Het hoofdartikel van deze editie gaat in zekere zin over het belang van emoties. Een synoniem voor het woord emotie is gemoedsbeweging. Wij mensen gebruiken taal voor communicatie en dus zijn er woorden ontstaan om dingen uit te drukken. Het woord emotie staat voor een innerlijke beweging die wij in lijf en denkhoofd ervaren. Zo hebben wij aan 5 van die bewegingen een b-woord gegeven: Blij, Bang, Boos, Bedroefd en Beschaamd. In feite geven ze een gevoel aan, dat komt in een golf en na een tijdje weer wegebt. Het mensenlichaam is met die functie uitgerust, net als met functies als ademen en denken. Niemand zou het ooit in zijn hoofd halen om de adem te onderdrukken, maar emoties worden veelvuldig onderdrukt. Dit is uiteraard een vreemde ontwikkeling, aangezien wij er baat bij hebben de homeostase van ons ecosysteem van cellen dat wij ons lichaam noemen, optimaal in stand te houden.
Elke therapeut zal steeds weer bij cliënten opmerken dat zij hun emoties verdringen. Maar iets wat van nature wil bewegen, kun je beter niet tegenhouden. Stel je een rivier voor; als je het water gaat tegenhouden door een dammetje van stenen te bouwen, zie je al gauw dat er voor dat dammetje allerlei takken en bladeren en dergelijke gaan drijven. Er vormt zich dus een opstopping. Het is zo logisch als je dit zo leest, en misschien denk je: nou, inderdaad, ik moet mijn emoties gewoon laten stromen. Helaas hebben we vaak al van kinds af aan geleerd ze tegen te houden en is het zo een gewoonte geworden dat zij niet meer vrij kunnen stromen.
Een bevriende therapeut uit het buitenland vertelde mij laatst van een cliënte van hem, die afscheid van hem was komen nemen. Zij was door haar man verlaten voor een jonge vrouw en voelde zich afgedankt en verdrietig. Na een aantal therapiesessies was zij tot de conclusie gekomen dat het verdriet zo diep zat, dat zij er niet zomaar met een paar huilbuien overheen zou kunnen komen. Zij had in haar leven een diep thema van verlatingsangst, omdat haar vader haar moeder op haar zevende verlaten had en zij hem nooit meer had teruggezien. Nu kwam zij dan bij mijn collega en schudde hem de hand. Zij vertelde hem dat zij al haar bezittingen had verkocht en de rest had weggegeven. Ze had nog 20 kilo bagage over en die had zij in een rugzak gestopt. Ze had geïnvesteerd in een paar goede wandelschoenen en kleding en ging de pelgrimsweg naar Compostella lopen. Ze had haar flat opgezegd en ging het avontuur tegemoet. Mijn collega was een beetje ongerust, omdat 20 kilo op je rug erg zwaar is en zij inmiddels in de Ardennen liep waar het sneeuwde. Maar ik zei hem dat ik bewondering voor zijn cliënte had. Door te gaan lopen kwam zij in beweging, eigenlijk vanuit een poging om haar emoties te kunnen laten meebewegen. Een moedige stap.
Beweging is inherent aan het leven, alles wat stilstaat, stagneert uiteindelijk. Onze beschaving (weer een B) heeft ons geleerd dat lachen en blij zijn, mits gematigd, oké zijn, maar verdrietig zijn of boos zijn, ongewenst. Tijd om te leren onszelf te zijn, onszelf te leren kennen, wat wij hebben aangeleerd, kunnen we herzien. Het is mijns inziens tijd voor een massale beweging naar heelwording in de wereld.
Martine Clausen, in beweging (met een B)
Innerlijke beweging toelaten
Innerlijke beweging is de kern van elke emotie: door innerlijke beweging weer toe te laten in plaats van te onderdrukken, ontstaat er ruimte om een gevoel natuurlijk te laten wegebben. Lees ook meer columns bij Curova, of verdiep je in lichaamsgerichte werkvormen via de NVPA.
