In de boekwinkel: het boek schreeuwt met zijn helrode omslag om aandacht. En niets menselijks is mij natuurlijk vreemd. Het kroop onder mijn huid en de tijd verstilde. En dat vind ik razendknap van Dirk de Wachter, want hij was het die mij even mijn volle agenda deed vergeten. De titel van het boek? Vertroostingen, met als ondertitel Gewone woorden van Dirk de Wachter.
Had ik op dat moment behoefte aan troostende woorden? Nee, niet dat ik mij daar zo bewust van was. Maar zijn woorden vonden wel direct de weg naar binnen om zich als een veertje te nestelen in mijn ziele-laag, daar waar al mijn dierbaren ‘wonen’. De mensen die ik moet missen.
Dirk de Wachter, de verdrietdokter zoals hij ook wel wordt genoemd, is psychiater-psychotherapeut. Dit gegeven ontslaat hem niet van het feit om ziek te worden. Zoals hij het zelf zegt: ‘De dood ademt in mijn nek.’ Hij stelt zichzelf de vraag: wat helpt er als je serieuze problemen hebt, als je je verloren voelt, als het leven je door de vingers glipt. Waar vinden mensen dan troost? Zijn antwoord is kortweg: in de aanwezigheid van de ander, in de nabijheid van de iemand.
Dirk de Wachter neemt je mee in wat hem troost. Hij filosofeert een beetje met je over vergankelijkheid en over dat wat anderen troost biedt.
Het spreekt vanzelf, zorgvuldig gekozen woorden kunnen je als het ware liefdevol omarmen en het verdriet verzachten. Maar er is meer. Je kunt ook wezenlijk voor iemand iets betekenen door aandacht te geven, door er alleen maar te zijn.
Of troost en berusting vinden in de stem en de gitaar van Leonard Cohen, in Bach, op een berg in Zwitserland, in het bezoeken van ‘oude’ vakantieplekken, of in de blik van de ander. Ja, er is zoveel meer besefte ik na het lezen van dit boek. En al die beetjes troost helpen te dragen dat wat zó moeilijk is.
Een trésor van troost
Ik vind Vertroostingen een trésor, een schat, een bron van inspiratie. Want het moet gezegd worden, Dirk zijn liefde voor Frankrijk sijpelt in de vorm van wat Franse woorden door het boek. Ik vond het ‘charmant’. (Mijn Frans is echt abominabel, maar het heeft mij geen moment gestoord.)
Als hulpverlener zijn de thema’s eenzaamheid en dood goede bekenden. Ze zijn verbonden met draagkracht, zingeving, de dingen die voorbij zijn en natuurlijk troost. Verbonden met het leren omgaan met vragen die niet altijd te beantwoorden zijn. Lastige kost. De gewone woorden van Dirk de Wachter kunnen daarbij helpen. Ze zijn zo gewoon, zo ontzettend waar, zo troostend.
Over dit boek
Vertroostingen – Gewone woorden van Dirk de Wachter. Uitgeverij Lannoo Campus.
