Normaal gesproken heb ik al weken voordat deze column geschreven moet worden, een idee in mijn hoofd. Dat idee zit dan ergens in een hoekje van mijn brein en doet daar zijn ding. Soms schrijf ik al wat en vul ik het later aan en soms is het er ineens. Maar nu is er niets. Zelfs geen ieniemiene sprankje van het een of het ander. Er is niets gaande in dat speciale hoekje van mijn brein.
Toen bedacht ik vannacht, dan moet het daar maar over gaan. Over dat niets. Eigenlijk had ik nu in Italië moeten zijn. Ik wil daar altijd maar weer naartoe. Het liefst naar Rome of naar het zuiden. Maar ik heb de reis doorgeschoven. Had meer behoefte om thuis te zijn. Thuis bij Isabelletje de poes, die inmiddels al 15 jaar is en een dame van de dag aan het worden is. Ik ben graag bij haar. Liefst zoveel mogelijk nu ze er nog is.
Ik heb een ‘dolce far niente’ week achter de rug. In Italië mag dat gewoon, hier niet. Ik heb werkelijk niets gedaan. Beetje mijmeren op de bank. Op diezelfde bank naar buiten kijken en me verwonderen over de groene explosie buiten. Poezenslaapjes met Isabel. In de weer met kleur en geur in de keuken. Even ruimte voor de zorg van mijn 91-jarige moeder. Het uitstellen van het nakijken van meer dan 60 beroepsproducten van mijn Saxion-studenten Social Work.
De Taoïstische Wu Wei-gedachte komt bij me op. Wu Wei betekent in het Chinees ‘nietsdoen’. Om vanuit die hoedanigheid weer tot handelen te komen. In onze cultuur wordt nietsdoen geassocieerd met luiheid en apathie. Maar kijk nou wat een weekje Wu Wei mij heeft opgeleverd. Vanuit het niets ontstond er toch een column.
Door de reflectie van het schrijven krijgt het narratief een andere betekenis. Het biedt inzicht, nieuw perspectief en inspiratie tot handelen. Ik denk dat ik Isabel nog maar eens innig ga knuffelen. En mijn oude moedertje nog even een bezoekje breng. En dan maar eens aanstalten maak om die beroepsproducten na te gaan kijken. Met dank aan Wu Wei.
Anita Laumann is integratief therapeut, poh-ggz, docent social work, schreef in 2020 het boekje De kunst van veerkracht, schildert, schrijft theaterstukken, woont samen met Joop en poes Isabelletje en is Omanita van 5 bonuskleinkinderen.
www.authenticum.nl
