Een wond die niet heeft kunnen sluiten, het gemis te groot, de rouw te klein
Rauw in rouw is dan ook wat je tot op de dag van vandaag nog voelt
De pijn van het kindje dat je niet in je buik hebt kunnen dragen
De pijn van het kindje dat letterlijk uit je armen is genomen
De pijn die je nu voelt omdat je van jezelf niet vol overgave oma durft te zijn
Bang voor de omgeving
Bang om de echte oma te kwetsen
Bang dat je het straks weer los moet laten
Zo loop je op eieren op vrijdag terwijl je wilt spetteren in de plassen
Wilt kleuren buiten de lijntjes
In verbinding wilt komen met je neef, zijn vrouw en hun dochtertje
Ze gaven je de vraag of jij oma wilt zijn voor hun kindje
Kun je het ontvangen?
Vol overgave aannemen zonder je aan te passen aan de kwetsbaarheid van de echte oma?
Kun je het ontvangen?
Zonder de angst dat het je wordt afgenomen zoals de adoptie ongedaan werd gemaakt
Jij, toen 34 jaar die achterbleef met lege handen
Een leegte in je hart die je nu niet durft te voeden met de liefde voor dit meisje en haar ouders
“Hoe was dat voor jou?”, is de vraag die je nooit hebt gehad
“Hoe was dat voor jou?”, is de vraag die ik je stel
Ruimte voor jou om je bestaansrecht terug te nemen door eigenaar te worden van je leven
Te helen van binnenuit door je tranen niet langer weg te slikken
Niet langer onzichtbaar met de rouw van het kindje dat je nooit hebt kunnen vasthouden
“Wie ben ik dan eigenlijk?” is de vraag die jij jezelf in mijn praktijk durft te stellen
Een antwoord waarin je beseft dat je eigenlijk nooit de beurt hebt genomen, altijd op je beurt hebt gewacht en nooit de beurt hebt gekregen
En nu de beurt krijgt door de vraag: Wil je oma zijn van ons kindje?
Kun jij jezelf toestemming geven…… om het aan te nemen?
Niet langer over je pijn en de leegte heen stappen
Niet langer de angst te hebben een ander tot last te zijn
Hier, nu, compleet met jezelf, in verbinding met jezelf
Tegen jezelf te durven zeggen:
Op vrijdag ben ik oma
En dat voelt als duizend kusjes in mijn hart
Dat voelt als een ademteug die de kramp uit mijn keel haalt
Het voelt als hoop dat overleven ook als leven kan gaan voelen
Van de reservebank naar oma-land
