Mijn vader is ernstig ziek. Zo ziek dat de artsen over weken spreken. Mijn vader belt me om dit te vertellen. Het is een wat ongemakkelijke situatie, omdat we elkaar al zo’n twee jaar niet gesproken hebben. En toen was daar dat telefoontje dat het echt niet goed gaat. Wat moet je dan zeggen? Ik kwam niet zo ver. En ook niet de tweede keer, toen hij me vertelde dat het echt heel erg veel foutere boel is dan ze bij het eerste telefoontje al dachten. Hoewel ik het, na die jaren van stilte, lastig vond, ben ik wel het contact op gaan zoeken. En ook al vond ik het niet makkelijk, we hebben gepraat over het verleden. Ik vond dat niet makkelijk, omdat het voor mij niet meer nodig was om dingen op te rakelen en uit te praten. Ik geloof niet zo in uitpraten. En toch…schoorvoetend kwam er een gesprek. Een gesprek dat me ontroerd heeft. Omdat ik ontdekte dat mijn vader me donders goed gezien heeft, in al mijn kwaliteiten. Dat hij dat altijd met een zekere afstand deed, maakt dat ik het als kind niet kon voelen. Het is bijzonder, ik 44 en hij 72, nu terugkijkend te kunnen voelen hoezeer hij me wel heeft begrepen of op zijn minst heeft willen begrijpen. Hoe hij keuzes heeft gemaakt met als bedoeling mij ruimte en vertrouwen te geven. Ruimte die toen helaas voelde als afstandelijkheid en afwezigheid.
Waarom ik dit schrijf? Omdat het me weer zo zichtbaar heeft gemaakt, dat er een verschil is tussen diesel en loodvrij. Huh? Ik leg het uit.
Sommige auto’s rijden op diesel, daar moet je geen loodvrije benzine in gooien. En vice versa. Auto’s die op loodvrije benzine rijden, doen het slecht op diesel. Als ouder denk je dat je je kind brandstof geeft, de juiste. Je gooit erin wat er bij jou in moet, dat is in jouw hoofd en in jouw lijf het meest logische. En dus sta je ervan te kijken dat jouw kind ‘er niet op loopt’. Ik heb heel vaak te horen gekregen ‘jij kon geen positieve aandacht aannemen’. En ik zie nu, door de gesprekken met mijn vader, hoeveel er was dat niet in mijn brandstoftankje paste maar wel volop met liefde gegeven is. Het past nu wel in mijn tankje trouwens, ik ben ontroerd en geraakt doordat ik nu als volwassen vrouw zie hoezeer hij me wel degelijk begrepen heeft en mijn kwaliteiten gezien heeft. Toen voelde dat niet zo. Ik zeg daarmee niet dat ik een stom kind was, of hij een hopeloze vader. Ik zeg ook niet dat hij het dus bij nader inzien geweldig heeft gedaan. Wij allebei ergens er tussenin ofzo? Het doet er nu niet meer zo toe.
En dus kan ik nu na al die jaren zeggen: “Lieve pap, het is in mijn tankje beland. Ik voel je liefde, ik hou van je. Voor mij is het goed!”
Cathelijne is schrijver, moeder, trainer en coach. Ze werkt bij trainingsinstituut De Eerste Verdieping en bij het ADHD-centrum Nederland.
Contact met mijn vader herstellen
Het contact met mijn vader was jarenlang verbroken, maar door eerlijk te praten kwam er ruimte voor toenadering. Herkenbaar? Lees ook ons artikel over karakter en persoonlijke groei of de informatie van MIND Nederland over rouw en verlies als je zelf worstelt met een moeizame ouderrelatie.
