Ik sta met de klink van de deur in mijn handen en laat mijn ogen de ruimte nog eens goed afspeuren: alles is spic & span. Voor de laatste keer en met wat weemoed in m’n hart, draai ik de deur op slot. Zes en een half jaar lang was deze fijne kamer mijn werkstek: gezellig, huiselijk en heerlijk licht dankzij het grote raam op het zuiden. Wat heb ik er veel uren doorgebracht, samen met cliënten en ook in mijn eentje. Het voelde hier echt als mijn fijn stekje.
Ik heb er cliënten zien schuddebuiken van het lachen en andere hartverscheurend zien huilen. Stellen hebben er luidruchtig ruzie gemaakt, zo erg dat de mensen in de aanpalende ruimtes nadien kwamen checken of ik wel oké was. Andere stellen zijn er weer verliefd geworden op elkaar. Iemand vertelde er voor het eerst tegen haar man dat ze eigenlijk op vrouwen viel. Moeder en dochter konden er na jaren van stilte eindelijk weer woorden geven aan hun gevoelens. Menig man en vrouw heeft er opgebiecht dat er iemand anders in hun leven was, en dat hij of zij daarmee verder wilde, dus niet met de partner. Even vaak heb ik er mensen spijt horen betuigen omdat ze ontrouw waren geweest. Ik heb er harten zien breken en ik heb mogen helpen om de scherven weer te lijmen. Cliënten met weinig zelfvertrouwen vanwege een innerlijk gekwetst kind heb ik er zien groeien tot sterke, evenwichtige volwassenen.
Op een donkere winteravond, toen er verder niemand anders in het grote gebouw was, ben ik er heel bang geweest van een mannelijke cliënt die -waarschijnlijk onder invloed van drugs- volledig flipte omdat zijn vrouw hem vlak voor onze afspraak had verlaten, nadat ze een flink pak slaag van hem had gehad. In dezelfde omstandigheden voelde ik me volledig op mijn gemak toen een cliënt zijn bil ontblootte toen hij z’n nieuwe tattoo wou laten zien. Er waren momenten dat ik zo werd geraakt door het verdriet waar ik getuige van was, dat ook mijn tranen zich niet lieten tegenhouden. Menigmaal werd ik er diep geroerd door verbindingen die weer hersteld werden.
Terwijl ik naar buiten loop, denk ik aan de blikken van herkenning en opluchting als ik weer eens het whiteboard had volgeschreven en -getekend “Oh! Dan is wat wij doen dus normaal!” In gedachten zie ik de place-mats van de familieopstellingen weer op de grond liggen waardoor mensen inzicht kregen in hun familiesysteem. Iemand noemde het “tovenarij”. En terwijl ik de zak met het witte zand uit de zandbak in de koffer van mijn auto zet, flitsen de beelden van de zandspeltherapie weer voorbij en zie ik weer de verbaasde gezichten alsof ze wilden vragen “Hoe kan dit zo werken?”
Met een warm en dankbaar gevoel neem ik afscheid van deze fijne plek. En dan vertrek ik naar huis, waar mijn nieuwe praktijkruimte bijna klaar is: mijn nieuwe ‘sacred space where the magic may happen’.
Ingrid Druyts, iD Counseling
