De fluit krijst
De vierjarige Miguel reageert gevoelig op prikkels wat tot uiting komt in veel huilen, in boosheid en pittig gedrag. Hij heeft een zware levensstart doorgemaakt. Op mijn verzoek heeft moeder vandaag foto’s meegenomen en gaan we een stukje uit het vroege leven van Miguel uitspelen.
‘Willen jullie een huis bouwen voor mama en jou?’ vraag ik. Miguel glimt van pret, pakt een stapel kussens uit de kast en even later bouwen ze samen aan het huis. ‘Ja, dat is een goeie plek,’ zeg ik. ‘Dan maken we het ziekenhuis daar.’ Mama laat een foto zien. ‘Hier gaat het niet goed met jou. Mama ziet dat je erg verkouden bent en dat je bijna niet meer kan ademen!’ Met haar mobieltje voert mama een gesprek met de dokter. Als dokter beantwoord ik de telefoon: ‘Dat is hoge koorts! Uw zoon Miguel is heel erg ziek. Ik stuur een ambulance!’
Ik ga op een karretje zitten: ‘Tatuutatuuuu, daar komt de ambulance. Wil jij baby Miguel zijn?’ vraag ik. Miguel wil niet op het karretje. ‘Dat is goed,’ zeg ik en pak een babypopje en leg dat in de ambulance. Even later komt er een traumahelikopter aan. In de helikopter zit een heel goede dokter om te zorgen dat baby Miguel blijft leven. Baby Miguel kan bijna niet ademen! ‘Gauw het ziekenhuis in’. Mama laat Miguel de foto zien: ‘Kijk eens, daar lig jij. En er zitten allemaal draadjes en slangetjes om jou heen.’ Miguel bekijkt de foto aandachtig.
We spelen het na met de babypop. Een slangetje door zijn mond, door beide neusgaten. En moeder legt uit: ‘Dat is zodat je heel lang kon slapen.’ Ondertussen wordt er geprikt: ‘Au au!’ Slangetje door de neus! ‘AU.’ Door de mond. ‘Au!’ Zo kan baby Miguel niet eens schreeuwen of huilen. Hij kan niet zeggen: ‘Au, hou op! Laat me met rust. Dat doet pijn!’ Hij kan niks doen.
‘Hoe voelt baby Miguel zich?’ vraag ik hem. Uit zichzelf loopt Miguel naar de emotieplaatjes en pakt de emoticons boos, bang, verdrietig, schrikken en moe. Ik benoem de gevoelens hardop terwijl Miguel telkens meeknikt.
Miguel pakt een fluit. ‘Goed zo Miguel, nu kan jij laten horen dat het niet leuk is!’ De fluit krijst. En de trom wordt bijna kapotgeslagen, zo hard wil Miguel laten horen dat hij het er niet mee eens is. ‘Mama, deze stok is voor jou’, zegt hij. ‘Ja,’ zegt moeder, ‘ik vond het ook niet leuk!’ Ze slaan hard en ook ik schreeuw mee. ‘AAAH en AAAAUUUW. Laat je maar horen. Nu kan dat wel!’ Miguel krijst en schreeuwt mee! Dan is het klaar. Mama laat de foto zien van een lachende baby Miguel. Baby Miguel is beter.
Rustig aan ruimen we op. Miguel nog niet. Hij wil nog de knuppel. Met de kussens bouwt hij een enorme toren. De knuppel wordt gepakt en daar gaat hij. Kijk eens wat Miguel nu kan! Hij neemt een aanloop en mept en mept totdat de hoge toren instort. Kijk eens aan. Zelf gedaan. Op eigen kracht.
