Maar hij wil juist graag vrienden hebben en zich niet zo vaak uitgedaagd voelen of boos worden.
‘Waar word jij boos van Tom?’ Alles wat hij noemt, schrijf ik op memo’s die ik op de schuimrubberen kussens plak. Tom stapelt de kussens op tot een toren. Met een knuppel slaat hij er uit alle macht tegenaan. Hij is ontzettend boos! Aan het eind slaat hij de toren met enorme meppen omver. ‘Jij bent boos Tom, dat is duidelijk. Heel boos’, zeg ik.
Alles wat Tom slaat, gaat op volle kracht.
‘Kan je ook een béétje boos zijn, Tom?’ We bespreken hoe je dat zou kunnen benoemen. En ook hoe hard de klap met de knuppel is bij een beetje geïrriteerd. Even later koppelen we de zachte tikken en hardere klappen aan woorden als: balen, wat flauw, hou op, doe normaal, kappen en oprotten. Tom mept een bal met allerlei verschillende tikken door de kamer en dan vraag ik hem waar hij blij van wordt. ‘Champignonsoep’, zegt hij, ‘en van muziek!’
We pakken het keyboard erbij, Tom experimenteert met het instrument. Ik vind een microfoon en begin te rappen waar hij boos van wordt: uitschelden, boos, een mug bij mijn oor, boos, oneerlijkheid, boos, ouders die ruziën, boos, moeite met rekenen, boos, kinderen die andere buitensluiten, boos, pesten, boos. Tom begint mee te zingen. Ik maak halve zinnen en hij maakt ze af. Het swingt en het loopt.
Het is alleen zo boos, bedenk ik me… zowel de tekst als de muziek. En dan zing ik: ‘Champignonsoep, champignonsoep, champignonsoep….’ Tom zingt mee en maakt het af: ‘Champignonsoep, yo yo yo, daar word ik blij van.’ De muziek gaat zachter en we zingen zachter. ‘Niet alles hoeft op volle kracht! Dat kan ook met boosheid.’
‘Tom, het is natuurlijk superflauw van die Daan en Lewis om jou zo uit te dagen. Bedenk nou eens hoe jij jouw boosheid kan laten merken op kracht drie of vier.’ Even later loop ik treiterend langs hem met een briefje met Ali Expres Pet erop geschreven. Tom kijkt ernaar en zegt dan: ‘Wat flauw zeg’ en loopt rustig door.
‘Hoe was dat om zo te reageren?’ ‘Best relaxt’, zegt Tom waarna hij zingend wegfietst.
