Je komt binnen met een frons.
Je lijf… Dat hier helemaal niet wil zijn, alert, paraat, hoog in haar beschermingsinstinct,
Je hoofd dat de kritische stem van de omgeving en je moeder met zich meedraagt,
En je buik die de spanning opslaat… omdat jij je niet veilig voelt.
En je hart… je kunt er niet bij.
Is dat zo?
Of is je hart bang… Voelt het zich niet veilig, verdrietig en boos? Je benoemt het nog niet… je kan er nog niet bij. En zo zit je in mijn praktijk, met je frons en met de paplepel van je opvoeding: “Doe maar normaal.”
Na de eerste sessie vertel je me dat je verwarring ervaart. Jij, je plots zo bewust van je verdoving. De verwarring krijgt de ruimte, zodat jij in alle rust kan gaan verzachten. Verzachten om te helen. Je frons blijkt steeds je boodschapper te zijn, die verweven zit in je gedachten: doe maar normaal.
We zetten je systeem uit met de houten poppetjes, jij met je frons de beklager. Je kleine zus het clowntje, papa onzichtbaar in de schaduw van je mama. Mama en je grote zus afwisselend elkaars redder en slachtoffer. En je man, de toeschouwer van de situatie.
“Mijn man,” zeg je, “mijn man ziet mijn werkelijke ik, mijn innerlijke ik.”
“Kun je ook zo naar jezelf kijken”, vraag ik je.
Jezelf toestemming geven om je werkelijke ik te zijn, jezelf te ontmoeten, bij jezelf thuis te komen, jezelf te omarmen. Niet langer heimwee naar je “eigen ik-persoon” die je hebt ontmoet in Nepal. En het oude patroon dat je nu terug hebt aangenomen in Nederland. Heroverweeg en creëer de ruimte om jezelf terug welkom te heten.
Verwarring maakt plaats voor verwondering. Je frons verdwijnt, je gaat open.
En nu je hart zich opent, wordt iets aangeraakt waar je niet wilt zijn. Onveiligheid in haar allergrootste vorm. Je valt, gaat diep, kan niet anders dan vertragen. En van hieruit ontstaat ruimte en moed, het trauma uit je verleden zo verweven met je bevalling. De stagnatie van je bevalling… De stagnatie tijdens het sporten… De controle loslaten… Het grijpt je naar je stem… Verbonden aan het bed… “Ik wil dit niet.”
Je schrijft een brief naar het verleden, je hebt je trauma een stem gegeven. Bestaansrecht. Jij beslist, jij vertraagt, jij hebt je pijn benoemd. Het is er, het was er, dit is wat het is, dat was wat het was, het is voorbij. Het verleden is voorbij. Het heeft niks van jou gekregen, het heeft je wel wat afgenomen. Jij bepaalt, jij beslist, jij neemt terug wat van jou is. Jij bent hier, hier met je verleden. Je veroordeelt jezelf niet langer. Je wordt eigenaar van je beschadiging en laat de verbinding met het verleden los. Het dient je niet langer. Er ontstaat ruimte om te helen.
Dan is het even stil. Durf je te kijken naar wat er nog ligt. Ruimte voor een nieuw begin met veiligheid als hoofdingrediënt. Voor jezelf, je kind en de mensen met wie jij je verbindt.
Katja Ngo-van Hoof is als psychosociaal therapeut gespecialiseerd in het begeleiden van zwangere en kraamvrouwen. Ze begeleidt ouderparen bij het verlies van het (on)geboren kind en bij het verwerken van een traumatische bevalling. www.counseling-warande.nl
