Je vertelt je verhaal, je begint bijna in derde persoon………de dag dat je ziek werd en de 20 jaar overleven, de 20 jaar 34 artsen, de 20 jaar waarin iedereen verder ging en jouw leven op pauze stond. Vriendschappen die je de rug toekeerde, omdat je volgens hun waarheid “aan het verschrompelen was”
“Ik heb mezelf beter gemaakt.”
Hier komt de kracht in je naar boven, je hebt jezelf nooit opgegeven. Je hebt leven gekozen en overleven overwonnen. Hier wordt je waakvlam ontstoken.
Het horen bij de groep waarin je als Jehova-getuigen een groot deel van je jeugd en je ziek-zijn hebt doorgebracht. De regels, de hiërarchie, het onbegrip…. Het ongrijpbare. Er was één waarheid en weinig ruimte voor begrip. Want de regels wilden niet meebewegen.
Het geloof waarin je steun, troost en warmte van je hebt zien afglijden naar onbegrip. Hier heb je geloof ingewisseld voor hoop. Het land van het geloof bleek een land zonder wortels te zijn voor jou.
Het ziek zijn was immers geen keuze,
Het ziek zijn is je overkomen
Het alleen zijn…..
Is je overkomen?
Of ben je op je best als je alleen bent?
Mag je alleen zijn van jezelf?
Ben je dan op je best, zonder dat je daar je best voor hoeft te doen?
Levenslust is je voeding, vol overgave op zoek naar alle kleuren die er mogen zijn. Rusten heb je al genoeg geoefend, je weet hoe dat moet. Rusten dient je niet langer. De ander hoeft daar niks van te vinden, Niet jouw waarheid dat je te veel werkt. Niet jouw waarheid dat je niet genoeg eet. Het is jouw waarheid dat je een dieet hebt gevonden waar je lichaam goed op reageert en dat je beter heeft gemaakt.
“Nou en” voor jou, en “je hoeft er niks van te vinden”, voor de ander.
Je ademt levenslust in, wilt inhalen wat je 20 jaar hebt gemist.
En je beseft nog eens dat het verleden voorbij is. Dat alle kleuren van het leven je roepen, de wind door je ziel, de wind door je haren, de wind in je rug. Jij hebt levenslust en kleurt buiten de lijntjes, mengt de kleuren, creëert en heroverweegt.
Leer je bij mij, dat je tevredenheid en dankbaarheid mag toelaten om even te kunnen komen tot een punt. Niet gelijk een komma om door te gaan naar het volgende. Wel in beweging, maar niet altijd maar rennen. Even stilstaan en ervaren. Zodat het niet altijd beter kan, sneller kan, mooier kan, slimmer kan.
Dat dit is wat het is.
Je kunt niet inhalen en opnieuw doen.
Dat…… wat het was.
Een begin en een eind
Zoals de zon en de maan.
Zoals de zomer en de winter
Een zaadje en een bloem
De golf die neerdaalt…. Telkens …….opnieuw, opnieuw
Geen begin, geen eind
Beweging.
Voor jou, het besef dat je van rennen….. beweging hebt gemaakt.
Dat stilte en stilstaan weer wonderlijk mag voelen voor jou.
Je het moment kunt omarmen.
Dan is het er!
Katja Ngo-van Hoof is als psychosociaal therapeut gespecialiseerd in het begeleiden van zwangere en kraamvrouwen. Ze begeleidt ouderparen bij het verlies van het (on) geboren kind en bij het verwerken van een traumatische bevalling.
www.counseling-warande.nl
