Een onvervulde kinderwens raakt niet alleen het verlangen naar een kind, maar kan ook diep ingrijpen op een huwelijk en op het gevoel van eigenwaarde. In deze therapeutische column beschrijft de auteur, geschreven vanuit de praktijk, het proces van een cliënte die jarenlang “dobberde” tussen de wens van een kind en respect voor de keuze van haar partner om er geen te willen. Het is een eerlijk verhaal over rouw, aanpassing en de moeizame weg terug naar jezelf.
Verdriet heb je, verdriet om het kind dat je niet hebt gehad. Het kind dat je nooit hebt kunnen dragen.
Was het een keuze of is het je overkomen?
Met deze pijn kom je mijn praktijk binnen, was de keuze van je man, zijn ‘nee’ waarin je voor nu de verbittering ervaart?
Je vertelt me dat je respect hebt voor zijn keuze, je hebt altijd geloofd dat jullie liefde sterk genoeg was om jouw verlangen naar een kind te doen verzachten. Je wilde je man er voor de volle 100% voor terug, zijn liefde vol overgave zodat jij de troost kon ervaren voor de rouw, het gemis.
Zie mij, hoor mij, voel mij…… je verlangt er zo naar, maar je dobbert. Het voelt alsof je afgelopen jaren de rouw alleen hebt gedragen. Je voelt je afgewezen en bent boos dat de ‘nee’ bepalender is geweest dan de ‘ja’ die jij altijd hardop hebt uitgesproken. De ‘ja’ van je kinderwens heeft gemaakt dat je moest kiezen tussen een verlangen naar een kind van jullie samen en je huwelijk, de liefde van je leven.
En al die jaren heb je gedobberd, de belemmerende overtuiging met je meegedragen: ‘Ik wil niet lastig zijn.’ Het aangepaste kind in jou, je hebt het zo goed geoefend. Het begrip voor de ander altijd groter dan het begrip voor jezelf.
In mijn praktijk krijgt je moed om je belemmerende overtuiging te tackelen, plaats te maken voor jouw innerlijke stem. Het besef dat je liever alleen bent dan eenzaam in je huwelijk te dobberen. En met deze stem komen pijn, kracht en verdriet intens krachtig tezamen tot een stem uit je diepste verlangen:
‘Wanneer mag het eindelijk eens om mij draaien?’
Dat mag, neem jezelf maar serieus, leef, lach, huil en dans. Met het verlangen en de hoop dat je man met je meedoet.
Maar dat gebeurt niet, je wacht, je huilt nog steeds, danst nog steeds, roept, schreeuwt. Je dobbert terwijl je van je man wegdrijft. Je wacht……. en beseft dat de verbinding in je huwelijk een eenrichtingsverkeer is. Het besef dat jij in je eigen schaduw staat, een onuitgesproken verwachting dat de ander je compleet zou maken.
Je bent dapper, gaat op zoek naar de verbinding met jezelf. Jezelf compleet maken. Je leeft, je lacht, je huilt, je danst. Je zoekt en begint bij het beginpunt. Het mag om jou draaien. Je stapt uit je schaduw, in je eigen licht. Begrip voor jezelf. Begrip voor het verlangen van het niet geboren kind in jou. Dit verlangen heeft nooit bestaansrecht gekregen binnen jullie huwelijk. Het is nooit gezamenlijk geweest. Jij draagt dit verlies alleen, met waardigheid. Het onstilbare van het niet geboren kind staat midden in jullie huwelijk.
Je hoopt op verbinding blijkt een illusie te zijn, je gaat alleen verder en koestert wat jullie samen hadden en wat er voor nu niet meer is.
Je wacht niet meer….. Huil, lach, dans….. leef en zie de ware kleuren verschijnen terwijl je voor jezelf kiest.
Onvervulde kinderwens: een vorm van rouw die vaak onzichtbaar blijft
Een onvervulde kinderwens wordt in de psychosociale zorg erkend als een vorm van verlies waarvoor vaak weinig maatschappelijke erkenning bestaat. Er is geen begrafenis, geen ritueel, geen duidelijk moment waarop het verdriet “mag”. Juist daardoor kan de rouw om een onvervulde kinderwens jarenlang onderhuids blijven doorwerken, zoals in deze column treffend wordt beschreven als “dobberen”: vastzitten tussen verlangen en aanpassing, zonder koers.
Wanneer partners verschillend denken over kinderen krijgen, kan dit een relatie zwaar onder druk zetten. De partner die het verlangen naar een kind loslaat om de relatie te behouden, loopt het risico zichzelf daarbij weg te cijferen. Herkenbaar in deze column is de belemmerende overtuiging “ik wil niet lastig zijn”, die maakt dat eigen verdriet en verlangen structureel worden ondergeschikt gemaakt aan de wens van de ander.
De weg terug naar jezelf na jarenlange aanpassing
Het herstelproces dat in deze column wordt beschreven, begint met het erkennen van het eigen verlangen als volwaardig en legitiem, ook als de partner er anders over denkt. Dat betekent niet per definitie het einde van de relatie, maar wel het einde van het jarenlang wegcijferen van jezelf. Voor wie worstelt met een onvervulde kinderwens en de impact daarvan op de relatie, kan begeleiding door een psychosociaal therapeut helpen om het verlies een plek te geven en weer verbinding te maken met de eigen behoeften. Ook patiëntenvereniging Freya biedt informatie en lotgenotencontact voor mensen met een onvervulde kinderwens.
Veelgestelde vragen
Wat wordt bedoeld met een onvervulde kinderwens?
Een onvervulde kinderwens is het verlangen naar een kind dat niet wordt vervuld, of dat door omstandigheden of de keuze van een partner niet in vervulling kan gaan.
Waarom wordt dit verdriet vaak niet erkend?
Omdat er geen zichtbaar verlies is zoals bij overlijden, ontbreekt vaak maatschappelijke erkenning voor de rouw rondom een onvervulde kinderwens, waardoor mensen dit verdriet vaak alleen dragen.
Kan therapie helpen bij een onvervulde kinderwens?
Ja, een psychosociaal therapeut kan helpen om het verlies te erkennen, belemmerende overtuigingen te doorbreken en weer verbinding te maken met eigen gevoelens en behoeften.
Waar kan ik terecht voor lotgenotencontact?
Patiëntenvereniging Freya biedt informatie, steun en lotgenotencontact aan mensen die te maken hebben met vruchtbaarheidsproblemen of een onvervulde kinderwens.
Lees meer persoonlijke en therapeutische verhalen over rouw en zelfontdekking in het TCC Magazine 2024.
