Wat betekent raakbaarheid voor jou?

Als je dit woord opzoekt op internet, staat er bijvoorbeeld: “Raakbaarheid is de kwaliteit waarmee we oorspronkelijk open en uitnodigend naar de wereld zijn om bijvoorbeeld kennis, waardering, goedkeuring, ondersteuning en aanmoediging te ontvangen. Daarbij past ook de bereidheid om kritische reacties te krijgen”.

Ja, raakbaar zijn we makkelijk voor de voedende boodschappen die we ontvangen maar hoe ervaren we dat voor de meer kritische boodschappen?

Zelf zoek ik een woord dat naadloos aansluit bij dit begrip en kom uit bij “kwetsbaarheid”. Het woord kwetsbaarheid duidt meer pijn dan geluk? Of riekt het ook naar slachtofferschap?

Maar in kwetsbaarheid zit ook het verlangen elkaar te ontmoeten als mens en niet ons masker of onze functie. Open en transparant zijn over hoe het echt met je gaat. Op een dieper niveau je te weten verbinden met jezelf en anderen daar deelgenoot van maken. Dan zou het toch meer geluk geven dan pijn, lijkt mij?

Verbinden heeft ook te maken met (onvoorwaardelijk) liefhebben. Liefhebben kan niet zonder waarheid. Hier zit zowel geluk als soms ook pijn.

Het durven spreken over verdriet en luisteren naar verdriet geeft een relationele verbinding die veel steviger is dan samen plezier maken, wat ook belangrijk is. De essentie in het durven spreken en vooral in kunnen luisteren. Dit creëert correctieve ervaringen waarin de onzekerheid van ik mag er wel zijn toch weer draagkracht krijgt.

Zoals Dirk de Wachter zegt:
Ik mag spreken.
Er wordt geluisterd.
Ik mag er zijn.
Ik ben de moeite waard.

Dit zijn fundamentele dingen die rechtstreeks met raakbaarheid en ook met verbinding te maken hebben. Laten we bij onszelf beginnen. Hoe kan ik zorgzaam bestaan voor mezelf en de ander?

In verbinding zit leven, de zuurstof die we zo nodig hebben. Zowel met jezelf als met de ander. Raken we elkaar nog? Laat jij je raken? Het vergroten van raakbaarheid hangt onder andere af van jouw emotionele volwassenheid, jouw hechtingsverhaal en ook van de groei die je doormaakt in steeds autonomer worden. Dit betekent minder coregulatie met de ander en meer zelfregulatie. Ik noem het vaak “beenversterking”, je weet je plek in te nemen die voor jou bedoeld is en daarin goed voor jezelf te zorgen. Ook onafhankelijker worden van de goedkeuring of afwijzing van de ander. Dit alles zorgt ervoor dat we ons niet hoeven te verbergen, je durft tevoorschijn te komen, omdat je contact maakt met jezelf en jezelf “dat” weet te geven wat we allemaal zo nodig hebben. Namelijk, onze hechtingsbehoeften: zoals onvoorwaardelijke liefde, veiligheid en erkenning (bestaansrecht).

Wie voorziet jou in de behoeftes, de ander? Of lukt het jou zelf in deze behoeftes te voorzien? Zo ja, dan blijf je jouw eigen Gezonde Volwassene met als resultaat een breder “venster van verduren”. Zo blijf je in verbinding met jezelf en de ander, met als resultaat “het blijft je goed gaan”.

Ik wens onszelf als mens en als hulpverlener, maar ook onze cliënten toe, dat we blijven groeien in “raakbaar zijn, kwetsbaar durven zijn” en zo te verbinden. Mijns inziens een cadeau dat je aan jezelf en de ander kunt geven.