Starten in een roerige periode

Een eigen praktijk starten in onzekere tijden

Een eigen praktijk starten vraagt lef, zeker in een periode van veranderingen in de zorg. Wie een eigen praktijk starten overweegt, doet er goed aan zich goed te laten informeren over regelgeving, financiën en acquisitie. Het verhaal van Cindy laat zien dat het starten van een eigen praktijk juist in roerige tijden kansen kan bieden. Meer lezen over ondernemen in de zorg? Bekijk het PSC Magazine 2016 of lees meer bij de Kamer van Koophandel.

Cindy van der Vliet heeft sinds 1 juli 2014 een praktijk voor EMDR (trauma- en angsttherapie), IAG (Intensieve Ambulante Gezinsbegeleiding) en individuele psychosociale begeleiding. Speciaal voor PSC Magazine vertelt zij haar verhaal over hoe het was om een praktijk op te zetten in een periode dat in Nederland het hele zorgstelsel ‘op de schop’ ging. Het antwoord was voor haar heel simpel: “Het was voor mij de start van een nieuw begin.”

Door: Cindy van der Vliet

‘De regelzaken, aquisitie, veranderingen in de jeugdzorg, financiën; ook echt jouw ding (not!)’

Dit is een kleine greep uit de dingen die mijn ietwat negatief, kritische stemmetje me naar mijn hoofd slingerde, toen ik plannen kreeg om een eigen praktijk te gaan starten.

Nadat ik 12 jaar bij mijn laatste werkgever, een jeugdzorgorganisatie, gewerkt had, kwamen aan het begin van 2014 berichten van bezuinigingen. Forse bezuinigingen dit keer. Tot die tijd had ik bij eerdere berichten over bezuinigingen altijd zoiets gehad van: ach, dat zal wel goedkomen. Ik vind het werk met de cliënten immers geweldig en mooi om te doen, ben loyaal aan de organisatie en weet dat ik goed ben in wat ik doe (nee, ik doe niet aan ‘beleefdheidsbescheidenheid’). Toch maakte deze nieuwe bezuinigingsronde dat ik serieus na ging denken over een droom, die ik al een jaar of 6 had: het opzetten van een eigen praktijk.

Bij de jeugdzorgorganisatie was ik IAG-medewerker (Intensief Ambulant Gezinsbegeleider) en deed ik intakegesprekken. Geregeld merkte ik dat ik op zoek was naar iets anders; naar meer. Dat ‘meer’ vond ik in de opleiding tot EMDR-therapeut. Dit sloot perfect aan bij de kennis en ervaring die ik had. Ik kwam in het werk vaak cliënten tegen, die hard aan de slag waren met hun ontwikkeling, maar voortdurend een terugslag hadden door trauma’s uit het verleden. Hoe mooi zou het zijn om ook dat stukje te kunnen aanpakken naast de gezinsbegeleiding. Keuze gemaakt en opleiding gestart.

Rond de tijd dat ik de opleiding half af had, kwamen de berichten over de bezuinigingen. Wat nu? In eerste instantie rees de vraag: hoe groot is de kans dat ik ontslag krijg? De onbezonnenheid die ik tijdens eerdere ontslagrondes gehad had, was verdwenen. Uiteindelijk zou het een kwestie van geluk of pech worden. De keuze was zelf vertrekken met een vertrekregeling of wachten op ontslag en hopen dat er mensen vertrokken waren waardoor ik kon blijven. Gelukkig is er naast mijn ietwat negatief kritische stemmetje een goede tegenhanger, mijn ‘komt wel goed hoor’ stemmetje. Dat vertelde me meteen dat dit wellicht een kans was; een nieuwe start; een schop onder je kont. Ik ging op een rijtje zetten, wat een eigen praktijk inhield en wat het opstarten van een praktijk zou doen met de financiële situatie van mijn gezin. Daarnaast vroeg ik mij af: heb ik genoeg in mijn rugzak? En: hoe zit het met verantwoordelijkheden en overige regelzaken?

De belangrijkste vraag voor mij was de vraag of ik genoeg in mijn rugzak had. Op zich wist ik dat wel, maar de onzekerheid stak even fors de kop op. Een ander belangrijk punt waren de financiën. Een geluk voor mij was dat mijn man een vaste baan had met een zeker inkomen. Dit gaf mij ruimte om mijn plan door te zetten. En zou het echt niet gaan lukken financieel, dan zou ik altijd nog opnieuw kunnen gaan solliciteren.

Het leek erop dat ik een keuze gemaakt had. Ik ging een eigen praktijk opzetten. Maar wat wilde ik dan precies doen? De keuze om EMDR aan te bieden vanuit mijn praktijk was een hele logische, dus dat stond vrij snel vast. De vraag was alleen of ik daarmee voldoende cliënten zou weten te krijgen. IAG is waar mijn netwerk me van kent. Maar wilde ik dat nog wel na 12 jaar? Na goed overleg met mensen in mijn omgeving en wat nuchter nadenkwerk, kwam ik tot de conclusie dat IAG zo’n grote bron van kennis en ervaring was, dat ik gek zou zijn als ik dat overboord zou gooien. Ik zou tevens de mogelijkheid hebben om de overstap te maken naar EMDR en rouw- en verliesbegeleiding (momenteel ben ik met een opleiding bezig) op het moment dat ik voldoende cliënten had. Het idee stond en de beslissing was gemaakt. Mijn praktijk zou gaan bieden: IAG (voor gezinnen met opvoedproblemen), EMDR (trauma- en angsttherapie) en individuele psychosociale begeleiding (voor mensen die in hun huidige leven knel zitten in hun patronen). Het begin was gemaakt.

Toen ik alles voor mezelf duidelijk had, ben ik in een stroomversnelling terechtgekomen. Ik nam ontslag met als afspraak om tot het einde van 2014 te blijven om de zaken goed af te sluiten en over te dragen. De volgende belangrijke stap was het inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Ik dacht van dat laatste: nou dat doen we effe, even een naam voor mijn praktijk bedenken en inschrijven. Niet dus! Geen enkele naam was goed genoeg, bekte lekker of klonk okay. Er volgde een week van lijstjes met namen en avonden op de bank met woorden, namen en zinnen hardop zeggen. Uiteindelijk bleef er een lijstje met 5 namen over waarvan er eentje uitsprong: Kracht in Verandering. Niet alleen voor mijn man en mij, maar ook voor twee collega’s, die ik met mijn lijstjes al diverse keren ‘gestalkt’ had. De inschrijving bij de KvK was daarna zo gepiept. Al jaren riep ik: als ik later groot ben, dan heb ik een eigen praktijk. Dat moment van groot zijn was dus eindelijk aangebroken!

Naast de drukte van mijn baan die nog gewoon doorliep tot het einde van het jaar, bracht de eerste ronde aanbesteding van de gemeentes in september veel werk met zich mee. Als zorgaanbieder is het belangrijk dat je bij de gemeentes bekend bent, maar vooral dat je als aanbieder contracten hebt met de gemeentes. En dus werd de volgende stap het verdiepen in de aanbesteding. Ik werd ineens geconfronteerd met internetprogramma’s waar ik nooit van gehoord had en kreeg juridische taal onder mijn neus, die ik na 4 keer lezen nog niet snapte. Kortom, niet erg goed voor het zelfvertrouwen! In overleg met andere zzp’ers (en grotere organisaties) bleek al snel dat de meesten tegen dezelfde problemen aanliepen. Gelukkig waren de mensen die ik om hulp vroeg bij de gemeentes en in mijn netwerk, allemaal erg behulpzaam. Begin december 2014 kreeg ik bericht dat ik goedgekeurd was: ik had de contracten met de 7 gemeentes binnen. Wat was ik achteraf blij dat ik ondanks alle hectiek de kans aangegrepen had om meteen met de eerste aanbestedingsronde mee te doen.

Hierna was de eerste prioriteit het maken van een goed uitziende website. Omdat websites bouwen voor mij gelijk staat aan een acute hoofpijnaanval, heb ik hiervoor de hulp ingeschakeld van iemand die mijn website technisch in elkaar kon zetten en iemand die de grafische vormgeving en het logo kon ontwerpen. De klik met vooral de grafisch ontwerper was voor mij belangrijk, omdat het logo en het uiterlijk van een website iets is wat een eerste indruk achterlaat.

Toen de website klaar was en de visitekaartjes binnenkwamen, werd het voor mijn gevoel allemaal nog meer ‘echt’. De keuze om een link met mijn nieuwe website naar mijn netwerk te sturen was makkelijk, maar doodeng. Want: wat vinden anderen ervan? Is de website wel duidelijk en laagdrempelig genoeg? Herkennen mensen mij terug in de taal die gebruikt is? Ik heb altijd het idee gehad dat mijn contacten met de mensen in mijn netwerk erg positief waren. Maar vinden zij dat ook? Mijn ietwat negatief kritische stemmetje heeft in die periode overuren gemaakt!

Ik ben nu anderhalf jaar verder en heb effectief een jaar met cliënten gewerkt voor mijn eigen praktijk, en jeetje, wat is het een goede keuze geweest! Ik heb meer aanmeldingen gehad dan ik aankon. In eerste instantie waren de aanmelding zoals verwacht had vooral voor de Intensieve Ambulante Gezinsbegeleiding. Nu meer verwijzers me beginnen te kennen en weten wat ik bied, zie ik steeds meer aanmeldingen voor individuele trajecten voor EMDR en psychosociale begeleiding komen, wat een mooie balans geeft. De verantwoordelijkheid voelt met momenten in ‘heftige zaken’ anders en zwaarder dan toen ik voor een organisatie werkte, omdat ik nu niemand achter me heb staan. Maar door te blijven overleggen met andere hulpverleners in intervisiegroepen en tijdens supervisie loopt ook dit stuk goed. Het is fijn bevraagd te worden op je manier van handelen en moeilijke dingen te delen waardoor het lichter voelt. Het meest geweldige vind ik, dat het werk met de cliënten onverminderd leuk is en enorm veel energie geeft. Langzamerhand begint er in het hele ‘gemeente- en verwijzingenverhaal’ steeds meer duidelijkheid te komen. De samenwerking met verwijzers, gemeentes en netwerkpartners verloopt prettig en geeft het gevoel dat we allemaal samen eenzelfde doel nastreven: de cliënt op een zo goed mogelijke manier begeleiden in zijn proces. Wat betreft Kracht in Verandering kan ik alleen maar zeggen dat de naam achteraf voor mij ook erg passend is, want wat vraagt verandering kracht terwijl het tevens zoveel kracht oplevert.

www.krachtinverandering.nl