Vandaag heb ik afgesproken met Joey (11 jaar) en zijn moeder in het bos. Bij onze ontmoeting krijg ik direct een stevige knuffel van Joey.
Terwijl we het bos inlopen, vertel ik dat een paar activiteiten bedacht heb. ‘Maar jij mag ook wat bedenken’, voeg ik toe. Direct tikt hij mij en rent weg. ‘Tikkertje?’ roep ik, terwijl ik hard achter hem aan ren. Moeder doet ook mee. Vervolgens vraag ik ze om stil te gaan staan en alles goed met gesloten ogen waar te nemen. Joey vertelt dat hij zijn voeten voelt op de grond. ‘Ja, jij zit altijd zo te zeuren dat ik mijn voeten moet voelen’, zegt hij als ik hem daarover complimenteer.
Bij een smal, kronkelig bospaadje mogen ze elkaar om de beurt geblinddoekt leiden. Ze vertrouwen elkaar volledig. Hartverwarmend hoe Joey op tijd een tak opzij doet zodat zijn moeder daar geen last van heeft. Dan loopt Joey naar een grote boomstam. ‘We kunnen hier mooi zitten’, zegt hij en even later zitten we er samen.
Ik pak wat klei en verdeel het in drie gelijke stukken. We kneden het in onze handen en ik zeg: ‘Haal eens een stuk van de klei af dat laat zien hoe groot jouw probleem is.’ Joey pakt een klein stukje klei en zegt: ‘Mijn probleem is maar heel klein maar ik maak er zo’n groot probleem van.’ Hij pakt een groter stuk en laat het zien. ‘Het is de spelling’, zegt hij. Joey vindt de dictees van school lastig! ‘Duidelijk’, zeg ik. ‘Hoe is dat bij jou?’ vraag ik aan moeder. Voordat ze wat kan zeggen, roept Joey: ‘Ik ben haar probleem! Dat weet ik wel!’ Moeder reageert: ‘Ik vind het een lastig probleem dat jij mij soms pijn doet als je boos bent.’ Joey roept: ‘Zie je wel! Maar het is ook mijn probleem, want ik vind het heel erg!’ Rustig zeg ik: ‘Laat jij met jouw klei eens zien hoe groot dat probleem voor jou is. Het is voor jullie allebei een groot probleem’, vat ik samen. ‘Ja, en ik wil er niet over praten’, zegt Joey.
‘Het andere stuk van jullie klei, dat ben je zelf’, vervolg ik. ‘Is dat stuk groot genoeg om het probleem aan te kunnen? Hoe kan je jezelf groter en sterker maken?’ Moeder vindt dat ze zichzelf wel iets groter mag maken en pakt extra klei van mij aan. ‘Ik ga rustiger en sterker voor mezelf opkomen’, zegt ze. Ik reik Joey ook wat klei aan: ‘Joey, je mag best boos zijn. Even schreeuwen of stampen. Maar je moeder pijn doen? Dat kan niet, daarvoor moet je jezelf sterker maken.’ Joey verstevigt zijn kleistuk en knikt.
Bij het afscheid haal ik vier grote edelstenen uit mijn zak. ‘Jullie mogen allebei één steen uitkiezen en in je zak doen als reminder wanneer je het nodig hebt om je groter en sterker te voelen. Kies maar welke het fijnst voelt’. Dat doen ze en Joey zegt dat hij de kracht van de steen voelt. Verbeeld ik het me of lijken ze allebei steviger wanneer ik ze uitzwaai?
Conny Hagen is psychomotorisch kindertherapeut en werkt in haar eigen praktijk. Zij geeft therapie aan kinderen met gedrags- en/of ontwikkelingsproblematieken, en aan kinderen die last hebben van bepaalde gebeurtenissen. Haar motto is: ‘Kinderen in hun kracht zetten’.
www.connyhagen.nl
